วันนี้เอารูปจากโทรศัพท์พ่อแอ๊ดลงเครื่อง…ภาพอาจจะไม่ค่อยชัดเท่าที่ควร

เวลาว่าง ๆ กดดูที่ไรสดชื่นทุกที

ดูรูปเอิร์น-เอิร์ทตั้งแต่เล็ก ๆ แล้วรู้สึกเลยว่าเวลาผ่านไปเร็วจังเลย

จากคนที่เคยคิดว่าคงไม่มีลูกเป็นของตัวเองแล้ว..วันนี้ก็มีเจ้าตัวยุ่ง 2 คน มาทำให้ความครัวเราไม่หงาอีกต่อไป

เก็บตกรูปเอิร์น - เอิร์ทตอนเล็ก ๆ ถึงปัจจุบันค่ะ

 รูปใหนใครเป็นใครดูเอาเองนะค่ะ 

และรวมมิตรแม่ลูก  โดยเฉพาะเจ้าตัวขาวขนฟูฟูรูปสุดท้าย

ชื่อเจ้านุ่น  แม่อุ๊เอามาเลี้ยงประมาณปี 46 เลี้ยงมาตั้งแต่เดือนกว่า ๆ

กินนอนด้วยกันมาตลอด  ซึ่งตอนนั้นแม่อุ๊ยังไม่มีน้องเอิร์นกับน้องเอิร์ท

วันที่แม่อุ๊ไปทำงานทุก ๆ เย็นนุ่นจะต้องมานั่งรอรับที่หน้าบ้าน

และแล้วในที่สุดปี 49 แม่อุ๊ก็มีน้องเอิร์น

วันที่แม่อุ๊ไปคลอดพ่อแอ๊ดบอกว่านุ่นเห่าทั้งคืนและมองไปที่บันไดบ้านตลอดเวลา

พอกลับมาจากโรงพยาบาลมีแต่คนบอกว่าเลี้ยงสัตว์ปนกับเด็กไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้

แม่อุ๊ก็ไม่สนใจยังคงเลี้ยงนุ่นในบ้านเหมือนเดิม

แต่แล้วเมื่อน้องเอิร์ทตามมาด้วยอีกหนึ่งถึงคราวที่จะต้องเลือกแล้ว

ว่าจะทำยังไง..ทั้งเวลา…ทั้งสุขอนามัย…การดูแลเอาใจใส่….สถานที่

เพราะบ้านเราเป็นอาคารพาณิชย์ไม่มีเนื้อที่

ในที่สุดก็ต้องจำใจให้นุ่นกับคนอื่นไป..ทุกวันนี้ยังเป็นเรื่องที่คาใจอยู่ตลอดเวลา

รู้สึกผิดที่ดูแลเค้าได้ไม่ดีทั้ง ๆ ที่เอาเค้ามาเลี้ยงแล้ว

เกือบทุกเย็นวันศุกร์ถ้าพ่อกับแม่ไม่มีธุระที่ไหนและน้องเอิร์นไม่โดนฉกตัวไปซะก่อน

ก็มักจะพาน้องเอิร์นกับน้องเอิร์ทไปเที่ยวสวนสนุกของเด็กตามห้าง

อย่างเมื่อวานก็ไปมหาชัย

ออกเดินทางกัน 6 โมงครึ่งแล้วไปถึงก็เกือบ 1 ทุ่ม ก็ดูลูกสนุกสนานดีเล่นไม่ยอมเลิก

เล่นเสร็จก็ไปกินไอศรีมที่เสว่นเซ้นต์กันต่อ

หลังจากนั้นก็ลงมาหาของกินที่หน้าน้ำพุแล้วก็กลับบ้าน…ถึงบ้านสามทุ่มกว่า ๆ

เอิร์น - เอิร์ท ไม่หลับกลับถึงบ้านมาเล่นต่อสักพักถึงได้แยกย้ายกันหลับได้

และแล้วก็หมดไปอีก 1 วัน

ถ้าใครเคยดูการ์ตูนเรื่องอิคคิวซังเณรน้อยเจ้าปัญญา คงเคยได้เห็น “หนูจำไม”

คอยถามแต่ว่าจำไมค่ะ  จำไมค่ะ

ช่วงนี้ที่บ้านก็มีแม่หนูจำไมเหมือนกัน..

เค้าถึงว่าพัฒนาการเด็กแต่ละช่วงวัยนี่มีอะไรแปลกใหม่ไม่ซ้ำเสมอ

แม่จ๋า….ทำไม….อะไร….ที่ไหน พอตอบไปก็จะมีคำถามต่อมาอีก

พอตอบอีกก็จะมีคำถามที่ 2 - 3 - 4 - 5 มาเรื่อย ๆ

แต่แม่กับพ่อก็ไม่เบื่อที่จะตอบคำถามของน้องเอิร์นหรอกนะ..

ยิ่งถามมากเท่าไหร่แสดงว่าพัฒนาการทางด้านความคิดดีมากขึ้นเท่านั้น

ถึงได้ผลิตคำถามที่ซับซ้อนและมากได้ดี

และคำตอบที่ถามไปจากพ่อกับแม่น้องเอิร์นก็สามารถจำได้ดีด้วย

ยิ่งพัฒนาระบบความจำได้อีกทาง

แต่แม่กับพ่อซิต้องหาคำตอบมาตอบน้องเอิร์นให้ได้

ตอบส่งเดชหรือตอบแบบข้อไปทีก็ไม่ดีด้วย

สงสัยแม่กับพ่อคงปวดหัวกับพัฒนาการของน้องเอิร์นไปอีกนานนะลูก

ส่วนน้องเอิร์ทน้องเล็กช่วงนี้ความซนทวีคูณ

จดจำเลียนแบบคำพูดและพยายามพูดได้ดีและเก่งขึ้น

แต่บางทีก็ยังเป็นภาษาต่างดาวเยอะอยู่ดี.

การเดินเดินได้คล่องและขยันเดินดีแล้ว

แต่กว่าเอิร์ทจะเป็นพ่อหนูจำไมเหมือนพี่เอิร์นเค้าบ้างคงอีกนาน

กว่าจะถึงวันนั้นแม่คงชินกับพี่เอิร์นเค้าแล้วล่ะ

***—–***——-***——***——-***

ช่วงนี้แม่รู้สึกปลื้มกับสิ่งต่าง ๆ ที่แม่พยายามสอนให้เอิร์นกับเอิร์ททำ

ไม่ว่าจะเป็นเก็บของเข้าที่  ถอดเสื้อผ้าแล้วไปใส่ตะกร้า  การไม่รังแกสัตว์  ฯลฯ 

เพราะตอนนี้เอิร์นเอิร์ทก็ค่อย ๆ แสดงออกมาจนแม่รู้สึกว่า

สิ่งที่แม่พร่ำบอกทุกครั้งทุกวันจนเหนื่อย ไม่เสียเปล่าจริง ๆ

วันก่อนแม่ป้อนข้าวเอิร์นเอิร์ทอยู่หลังจากที่แม่ป้อนเสร็จ

กำลังอุ้มเอิร์ทเข้าบ้านกะว่าจะออกมาเก็บชามข้าวกับขวดน้ำ

เอิร์นก็หอบทุกอย่างเข้าบ้านเสร็จสรรพ แม่เห็นภาพนั่นรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

เด็ก 2 ขวบกว่า ๆ ที่แม่ไม่ได้ใช้ให้เก็บของให้จะทำให้เรียบร้อยขนาดนั้น

ส่วนเอิร์ทหลังจากถอดเสื้อผ้าจะไปอาบน้ำทุกครั้งก็จะเดินเอาไปใส่ที่ตะกร้าทุกครั้ง

ไม่เว้นแม้แต่วันก่อนเจอเสื้อพ่อแอ๊ดพาดอยู่ที่เก้าอี้ยังเอาไปใส่ตะกร้าให้เสร็จ

หรือพ่อแอ๊ดเอาปากกามาใช้แล้วไม่เก็บเข้าที่เอิร์นเอิร์นก็จะหยิบมาให้แล้วบอกเก็บ ๆ

และอีกหลายต่อหลายเหตุการณ์ที่ทำให้รับรู้ได้ว่าเค้ารับรู้สิ่งที่แม่สอน

อย่าเบื่อที่จะสอนลูกเลยค่ะสิ่งใดดีสิ่งใดไม่ดีค่อย ๆ บอกเค้าไป

เค้าจะจดจำที่ละเล็กละน้อยและค่อย ๆ แสดงออกมาให้เห็นเอง

อย่าไปดูถูกความสามารถของลูก อย่าคิดว่าค่อย ๆ ไปสอนตอนโตก็ได้

 สอนเล็ก ๆ ล่ะค่ะดีที่สุด เค้าจะจำได้ดีกว่า

เด็กยิ่งโตมีพฤติกรรมอย่างไรไปล้างพฤติกรรมนั่นยาก

แล้วยิ่งสังคมสมัยนี้เปลี่ยนไปเยอะ..แม่จะพยายามดูแลเอิร์น เอิร์ทให้ดีที่สุดนะ

สืบเนื่องมาจากเมื่อต้นเดือนกันยาหัวหน้าที่ห้องไปดูงานที่เชียงราย

ครอบครัวตัว อ. เลยได้อานิสงฆ์ไปด้วย

ได้เด็กกระเหรี่ยงมาเลี้ยง 2 คน

พูดไทยได้นิดหน่อยดูหน้าตาคุ้น ๆ นะค่ะ

วันนี้แอบเปิดตู้รองเท้าให้ดูค่ะเพราะพื้นที่ในตู้โดนยึดหมดแล้ว

อีกแล้วล่ะหลังจากมีเอิร์น เอิร์ท รองเท้าแม่ก็ไม่ค่อยมีอีกตามเคยกลายเป็นรองเท้าคู่น้อย ๆ

ซึ่งพ่อแอ๊ดมักจะบ่นว่าซื้ออีกแล้ว..เต็มไปหมดแล้ว

เซตนี้ของเอิร์นเค้าอยู่ที่บ้านยายอีก 4 คู่  หายไปบ้างใส่ไม่ได้บ้าง

เซตนี้ของเอิร์ทได้รับมรดกจากพี่เอิร์นบ้าง (แบบที่กลาง ๆ ไม่หญิงก็โอเค)

จริง ๆ แล้วไม่เยอะอะไรอย่างที่พ่อแอ๊ดว่าสักหน่อย..รองเท้าเด็ก ๆ ก็มักจะเยอะเป็นธรรมดา

ซื้อกันที่รูปแบบสวยงามและใส่สบายไม่เน้นการใช้งานสักเท่าไหร่

เพราะแต่ละบ้านจริง ๆ แล้ว คู่หนึ่งใส่กันไม่กี่ครั้งเอง

มาใส่อีกทีก็คับแล้ว..ส่วนมากแม่อุ๊จะไม่ค่อยซื้อของแพงให้ลิมิตไม่เกินคู่ละ 500

เพราะเสียดาย..ใส่ไม่คุ้มเหมือนรองเท้าผู้ใหญ่

อันนี้ล่าสุดชอบจังน่ารักดี..ยิ่งรองเท้าของเอิร์ทคู่อุลตร้าแมนเวลาเดินมีไฟวิ่งรอบรองเท้าด้วยล่ะ

ไม่รู้เป็นอะไรเจอลูกเล่นอย่างนี้ไม่ได้ชอบจริง ๆ

วันนี้พาน้องเอิร์นไปรับวัคซีนไข้สมองอักเสบเข็มที่ 3 มาค่ะ

ห่างจากเข็มที่แล้ว 1 ปี ยังกลัว ๆ ว่าโรงพยาบาลจะแตก..ที่ไหนได้เกินคาด

บ่ายโมงแม่พาน้องเอิร์นไปโรงพยาบาล..น้องเอิร์นก็เริ่มชักคุ้น ๆ แล้ว

ถ้ามาโรงพยาบาลเจ็บตัวสถานเดียว..แม่ก็เลยต้องไก๋ไปว่ามาดูยายก่อน

(ย้ายเข้าโรงพยาบาลค่ะเป็นไตอักเสบหลังจากปวดท้องเป็นไข้มาหลายอาทิตย์)

(ในที่สุดเมื่อวานมาเจาะเลือดคุณหมอสั่งให้นอนโรงพยาบาล)

หลังจากพาหายายแล้วก็ลงมาชั่งน้ำหนัก วัดส่วนสูง

น้องเอิร์นหนัก 13 กิโลกรัม  สูง  87  เซนติเมตร ร่างกายแข็งแรงดีค่ะ

และแล้วก็ถึงเวลาสำคัญแล้วจ๊ะ

พอเห็นพยาบาลน้องเอิร์นบอกพยาบาลว่าน้องเอิร์นไม่เอาเข็มฉีดยานะค่ะ

แต่ไม่ทันแล้วล่ะเข็มลงมาที่ขาหมูน้อย ๆ แล้ว

ก็มีงุงหงิงบ้างแต่ไม่ร้องสักแอะ..เก่งจังลูกสาวแม่

เสร็จมาจากห้องฉีดกระโดดโลดเต้นลืมเจ็บเลย

คราวนี้ห่างไปอีก 1 ปี ครึ่ง เจอกันอีกทีตอน 4 ขวบ เลยค่ะ

แต่น้องเอิร์ทซิ 8 ตุลา วัคซีน 1 ขวบ 3 เดือน งานนี้เป็นไงแล้วจะมาเล่าให้ฟังนะค่ะ

วันนี้ลูกชายของแม่อายุได้ 1 ขวบ 2 เดือนแล้ว 

และที่สำคัญวันนี้ยังเป็นวันคล้ายวันเกิดหนุ่มน้อยยูเอสลูกชายแม่กี้อีกด้วย

แม่กี้กลับมาเมืองไทยแล้วก็หายไม่ได้เข้าบล็อกอีกเลย  เลยไม่สามารถติดต่อได้

เลยขออวยพรผ่านมา  ณ ตรงนี้เลยแล้วกันนะค่ะ

ครอบครัวตัว อ. ก็ขอให้ยูเอสเป็นเด็กดีของทุก ๆ คน สดใสแข็งแรงสมวัย 

มีแต่สิ่งดี ๆ ในชีวิตนะจ๊ะ

มาดูพัฒนาการและกิจกรรมเจ้าจอมซนของแม่บ้างดีกว่าว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง

ในวัย 1 ขวบ 2 เดือน น้องเอิร์ทเดินได้เก่งมากเดินได้ทั้งวัน

และก็บ่นเป็นภาษาที่แม่เองก็แปลไม่ออก

พูดได้เช่น หม่ำ แม่ พ่อ ย่า ค๊อป นก ปลา พูร์  หมา  ฯลฯ ยังไม่สามารถพูดสองคำได้

สามารถเข้าใจในคำพูดของเราทุกอย่าง อยู่ที่ว่าจะทำมั้ยเท่านั้นเอง

หิวนมถ้าอยู่ใกล้ ๆ ก็หยิบกินเอง  แต่ถ้าหยิบไม่ถึงก็เรียกให้คนอื่นหยิบให้

นอนดึกและเริ่มตื่นสายโยเฉพาะวันจันทร์-ศุกร์

จนแม่ต้องแบกกันลงมาจากห้องเพราะถ้าขื่นรอตื่นคงไปทำงานสายแน่ ๆ

และจะแสดงความดีใจเมื่อเรายกโขยงกันขึ้นรถเพราะคงรู้ว่าได้ไปเที่ยว

แต่ความนิสัยเสียก็มีเยอะโดยเฉพาะกับเตียจู้

ชอบไปแกะดอกไม้บางล่ะ  แอบควักน้ำในแก้วน้ำชาบางล่ะ

และเผลอไม่ได้ต้องไปดึงธูปนั่งไหว้ตลอด..รื้อของ ไม่เล่น โยนให้เกลื่อนอย่างนั้น

ตีมือก็แล้ว  เอ็ดก็แล้ว  ไม่มีหยุดเลย

บันไดก็เผลอไม่ได้ เมื่อวานแม่ก็ล้างขวดนมอยู่

ได้ยินเสียงว่าอยู่ใกล้ ๆ ที่ไหนได้ขึ้นบันไดไป 5 ขั้นแล้ว

ยืนเรียกอยู่ตรงที่พักบันได้ หันไปเห็นอีกทีลูกฉันทำไมซนขนาดนี้ ชอบมาก ๆ การปีนป่าย

โตขึ้นพ่อแอ๊ดกะจะให้เป็นนายทหารซะหน่อยงานนี้ต้องเบนเข็ม

เจ็บแบบไม่ใช่แสตนอินแบบ จาพนม แล้วมั้ง