ขอบคุณนะคะที่เป็นเวทีให้เขียนกลอน
เพิ่งรู้ว่าตัวเองเขียนกลอนได้ดีก็ตอนที่มีบล็อกนี่ล่ะค่ะ
ได้เวลาบล็อกจะปิดแล้ว เสียดายมากๆๆเพราะมีพี่ เพื่อน น้อง ที่นี่หลายคนเวลาเหงาเข้ามาไม่เคยผิดหวังเลย
จะคิดถึงทุกๆๆคนตลอดไป
จากใจ ข้าวกล้อง^^
ใครคนหนึ่ง จากไปไกล เกินแลหา
ใครคนหนึ่ง ก็แลหน้า ไม่เหลี่ยวหลัง
ใครคนหนึ่ง จากไป ไร้พลัง
ใครคนหนึ่ง ไม่รอรั้ง เหมือนตั้งใจ
…….
นับแต่นี้ มีเธอ ก็แค่ฝัน
นับแต่นี้ ไร้วัน จะเคียงใกล้
นับแต่นี้ ไร้เสียง เคยปลอบใจ
นับแต่นี้ ไม่มีใคร ให้พักพิง
………
ไม่มีเธอ ช่องว่าง ก็ว่างเปล่า
ไม่มีเธอ ความเศร้า ก็หยุดนิ่ง
ไม่มีเธอ นั่นล่ะ คือความจริง
ไม่มีเธอ ทุกทุกสิ่ง ไม่เหมือนเดิม
………..
ตอบไม่ได้ นี่คือทุกข์ หรือสุขหนอ
วันที่รอ ก็ไม่มี ให้ริเริ่ม
ความว่างเปล่า ไร้ใจ ให้ต่อเติม
ณ ที่เดิม เริ่มลางเลือน เหมือนไม่มี
**********
สิ่งที่เรียกว่า ความแตกต่าง
คือเส้นทาง ที่ช่องว่าง จะถามหา
ทั้งแตกต่าง สถานที่ และเวลา
รวมทั้งสิ่ง ที่คิดว่า ในใจเรา
***
สิ่งที่เรียกว่า ความแตกต่าง
เพิ่มช่องว่างเวลา และความเหงา
ต้องค่อยค่อย เรียนรู้ ค่อยกล่อมเกลา
คงต้องเหงา เพราะคือเรา ที่ต้องเป็น
***
สิ่งที่เรียกว่าแตกต่าง
ทางสายกลางเลยไม่อาจจะมองเห็น
ทุกทุกสิ่งแตกออกเลยขอบเส้น
เลยต้องเป็นคนละทาง แล้วต่างเดิน
***
สิ่งที่เรียกความแตกต่าง
คือช่องว่างพาเราให้ห่างเหิน
แล้วเราก็แยกต่างทางเดิน
ต่างกันเกินจะประสานให้คงเดิม
***
เราโชคดีมีทางคนละเส้น
ไม่ต้องเห็น ความอาลัย จะไม่เพิ่ม
ณ วันนี้ ไม่กลับไป ณ จุดเดิม
เราจะเริ่มทางใหม่..ที่ไกลกัน
***
หากผมเปลี่ยนไป ….
อืม ฉันจะรู้สึกอย่างไร ก็ตอบไม่ได้หรอกนะ เพราะไม่รู้
เสียใจคงใช่ มากมายไหม ก็ไม่รู้อีกเหมือนกัน
ความมั่นคงของคุณ คงมั่น มานาน จนฉันเคยชินและคิดว่าไม่มีวันเปลี่ยน
เพราะไม่ว่าเราจะมีอะไรแตกต่างกันแค่ไหน มีเรื่องมากมายเข้ามา
คุณยังคงเดิม จนฉันรู้สึกผิดมากมายเวลาที่คิดแตกต่าง และอยากเดินก้าวออกไป เช่นกัน
…
ดังนั้น..หากมีอะไรที่แปรเปลี่ยน
ฉันอาจคงมั่น หนักแน่น และยอมรับได้โดยที่ฉันไม่รู้ตัวก็ได้
ฉันไม่มีคำตอบให้คุณหรอกนะ เพราะฉันฟูมฟายไม่เป็น
ฉันร้องขอไม่เป็น ก็แค่ฟังแล้วเงียบ และไม่มีคำตอบ
ก็มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องคิด แต่เป็นเรื่องที่คุณต้องคิดต่างหาก
หรือจริงๆ ฉันมีคำตอบอยู่แล้วโดยที่ฉันไม่รู้ตัวก็ได้
คำถามนี้คุณคงต้องหาคำตอบเอาเอง เพราะนั่นคือความต้องการของคุณ
คุณคือเจ้าของตัวคุณไม่ใช่ฉัน
และฉันก็คือเจ้าของตัวฉัน เช่นกัน
….
หากเขาเปลี่ยนไป
คือใจเขาเปลี่ยนแปลง
มิชอบการยื้อแย่ง
เพราะไร้แสงแห่งศรัทธา
หากเขาเปลี่ยนไป
มีค่าใยให้ไขว่ขว้า
มีเพียงการกล่าวลา
ก็คิดว่านั่นเพียงพอ
************************************************* away and away*****
บางครั้ง อุปสรรคที่ยิ่งใหญ่
คือเปลวไฟ ที่โชนแสง
ช่วยแผดเผา ความโรยแรง
พร้อมส่องแสงแห่งเส้นทาง
…..
ลุกเถิดอย่าหม่นเศร้า
ดึงตัวเจ้ามาสะสาง
ค่อยค่อย เรียงแล้ววาง
แล้วที่ทาง จะเริ่มมี
….
อุปสรรค ที่พบเห็น
คือเส้นทางแลวิถี
ค่อยค่อยก้าว ณ วันนี้
ทุกนาที มีคุณค่า ให้รอคอย
…
คงต้องถามตัวเราอยากเป็น the winer or loser ไม่ใช่กับใครแค่เอาชนะตัวเองก็เพียงพอ คนคนเดียวที่เอาชนะยากที่สุดในโลก^^
………
จริงๆแล้วกลอนบทนี้ต้องเปลี่ยนเพราะความรู้สึกตอนนี้ down down อย่างแรง
อุปสรรคที่ยิ่งใหญ่
คือหัวใจที่อ่อนล้า
ไร้แรงจะนำพา
ฤๅเสาะหากำลังใจ
ความรู้สึกเริ่มหม่นเศร้า
จนตัวเรา เริ่มอ่อนไหว
มิกล้าจะก้าวไป
ในเส้นทางที่เลือกเดิน
………………………………………………….ไร้ทิศไร้ทางอีกครั้งของความรู้สึกT_T
ความคิดถึงกำลังเดินทาง
เพื่อเติมเต็มช่องว่างที่ห่างหาย
เส้นทางคนละทิศแสนเดียวดาย
แต่มิวาย แอบคิดถึง ทุกคืนวัน
…
ความคิดถึง ส่งไป อาจไร้ค่า
แค่บอกว่า ยังคิดถึง แม้ในฝัน
แอบส่งยิ้ม ส่งรัก มาด้วยกัน
แค่เพียงฝัน ก็ยังดี ซิหนอเรา
…
ความคิดถึง กำลังเดินทาง
ตามช่องว่าง ของความคิด ที่แสนเหงา
แทรกซึมลง ทุกอณู ของตัวเรา
แม้บางเบา แต่คงมั่น นิรันดร์กาล
…
ถ้าจะบอกว่าคิดถึง ลึกซึ้งนัก
มิอาจจัก เอื้อนเอ่ย เกินไขขาน
เพียงรู้สึก สัมผัสได้ ในดวงมาลย์
ได้เพียงจารจารึกไว้ ในใจเรา
….
บางคราของความรู้สึกแค่ได้คิดถึง…ก็เพียงพอ
แด่……..หัวใจที่ยังคงอยู่ตลอดไป………….
กับความเหงาที่คงทน อืมไปกันได้เหมือนกัน
มีพี่แสนสวยเคยถามว่า.. ทำไมเป็นคนขี้เหงา^^ ตอบมะได้ค่ะ
อาจเพราะไม่รู้เหมือนกันเพราะอะไร แต่ก้ออยู่ได้
เพราะบางคราก็ไม่รู้สึกอะไร ยกเว้นมีอะไรมากระทบใจเป็นครั้งครา
ได้ระบาย ได้เขียนกลอน ทำอะไรไม่ปกติซะบ้างก็ดีขึ้น
เป็น congenital mind ^^ ประมาณว่าเป็นมาตั้งแต่กำเนิด คงใช่
………………………………………………… ยังยิ้มได้ค่ะ ^^
เอารูปมาจากเวบนี้ค่ะ
ช่วงนี้อินเลิฟค่ะ ^^ หลงรักพระเอกแวมไพร์ Edward เข้าซะแร้ว
ตอนนี้ติดหนังสือขนาดหนัก อ่านนิยาย twilight เกือบครบทุกภาคยกเว้น Midnight sun
กำลังตามหาอยู่ค่ะ ไม่ได้ต้องอ่านให้ครบ (อ่านไป มากกว่า 3 รอบนะนี่)
“ซาบซึ้งมากกับความรู้สึกในทุกตัวอักษร อ่อนไหวได้ขนาดเลยหนอเรา
ต้องชมคนเขียนที่เก่ง สร้างแวมไพร์ที่แตกต่าง ถ้าเหมือนเรื่องอื่นๆก็คงไม่อ่าน
แต่นี่ให้มุมมองที่แตกต่างเลยอ่านดู แล้วก้อติดซะไม่มี พระรองที่เป็นหมาป่าก้อน่ารัก
เป็นเพื่อนที่อบอุ่น จริงใจ จริงๆ วันนี้กลอนในหัวใจเลยนึกไม่ออก
ก็แปลกนะเวลาที่อ่านอะไรที่ซาบซึ้ง เศร้าๆ กลอนนี่วิ่งฉิวในหัวเลย แต่อะไรๆที่ happy บทกลอน อักษร วิ่งหนีหมดเลย
…………….
…………….
ความรู้สึกที่ยากจะลิขิต
กับชีวิตที่ยากจะสู่ฝัน
ทุกเรื่องราวล้วนเกาะเกี่ยวเข้าด้วยกัน
บางครั้งฝัน บางครั้งจริง เกินนิ่งใจ
**
บางครา ก็ใช่เลย ทางที่ฝัน
บางครานั้น ก็สับสน เกินขานไข
ก็เคยถาม ตัวเรา เขลาหรือไร
ใยเจ้าไม่ เคยรู้แจ้ง แห่งตัวตน
…
มากเส้นทาง เรียงราย มีให้เห็น
เลือกไม่เป็น เลยไม่ใช่ เลยซักหน
เฝ้าเสาะหา เส้นทาง ในกมล
ก็อับจน ทุกครั้ง ที่ก้าวไป
**
ทำในสิ่งที่มี ให้ดีสุด
จะไม่หยุด เสาะหา สิ่งที่ใช่
สิ่งที่มี ก็ต้อง ทำต่อไป
คุณค่าไซร้ อยู่ที่ สิ่งที่ทำ
***
เย้ๆๆ ก้าวต่อไปค่ะ^^ na ka
อยากเดินทางทุกวัน
อยากมีฝันทุกคืน
อยากมีความสุขสดชื่น
อยากยิ้มระรื่นทุกเพลา
**
–ไม่อยากมีความเหงา
–ไม่อยากเศร้าและไขว่ขว้า
–ไม่อยากมีน้ำตา
–ไม่อยากรู้ว่าเราคือใคร
**
——อยากเดินทางทุกวัน
——อยากมีฝันเป็นจริงที่สดใส
——อยากได้อะไรมากมาย——
——เลยได้ความเดียดายมาแทน—
**
กลอนเบาๆกับวันที่เดียวดายของข้าวกล้อง มีความคิดถึงมาฝากทุกๆๆคนที่เข้ามา ตอนนี้ข้าวกล้องกำลังเยียวยาความรู้สึกของตัวเองอยู่ อย่างไรก็ต้องอยู่ต่อไป…^^
9 เดือนที่รอคอยของใครคนหนึ่ง คงเป็นช่วงเวลาแห่งความหวัง
ความหวังที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะต้องสูญเสียในภายหลัง… ช่วงเวลาแห่งการรอคอยผ่านไป
วันเวลาแห่งความสุขทีเข้ามา ทำไมช่างสั้นเหลือเกิน
ความตายไม่เคยปราณีใคร แม้ว่านั่นคือเด็กทารกที่เพิ่งเกิด
ฉันหวังจะเห็นปาฏิหาริย์ แม้จะรู้ว่าแทบจะสิ้นหวัง
ฉันมองเห็นความเจ็บปวดของคนที่เรียกว่าพ่อและแม่
วันเวลาแห่งความสุขหายไปในพริบตา
ฉันไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย มือของฉัน ความสามารถของฉันทำได้เพียงเท่านี้เองหรือ
ขอโทษด้วยที่ไม่อาจดูแลได้ ถ้าเพียงได้รู้ล่วงหน้า
คำนี้คงเกิดขึ้นเสมอ ถ้าเรารู้ล่วงหน้า เราจะแก้ไขได้
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้…ฉันแก้ไขไม่ได้
ความทรงจำที่ไม่อาจลบเลือนได้เกิดขึ้นอีกครั้ง ความทรงจำที่ฉันอยากจะลืมว่าได้พบพา…….
