ณ ราตรีกาลที่ผ่านไป
.
.
ฉันได้มีโอกาสชมพระจันทร์ในยามค่ำคืน ณ มุมนึง
เป็นมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ไม่ได้ไปแบบนั่งรถใต้ดิน ที่มองไม่เห็นหนทางอะไรเลย
แล้วโผล่ขึ้นมาที่จุดหมายปลายทาง
การเดินทางด้วยรถยนต์ที่ผ่านถนนต่างๆ พันกันไปมา
วิ่งอ้อมเมืองรอบนอก แล้วจึงค่อยวิ่งเข้าสู่ตัวกลางเมือง
แม้เวลาขณะนั้นจะตีสองกว่าแล้วก็ตาม แต่รู้สึกว่าเหมือนยังหัวค่ำ
ไม่ได้ night life นานมากแล้ว ตั้งแต่แต่งงานมา
..
ตลอดเส้นทางที่รถวิ่งไป ตรงหน้าฉันเป็นพระจันทร์…ที่ไม่เต็มดวง
แต่ก็สุขสว่าง มีขนาดใหญ่ และต่ำให้เห็นชัดแทบไม่ต้องเงยหน้าขึ้น
เสี้ยวที่ขาดหายไป ทำให้รู้สึกยังกะว่า เหมือนมีใบไม้มาบดบัง
รถขับผ่านไปเรื่อยๆ ฉันก็พยายามชะเง้อว่า จริงๆ แล้ว เต็มดวงรึเปล่า เพราะมันสุขสว่างมาก เพียงแต่โดนใบไม้บัง
…ก็ยังไม่เต็มดวงจริงๆ นั่นแหละ แต่ก็สวยลึกลับทีเดียว
ยิ่งตอนที่จอดรถเลียบทางด่วน ยิ่งสวยจับใจเป็นมุมที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน
คงเพราะไม่มีผู้คนขวักไขว่เหมือนเคย
ไม่มีกล้องมาถ่าย
เป็นการชมยามค่ำคืนที่ให้ความรู้สึกไปอีกแบบ ชื่นชมแต่เพียงพอดีก็พอ
เก็บเป็นความรู้สึกดี ๆ ที่ไม่ต้องยึดติด ไม่ต้องคาดหวัง
แต่ก็อาจมีความรู้สึกดี ๆ ผ่านมา ให้รู้สึกตื่นเต้น อีกซักครั้ง ก็ได้
เหมือนดังสายลมแห่งฤดูร้อน มาแล้วก็จากไป…
เห็นพระจันทร์กลมๆขาวๆรึเปล่า?
(ไม่รู้คุณจะมีเวลาแวะมาอ่านบล๊อกหน้านี้ไหม)
คุณยังจะจับมือกันต่อไปไหม…