เกลียวคลื่น
นานเหลือเกินที่ไม่ได้กลับมาที่แห่งนี้ …
ความผูกพัน . . . ความรู้สึกเก่าๆ เข้ามาทักทาย
เหมือนการได้เจอเพื่อนเก่าที่ร่วมเป็นร่วมตายมาอย่างโชกโชน มีคนเคยบอกเอาไว้ว่า…
การเป็นนักเดินทางที่ดี ต้อง
“ติดในหน้าที่…อย่าติดกับสถานที่“
มันคงคล้ายๆ กับ การที่เรารักใครสักคน
ที่ไม่เกี่ยงเรื่องหน้าตา แต่สำคัญที่เนื้อใจ
ห่างหายไปนานเหลือเกิน…กับพื้นที่โล่งๆ ตรงนี้
แม้จะมีประโยคที่หอมหวานว่า…ทุกอย่างยังเหมือนเดิม
แต่แท้จริงแล้ว…ไม่มีอะไรที่เหมือนเก่า…
ตัวเราแก่ขึ้น …. ประสบการณ์ชีวิตมากขึ้น…
ร้องไห้…หัวเราะ…โกรธ…เศร้า…เหงา…บ้า
มันก็คือสีสันของชีวิตที่ทำให้เราเรียนรู้ว่า ชีวิตมันเป็นยังไง…
ความรู้สึกในวันนี้…มันเหมือนกำลังเริ่มต้นกับอะไรบางอย่าง
ที่มันช่างน่าค้นหาและน่ากลัวไปพร้อมๆ กัน
เหมือนรู้ว่า…ข้างหน้าคือหุบเขาที่ลึก และพร้อมให้ตกลงไปตาย
แต่ใจนึงก็รู้สึกว่ามันช่างท้าทายให้ก้าวต่อไปเรื่อยๆ
มันเหมือนโดนยิงตรงจุดอ่อน…ที่ทำให้ทุกขุมขน
และอวัยวะสั่นคลอนไปทั่วร่าง
หากชีวิตคือ เรือลำนึง…
ถ้ากลัวคลื่น…
แล้วจะเป็นเรือไปทำไมกัน . . .
คิดถึงเพื่อนพี่น้องเก่าๆ ทุกคน,