“ติดในหน้าที่…อย่าติดกับสถานที่“
มันคงคล้ายๆ กับ การที่เรารักใครสักคน
ที่ไม่เกี่ยงเรื่องหน้าตา แต่สำคัญที่เนื้อใจ

ห่างหายไปนานเหลือเกิน…กับพื้นที่โล่งๆ ตรงนี้
แม้จะมีประโยคที่หอมหวานว่า…ทุกอย่างยังเหมือนเดิม
แต่แท้จริงแล้ว…ไม่มีอะไรที่เหมือนเก่า…
ตัวเราแก่ขึ้น …. ประสบการณ์ชีวิตมากขึ้น…
ร้องไห้…หัวเราะ…โกรธ…เศร้า…เหงา…บ้า
มันก็คือสีสันของชีวิตที่ทำให้เราเรียนรู้ว่า ชีวิตมันเป็นยังไง…
ความรู้สึกในวันนี้…มันเหมือนกำลังเริ่มต้นกับอะไรบางอย่าง

ที่มันช่างน่าค้นหาและน่ากลัวไปพร้อมๆ กัน
เหมือนรู้ว่า…ข้างหน้าคือหุบเขาที่ลึก และพร้อมให้ตกลงไปตาย
แต่ใจนึงก็รู้สึกว่ามันช่างท้าทายให้ก้าวต่อไปเรื่อยๆ
มันเหมือนโดนยิงตรงจุดอ่อน…ที่ทำให้ทุกขุมขน

และอวัยวะสั่นคลอนไปทั่วร่าง 

หากชีวิตคือ เรือลำนึง…
ถ้ากลัวคลื่น…

แล้วจะเป็นเรือไปทำไมกัน . . .

คิดถึงเพื่อนพี่น้องเก่าๆ ทุกคน,

บางทีความสุข มันก็หาได้จากสิ่งเล็กๆน้อยๆอย่างนี้นี่เอง

.
เป็นต้นว่า

การได้ฟังเพลงซ้ำ ๆ แล้วยังเหลือคำที่ร้องและทำนองติดอยู่ในใจตลอดวัน
การได้รับจดหมายจากเพื่อนสาวที่ปกติหากคิดถึงกันก็เพียงแต่โทรมาหา
การได้นั่งกดปุ่ม reply all ในอีเมล์ซ้ำไปซ้ำมา เพื่อตอบกลับเล่นกับเพื่อนๆ
การได้นั่งกินลำไยไปดูโบร์ชัวร์พิซซ่าไปกับเพื่อนสนิท
การได้คุยกับแม่ แล้วได้ยินแม่บอกว่า
แม่ซื้อหมอนสุขภาพให้ เพราะหมอนที่ห้องเธอน่ะมันแบนเหลือเกินแล้ว

แล้วบางที
สิ่งเล็กๆน้อยๆหลายๆสิ่ง มันก็ทำให้ความสุขธรรมดา
กลายเป็นความสุขมากๆได้โดยไม่รู้ตัวเลย

:’)

เมื่อกรกฏาคมกำลังจะจากไป ?

ไม่ว่าตัวตนจะเป็นอย่างไร มิตรภาพสำคัญกับใจเสมอ

หลายวันก่อนได้รับอีเมลล์ฟอร์เวิร์ด

.

ฉันได้มีโอกาสชมพระจันทร์ในยามค่ำคืน ณ มุมนึง

เป็นมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

ไม่ได้ไปแบบนั่งรถใต้ดิน ที่มองไม่เห็นหนทางอะไรเลย

แล้วโผล่ขึ้นมาที่จุดหมายปลายทาง

การเดินทางด้วยรถยนต์ที่ผ่านถนนต่างๆ พันกันไปมา

วิ่งอ้อมเมืองรอบนอก แล้วจึงค่อยวิ่งเข้าสู่ตัวกลางเมือง
แม้เวลาขณะนั้นจะตีสองกว่าแล้วก็ตาม แต่รู้สึกว่าเหมือนยังหัวค่ำ

ไม่ได้ night life นานมากแล้ว ตั้งแต่แต่งงานมา

..
ตลอดเส้นทางที่รถวิ่งไป ตรงหน้าฉันเป็นพระจันทร์…ที่ไม่เต็มดวง
แต่ก็สุขสว่าง มีขนาดใหญ่ และต่ำให้เห็นชัดแทบไม่ต้องเงยหน้าขึ้น
เสี้ยวที่ขาดหายไป ทำให้รู้สึกยังกะว่า เหมือนมีใบไม้มาบดบัง
รถขับผ่านไปเรื่อยๆ ฉันก็พยายามชะเง้อว่า จริงๆ แล้ว เต็มดวงรึเปล่า เพราะมันสุขสว่างมาก เพียงแต่โดนใบไม้บัง

…ก็ยังไม่เต็มดวงจริงๆ นั่นแหละ แต่ก็สวยลึกลับทีเดียว
ยิ่งตอนที่จอดรถเลียบทางด่วน ยิ่งสวยจับใจเป็นมุมที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน

คงเพราะไม่มีผู้คนขวักไขว่เหมือนเคย

ไม่มีกล้องมาถ่าย
เป็นการชมยามค่ำคืนที่ให้ความรู้สึกไปอีกแบบ ชื่นชมแต่เพียงพอดีก็พอ
เก็บเป็นความรู้สึกดี ๆ ที่ไม่ต้องยึดติด ไม่ต้องคาดหวัง

แต่ก็อาจมีความรู้สึกดี ๆ ผ่านมา ให้รู้สึกตื่นเต้น อีกซักครั้ง ก็ได้

 เหมือนดังสายลมแห่งฤดูร้อน มาแล้วก็จากไป…

 -เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม-
เห็นพระจันทร์กลมๆขาวๆรึเปล่า?

(ไม่รู้คุณจะมีเวลาแวะมาอ่านบล๊อกหน้านี้ไหม)

คุณยังจะจับมือกันต่อไปไหม…