http://blogger.sanook.com/calamel "...แหว่งวิ่น..และขาดหาย" Wed, 21 Oct 2009 06:46:13 +0000 http://backend.userland.com/rss092 en นานเหลือเกินที่ไม่ได้กลับมาที่แห่งนี้ … ความผูกพัน . . . ความรู้สึกเก่าๆ เข้ามาทักทาย เหมือนการได้เจอเพื่อนเก่าที่ร่วมเป็นร่วมตายมาอย่างโชกโชน มีคนเคยบอกเอาไว้ว่า… การเป็นนักเดินทางที่ดี ต้อง   “ติดในหน้าที่…อย่าติดกับสถานที่“ มันคงคล้ายๆ กับ การที่เรารักใครสักคน ที่ไม่เกี่ยงเรื่องหน้าตา แต่สำคัญที่เนื้อใจ ห่างหายไปนานเหลือเกิน…กับพื้นที่โล่งๆ ตรงนี้ แม้จะมีประโยคที่หอมหวานว่า…ทุกอย่างยังเหมือนเดิม แต่แท้จริงแล้ว…ไม่มีอะไรที่เหมือนเก่า… ตัวเราแก่ขึ้น …. ประสบการณ์ชีวิตมากขึ้น… ร้องไห้…หัวเราะ…โกรธ…เศร้า…เหงา…บ้า มันก็คือสีสันของชีวิตที่ทำให้เราเรียนรู้ว่า ชีวิตมันเป็นยังไง… ความรู้สึกในวันนี้…มันเหมือนกำลังเริ่มต้นกับอะไรบางอย่าง ที่มันช่างน่าค้นหาและน่ากลัวไปพร้อมๆ กัน เหมือนรู้ว่า…ข้างหน้าคือหุบเขาที่ลึก และพร้อมให้ตกลงไปตาย แต่ใจนึงก็รู้สึกว่ามันช่างท้าทายให้ก้าวต่อไปเรื่อยๆ มันเหมือนโดนยิงตรงจุดอ่อน…ที่ทำให้ทุกขุมขน และอวัยวะสั่นคลอนไปทั่วร่าง  หากชีวิตคือ เรือลำนึง… ถ้ากลัวคลื่น… แล้วจะเป็นเรือไปทำไมกัน . . . คิดถึงเพื่อนพี่น้องเก่าๆ ทุกคน, http://blogger.sanook.com/calamel/2009/10/21/%e0%b9%80%e0%b8%81%e0%b8%a5%e0%b8%b5%e0%b8%a2%e0%b8%a7%e0%b8%84%e0%b8%a5%e0%b8%b7%e0%b9%88%e0%b8%99/   บางทีความสุข มันก็หาได้จากสิ่งเล็กๆน้อยๆอย่างนี้นี่เอง . เป็นต้นว่า การได้ฟังเพลงซ้ำ ๆ แล้วยังเหลือคำที่ร้องและทำนองติดอยู่ในใจตลอดวัน การได้รับจดหมายจากเพื่อนสาวที่ปกติหากคิดถึงกันก็เพียงแต่โทรมาหา การได้นั่งกดปุ่ม reply all ในอีเมล์ซ้ำไปซ้ำมา เพื่อตอบกลับเล่นกับเพื่อนๆ การได้นั่งกินลำไยไปดูโบร์ชัวร์พิซซ่าไปกับเพื่อนสนิท การได้คุยกับแม่ แล้วได้ยินแม่บอกว่า แม่ซื้อหมอนสุขภาพให้ เพราะหมอนที่ห้องเธอน่ะมันแบนเหลือเกินแล้ว แล้วบางที สิ่งเล็กๆน้อยๆหลายๆสิ่ง มันก็ทำให้ความสุขธรรมดา กลายเป็นความสุขมากๆได้โดยไม่รู้ตัวเลย :') เมื่อกรกฏาคมกำลังจะจากไป ? เพียงคำทักทายสั้นๆ หรือ แม้แต่ตัวอักษร เพียงไม่กี่ตัว ที่เมื่อรวมกันแล้ว อาจไม่มีความหมายใดๆ ในทางภาษา แต่มันกลับมีความหมายมากมายเหลือเกิน สำหรับเรา ..                   ไม่ว่าตัวตนจะเป็นอย่างไร มิตรภาพสำคัญกับใจเสมอ                                                 .../   หลายวันก่อนได้รับอีเมลล์ฟอร์เวิร์ด จากเพื่อนคนนึง ที่เคยพูดว่า เมื่อมองมายังโลก เราเป็นเพียงฝุ่นธุลี เล็ก ๆ เพียงเท่านั้น อ่านเเล้วชอบมากมาย วันนี้เรยเอามาฝากกันนะค่ะ ค่อยๆ  เลื่อนดูช้าๆ ใจเย็นๆนะค่ะ     . .    . .    . .   . .   . .   . .   . .   . .   . .   . .   . .   . .   . .   . .   . .   . .   . .     . .   . .   . .     . .   . .   . .   . .   . .   . .   . .       มนุษย์เป็นแค่สิ่งมีชีวิตที่เล็กๆ เพราะฉะนั้น จงอย่ากังวลเกินไปกับทุกสิ่ง หวงแหนเวลาในทุกๆ ขณะ                            และ ทำในสิ่งที่ใจปรารถนา  ……. เปิดโลกทัศน์ เปิดใจ                                  อย่ากังวลเกินไปกับสิ่งที่มารบกวนจิตใจ หวงแหนในสิ่งอันเป็นที่รัก ใช้ชีวิตอย่างปลอดภัย  และสงบสุข   จงมีความสุขเสมอ                                 เพื่อต้อนรับสิ่งที่กำลังจะมาในวันใหม่ เพลิดเพลินไปกับแสงอรุณ และมองด้านสว่างของทุกๆ สิ่งเสมอ     http://blogger.sanook.com/calamel/2009/07/27/74/ . . ฉันได้มีโอกาสชมพระจันทร์ในยามค่ำคืน ณ มุมนึง เป็นมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ได้ไปแบบนั่งรถใต้ดิน ที่มองไม่เห็นหนทางอะไรเลย แล้วโผล่ขึ้นมาที่จุดหมายปลายทาง การเดินทางด้วยรถยนต์ที่ผ่านถนนต่างๆ พันกันไปมา วิ่งอ้อมเมืองรอบนอก แล้วจึงค่อยวิ่งเข้าสู่ตัวกลางเมือง แม้เวลาขณะนั้นจะตีสองกว่าแล้วก็ตาม แต่รู้สึกว่าเหมือนยังหัวค่ำ ไม่ได้ night life นานมากแล้ว ตั้งแต่แต่งงานมา .. ตลอดเส้นทางที่รถวิ่งไป ตรงหน้าฉันเป็นพระจันทร์...ที่ไม่เต็มดวง แต่ก็สุขสว่าง มีขนาดใหญ่ และต่ำให้เห็นชัดแทบไม่ต้องเงยหน้าขึ้น เสี้ยวที่ขาดหายไป ทำให้รู้สึกยังกะว่า เหมือนมีใบไม้มาบดบัง รถขับผ่านไปเรื่อยๆ ฉันก็พยายามชะเง้อว่า จริงๆ แล้ว เต็มดวงรึเปล่า เพราะมันสุขสว่างมาก เพียงแต่โดนใบไม้บัง ...ก็ยังไม่เต็มดวงจริงๆ นั่นแหละ แต่ก็สวยลึกลับทีเดียว ยิ่งตอนที่จอดรถเลียบทางด่วน ยิ่งสวยจับใจเป็นมุมที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน คงเพราะไม่มีผู้คนขวักไขว่เหมือนเคย ไม่มีกล้องมาถ่าย เป็นการชมยามค่ำคืนที่ให้ความรู้สึกไปอีกแบบ ชื่นชมแต่เพียงพอดีก็พอ เก็บเป็นความรู้สึกดี ๆ ที่ไม่ต้องยึดติด ไม่ต้องคาดหวัง แต่ก็อาจมีความรู้สึกดี ๆ ผ่านมา ให้รู้สึกตื่นเต้น อีกซักครั้ง ก็ได้  เหมือนดังสายลมแห่งฤดูร้อน มาแล้วก็จากไป...      -เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม- เห็นพระจันทร์กลมๆขาวๆรึเปล่า? :D                                 (ไม่รู้คุณจะมีเวลาแวะมาอ่านบล๊อกหน้านี้ไหม) คุณยังจะจับมือกันต่อไปไหม...                             http://blogger.sanook.com/calamel/2009/07/03/%e0%b9%80%e0%b8%a3%e0%b8%b2%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b9%84%e0%b8%94%e0%b9%89%e0%b8%a3%e0%b8%b1%e0%b8%81%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b9%81%e0%b8%a5%e0%b9%89%e0%b8%a7%e0%b9%80%e0%b8%ab%e0%b8%a3/