ฝนใจ
เคยมีใครบอกเอาไว้ว่า ใจคนเรานั้นยากเหลือเกินที่จะเดาได้ว่าคิดอะไรอยู่ลึก บางครั้งมืดมน บ้างครั้งสดใส แต่บางครั้งก็เหมือนกับคลื่นทะเลอันบ้าคลั่ง ไร้ทิศทางที่แน่นอน แม้กระทั่งเจ้าของคือตัวเราเองก็ยังไม่อาจจะบังคับใจไม่ให้คิดถึงสิ่งต่างๆ ที่ผ่านมา ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเลวร้ายหรือว่าดีสักเพียงใดก็ตาม
บางครั้งการอยู่คนเดียวก็สร้างความเหงาให้กับในใจเราเองได้เป็นอย่างดี เปรียบเสมือนตอนที่ฝนใกล้จะตก ท้องฟ้ามืดครึ้ม บอกไปยังถนนเห็นผู้คนรีบหลบเข้าที่กำบัง บ้างก็วิ่งเข้าตึก บ้างก็รีบขึ้นรถโดยสาร บ้างก็เรียกรถแท็กซี่ แต่ละคนต่างพากันเร่งรีบเพื่อที่จะถึงที่หมายก่อนที่พายุใหญ่จะมา
บอกดูตัวเราเอง ไม่รู้จะไปที่ใด ทุกอย่างล้วนดูว่างเปล่า มีผู้คนรายล้อมแต่ก็เหมือนไม่มีใครสักคนที่รู้ว่าจริงๆ แล้วเรากำลังคิดอะไร ต้องการอะไร และอยากทำอะไรต่อไปกับใจที่ว่างเปล่า สมองที่ตีบตัน หาทางออกให้กับชีวิตตัวเองไม่ได้