นี่คือเหตุการณ์จริงเมื่อปีที่แล้ว ฉันโพสต์อีกครั้งให้เพื่อนที่ยังไม่เคยอ่าน ได้เป็นอุทธาหรณ์…

- - -

ปรกติผู้หญิงนั่งซ้อนมอร์ไซค์ท่าไหนกันนะ?

นั่งหันข้าง?
หรือ
นั่งคร่อมเบาะ?
ฉันนั่งหันข้างๆ ไม่เป็น ฉันจึงนั่งคร่อม..

- - -
 

เย็นวันศุกร์ที่ผ่านมา ราวสองทุ่มเศษ
ฉันออกมายืนรอแท็กซี่ที่หน้าออฟฟิศ

ออฟฟิศของฉันตั้งอยู่ในเขตสนามกอล์ฟ
 
แน่นอน.. ไม่มีรถประจำทางวิ่งผ่าน
แน่นอน.. ไม่มีรถขวักไขว่เหมือนถนนใหญ่ทั่วไป
แน่นอน.. ฉันใช้บริการแท็กซี่เป็นประจำ ทั้งขาไป -และกลับ

ฉันยืนรอแท็กซี่จนนาน ก็ยังไม่เห็นโผล่หัวว่างๆ มาสักคัน
ฉันจึงตัดสินใจโบกแว๊นคันหนึ่ง เบอร์ ๑๐
‘พี่ไปตรง…นะ‘
พี่คนขับพยักหน้าเข้าใจ
ฉันก้าวขาสั้นๆ ให้ยาวพ้นเบาะเพื่อขึ้นคร่อมมอร์ไซค์คันเล็กๆ นั่น
ฉันใส่ส้นแหลมยกสูงราว ๒ นิ้วด้วย

เส้นทางที่ฉันจะไปนั้นต้องไปยูเทิร์นตรงเกาะกลางถนน
ห่างจากหน้าออฟฟิศไปกว่า ๒๐ เมตร
เมื่อรถออกตัวไปได้สักพัก ก็พยายามที่จะเบี่ยงขวา
รถมอร์ไซค์ที่ฉันโดยสารมา เร่งที่จะชิดขวาให้ได้สมประสงค์
โดยความรีบร้อนที่จะหลบรถคันใหญ่ด้านหลังที่ตามมา
รถมอร์ไซค์ที่ฉันโดยสาร มัวแต่พะวงหลัง
ลืมมองด้านหน้าไปซะฉิบ ล้อหน้าของรถมอร์ไซค์เสียดสีกับเหล็กที่ขอบถนน
รถเสียหลักทันที!

‘อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกส์!!!‘
‘โอ๊ย!‘
ซ่วบบบบ!!!!

ความเงียบเข้าเกาะกุมสนามกอล์ฟนอร์ธปาร์คทันทีที่สิ้นสุดเสียงซ่วบบบ!!
เหลือเพียงเสียงสะท้อนไกลๆ ว่า ‘อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกส์‘

ฉันรวบรวมสติที่พึงจะมีอยู่ ณ ขณะนั้น ลำดับเหตุการณ์ที่พึ่งผ่าน..

ฉันนั่งมอร์ไซค์มา รถเสียหลัก รถเริ่มเอียงขวาลงมาทีละนิด
ท้องฉันปั่นป่วนดั่งนั่งไวกิ้งขาเหวี่ยงลง..
ฉันจึงปล่อยเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเสียวและมวนท้องออกมา
รถล้มลง.. ฉันและพี่เบอร์ ๑๐ ตกลงมาในพุ่มไม้เตี้ยๆ ที่เกาะกลางถนน
ศอกของพี่เบอร์ ๑๐ กระแทกใต้นมฉันอย่างจัง นั่นคือที่มาของเสียงโอ๊ย!
หัวฉันไม่กระแทกพื้น เพราะมีพุ่มไม้รองรับตัวฉันอยู่
ก้นฉันกระแทกพื้นดินซึ่งน่าจะนิ่มกว่าคอนกรีตนะ ฉันเดา..
ตัวฉันจมอยู่ในพุ่มไม้ แขนของฉันถูกกิ่งไม้ขีดข่วนบ้าง
ขาข้างขวาของฉันชี้โด่เด่อยู่อย่างนั้น
ชิบหาย! แล้วขาซ้ายกูล่ะ!

- - -

‘เดี๋ยวพี่ อย่า อย่า อย่าพึ่งยก ขาหนู ขาๆๆๆ ขาหนูอยู่ในล้อ‘
‘อย่านะพี่ อย่า ให้หนูเอาขาออกมาก่อน‘
‘อ๊ายย ตายแล้ว หนูเอาขาออกไม่ได้ ทำไงดี‘
‘กรี๊ดดด ตายแล้ว ขาาาาา ขาาาาาหนูอ่ะ‘
‘โอ๊ะๆๆ ได้แล้วๆ หนูเอาขาออกมาได้แล้ว‘

รู้สึกตัวอีกทีฉันก็เห็นพี่เบอร์ ๑๐ พยายามที่จะยันกายลุกขึ้นพร้อมรถคู่ใจ
แต่ขอเท้าขวาของฉันยังคงติดอยู่ในล้อเล็กๆ นั่น
ฉันจึงส่งเสียงขอความช่วยเหลือ หรือยิ่งทำให้พี่เค้าประสาทแดกก็ไม่รู้สิ
กว่าฉันจะปรับสติให้คงที่ได้ ฉันก็โวยวายอยู่เสียนานทั้งที่ยังคงนอนอยู่ในพุ่มไม้

ฉันค่อยๆ ถอดรองเท้าส้นสูงออก..
ขาฉันหลุดออกมาไม่ได้เพราะปลายส้นเกี่ยวอยู่กับซี่ล้อนี่เอง
ฉันดึงขาออกมาได้แล้ว
ตาย๕! ขากูหักป่าววะเนี่ย หลังข้อเท้ามันเจ็บๆ พิกล..

ฉันค่อยๆ ขยับขา และข้อเท้า..
ฉันหมุนข้อเท้าไปรอบๆ
โอ๊ย เจ็บ! แต่แค่เจ็บ ข้อเท้าฉันไม่หัก
พระเจ้า.. โล่งใจจัง!
ก็ฉันกลัวไปแรดต่อไม่ได้น่ะสิ :p

ฉันสำรวจอาการตัวเองโดยรวม ด้วยสายตา และมือคลำ
ฉันปรกติดี แค่มีแผลถลอกเลือดออกซิบๆ นิดหน่อย
มันเหมือนกับฉันหกล้ม แล้วผิวหนังถลอก เนื้อบางๆ ร่น เหมือนจะหลุด
เลือดไหลซิบๆ มาจ่ออยู่ที่ผิวหนังด้านนอก..
และพร้อมที่จะหยุดหากฉันมีวิตามินเคในร่างกายเพียงพอ
ให้มันไหลไปเถอะ แค่หัวฉันไม่กระแทกก็เพียงพอแล้วล่ะ
ฉันจะได้ไม่ติ๊งต๊องไปกว่านี้ ;)

ฉันยืนขึ้น ทันใดนั้น…
ฉันก็รู้สึกบางอย่างขึ้นมา!

- - -

ฉันใส่เสื้อของออฟฟิศอยู่นี่หว่า
ที่เสื้อฉันมีทั้งโลโก้บริษัท และเว็บไซต์
อยากจะบ้าตาย ฉันอยากจะกรี๊ดให้ดังก้องนอร์ธปาร์คอีกสักรอบ!

ความเจ็บแสบจากแผลหมดไปทันทีที่ฉันนึกได้

รถที่ผ่านไปมา ถึงไม่มากนักก็เถอะ
คงรู้กันหมดน่ะสิว่ายัยคนที่ตกมอร์ไซค์ทำงานที่ไหน
ตายแล้ว.. ฉันอายจัง โคตรอายเอ็งเลย
ทำไงดีวะ ฉันนึก..

ระหว่างนั้น ผู้ร่วมชะตากรรมกับฉัน พี่เบอร์ ๑๐
พยายามที่จะถามไถ่ถึงอาการของฉันสารพัด
และชักชวนฉันไปโรงพยา‘บาลด้วยดูอาการไม่สู้ดี
ฉันนึกขึ้นได้.. ‘พี่ด่วน ไปเร็ว รีบไปจากตรงนี้กันเถอะ‘
พี่เบอร์ ๑๐ ‘พี่ๆ พี่เป็นไงมั่ง ขาหักปล่าว ไปหาหมอมั้ย‘
‘ตรงนี้มองไม่เห็นหรอก มืดจะตาย มันมีแผลน่ะแหล่ะ แต่ไปเถอะ‘
‘พี่ไปตรงที่มีไฟก่อนมั้ย ดูว่าขาพี่เป็นไงมั่ง‘

ฉันเริ่มฉุน เพราะ..
พี่เบอร์ ๑๐ แกแก่กว่าฉันอีกนะ
แล้วกล้าดียังไงมาเรียกฉันว่า “พี่”
ฉันจ้องหน้าพี่เบอร์ ๑๐ ‘บอกว่าไม่เป็นไร ไปได้ยัง‘

- - -

ขึ้นรถได้อีกรอบ ฉันก็พยายามหมุนข้อเท้าตลอด
เพื่อเช็คว่ามันปรกติดี
พี่เบอร์ ๑๐ ขับช้ามาก
ประมาณว่า เดินอาจจะเร็วกว่าด้วยซ้ำ
และคอยหันมาถามอาการจากฉันตลอด
โดยไม่ลืมที่จะใช้สรรพนามเรียกฉันว่า
“พี่”

รถมาถึงที่หมาย พี่เบอร์ ๑๐ พยายามบอกฉันว่าไม่เก็บตังค์
และยังคงถามถึงอาการอยู่อย่างต่อเนื่อง
ฉันยัดเงินค่ารถใส่มือพี่แก พร้อมกับบอกว่า
‘รู้ว่าทำมาหากิน แต่คราวหลังขับให้มันระมัดระวังหน่อยแล้วกัน‘
ฉันทำหน้าดุใส่อีกครั้ง…
ไม่ใช่เพราะเรื่องไม่ระมัดระวัง
แต่..
เรื่องที่มาเรียกฉันว่า “พี่” ต่างหาก จำไว้!

- - -

วันนี้ฉันตื่นมาพร้อมกับหน้าแข้งที่รู้สึกเจ็บ
ไม่บวม ฉันรีบมอง แต่หน้าแข้งมีรอยช้ำ
ก็แค่ช้ำๆ…

ช้ำขาแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน มันยังมองเห็นรอยช้ำ
แล้วยังพอรู้ว่าจะเริ่มจางหายไปเมื่อใด
ยังพอนับเวลาที่มันจะจางความช้ำลงได้
แต่ถ้าช้ำที่ใจนี่สิ…
ฉันไม่มีทางรู้เลย.

- - -

ps: ฉันเล่าให้เพื่อนฟังมีแต่คนขำแทนที่จะสงสารฉัน

เสียลุคลิงไฮโซหมดเลยฉัน หมดกันภาพพจน์ธิดาลิงที่สั่งสมมา :P

5 คอมเมนท์

• 

  โดย diamy@sanook.com, กรกฎาคม 18, 2008 @ 2:56 pm

  ไหนเทสต์โพสต์คอมเมนท์ซิ
• 

  โดย ืืืnnnfonnn, กรกฎาคม 18, 2008 @ 5:37 pm

  เอิ๊ก…ยังจำได้ พี่…ขาหนู พี่…ขาหนู
• 

  โดย Rookiedz, กรกฎาคม 22, 2008 @ 2:11 pm

  ได้เรื่องเลยพี่ เขียนซะเห็นภาพเลย
• 

  โดย sarujang@sanook.com, กรกฎาคม 23, 2008 @ 2:57 pm

  ใครๆก็จำได้น้ะเหตุการณ์นี้ 55555

1. Sanook! Blog : Help » Blog Archive » pingคืออะไร — กรกฎาคม 23, 2008 @ 5:31 pm

RSS ส่งข้อมูลคอมเมนท์ของบล็อกนี้

คอมเมนท์ที่นี่