ใจหาย..
ใจหาย..
ฉันเริ่มต้นบล็อกที่สนุก!นี้เมื่อ มิถุนายน 2549
http://diamy.blog.sanook.com
ด้วยเพราะว่า ฉันต้องทำงานกับมัน..
s! blog อันเก่านั้น เมื่อแรกเห็น มันดูใช้ยากใช้เย็น
แต่ใช้ไปไม่นาน ก็เกิดความเคยชิน
ฉันก็รู้สึกว่า.. ไม่เห็นจะยากตรงไหน
เพียงแต่จะ customize อะไรยากสักหน่อย
กลางปี 2551 เป็นช่วงเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง
บล็อก ไปเป็น บล็อกเกอร์…
โปรเจคต์อันเร่งรีบถูกผลิตเสร็จสิ้น
และออกสู่สายตาสมาชิกวันที่ 15 สิงหาคม 2552
พวกเรายิ้ม :)
17 กันยายน 2551
ฉันได้รับข่าวร้ายบางอย่าง
จนมาถึงวันนี้ 31 กรกฎาคม 2552
หลายคำปลอบใจตัวเอง เกิดขึ้นมากมาย
มีเกิด.. ก็ต้องมีดับ
มีพบ.. ก็ต้องมีจาก
งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา
สารพัดคำพูดจะมาบอกกับตัวเอง
ในมุมหนึ่งฉันรู้สึกผิดอย่างมหันต์
ที่ฉันทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
ในมุมหนึ่งฉันยิ้มดีใจที่อย่างน้อย
ฉันก็ได้มิตรภาพจากที่นี่.. อย่างมากมาย
บล็อกนี้ที่ผ่านมา ต่างก็อยู่ให้คนรัก
เมื่อจากก็อยากให้คนคิดถึง..
ฉันไม่รู้หรอกว่าเราจะได้พบกันอีกไหม
สักวันหนึ่งคุณอาจจะลืม s! blog แห่งนี้ไป.. ก็เป็นได้
แต่บล็อกนี้จะอยู่ในความคิดของฉันไปนาน
เคยมีหนังเรื่องหนึ่งมีคำพูดนี้บอกไว้ “ไม่มีหรอกไม่ลืม”
.. แต่มันไม่ได้ลืมง่ายๆ เท่านั้นเอง
ไม่มีคำพูดสวยๆ คำร่ำลาสวยๆ อะไร
บางทีความประทับใจ ความผูกพัน
มันก็บรรยายออกมาให้เห็นได้ไม่เท่ากับที่ใจคิด
แต่ยังหายใจนะ :)
PS: ฉันกับเพื่อนๆ ที่ช่วยกันทำที่นี่
ตัดสินใจหลีกหนีโลกธุรกิจแบบนี้
ไปอยู่อีกที่แบบชิวๆ สบายๆ
ตามไปเจอกันได้นะ http://blogthai.ning.com
อีกสักพักจะเปลี่ยนชื่อให้เรียกง่ายขึ้นค่ะ
อดใจรอแป๊บนึง ;)
Tags: อำลา
เม้าธ์ร่า.. น้ำตาริน | Diam | 31 กรกฎาคม 2009 |
โดย พิม, กรกฎาคม 31, 2009 @ 11:47 am
ถามใจตัวเอง แบบไม่มีคำตอบว่า
ทำไมถึงชอบที่นี่
แล้วจะไปเริ่มใหม่ที่ไหนดี
ขอบคุณที่ทำให้เกิดมิตรภาพ
อันยาวนานสำหรับพิม นะ เดียม
“ไม่มีหรอกไม่ลืม”
มีแต่จะลืมเร็วหรือช้าเท่านั้นเอง
ถึงเวลาคงรู้เองอ่ะแหละ
ฮ้าว… ง่วงจัง ..
โดย ::Sweet @ InMyLife ::, กรกฎาคม 31, 2009 @ 5:40 pm
แอบมองจขบ. นี้มานาน ด้วยว่า อืม เป็นสตราฟเหรอ ไม่รู้จักแฮะ
..
แต่ก้อดีใจคะที่ได้มีโอกาสได้คุยกัน
ชอบที่นี่ เพราะ โลกแบน ๆ ไม่เล็กไม่ใหญ่ ..
พอ ๆดี ที่เจะสร้างความสัมพันธืกันได้อย่างอบอุ่น
..
ที่นี่เป็นบ่อเกิดอะไรอีกมากมายในชีวิต
..
ขอบคุณ สตราฟ ..
..ขอบคุณ เดียม ..
ขอบคุณปุย ..
และน้องอีกคน .. อืม ชื่อไรนะ ??
..
บางที่เราอาจจะเดินทางสวนกันอีกครั้งในมุมที่อบอุ่นบนหน้าจอแบน ๆคะ
..
..
สมาชิกบางกลุ่ม ..กระโดดไปเกาะที่ wordpress.com
ที่นั่น ..มีรอยยิ้มอุ่น ๆ ให้กับอดีตสมาชิกสนุกทุกคนคะ
..
ปล.เราหวังแค่หาบ้านที่มีพื้นที่ให้เรายืนอยู่ได้ ..อย่างมั่นคงแค่นั้นคะ