my warm nest

วันว่าง ว่าง ที่มีแต่ตัวฉันเอง ……  นั่งกอดเข่าอยู่ข้างระเบียง

เสียงรถราวิ่งไปมาจนหนวกหู   แต่ฉันก็ไม่ได้แยแสอะไรยังคงนั่งอยู่อย่างนั้น

ตึกสูงที่สามารถมองผ่านออกไปดูผู้คนภายนอกได้  หนาว ….  ฉันหนาว

สายลมเย็นแต่เช้าตรู่ ทำเอาฉันรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว 

ห้องนอนสีฟ้าที่ฉันคิดว่าจะใช้หลบหนีความวุ่นวายได้บ้าง  …… ใช่มันช่วยได้ดีเลยทีเดียว

ไม่มีผู้คนเพ่นพ่านไปมา  ไม่มีเสียงจอแจของใครต่อใคร

ฉันมองเพ่งสายตาลงมายังเบื้องล่าง เห็นเพียงปากที่ขยับไม่หยุดของแม่ค้า

ฉันอดยิ้มไม่ได้  ทั้งๆที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเค้าพูดอะไรกัน  เค้าอารมณ์ดีหรือว่ากำลังโมโหกับใคร

ผู้คนจากข้างล่างน่ะคงไม่ได้มองขึ้นมาหรอดซินะว่าข้างบนตึกสูงนี้ยังมีฉันอีกคนยืนอยู่

ไม่มีใครเห็น  และคงไม่มีใครสนใจเช่นกัน  …………  ไม่น่าแปลกตรงไหนนี่นาก็ฉันมันแค่สิ่งมีชีวิตเล็กๆ

ทุกคนมีหน้าที่ต้องทำ   มีเรื่องราวให้คิดให้ใส่ใจมากกว่าจะมาเดินสำรวจว่าบนโลกนี้มีใครบ้าง

“   ฉันเหงาจังเลยจ้ะ  “    ฉันมองไปที่นกตัวเล็กๆซึ่งคิดว่าน่าจะเป็นนกกระจอกนะ ฉันบ่นพึมพำกับมัน

ทั้งที่มันไม่ได้รู้เรื่องอะไร   อืมมม หรือว่ามันรู้แต่ไม่อยากยุ่งกันแน่

ฉันอยากเป็นนกดูบ้าง  ในใจของฉันเริ่มคิดไปอย่างนั้นเอง

เพราะถ้าฉันเป็นนกฉันคงบินไปไหนต่อไหนตามใจฉันต้องการแล้ว

ฉันคงไม่ต้องมานั่งกอดเข่า  หรือไม่ก็ยืนมองดูรถวิ่งไปมาอย่างนี้หรอก

อาการเหงา ๆ เศร้าของฉันมันก็ยังเข้ามาทักทายฉันอยู่ได้เรื่อยๆ   ไม่เบื่อบ้างหรือไงนะ

…………….  ตั้งแต่วันที่ฉัน เห็นเธอกับใครคนนั้น  ความเศร้ามันก็วิ่งเข้ามาปะทะอย่างจัง

ไหนฉันบอกกับตัวเองว่าฉันไม่ได้ชอบเธอไง   แล้วไหนเธอบอกฉันว่าเธอไม่มีใคร …….

เป็นอะไรไปนะหัวใจฉัน ……..  อ่อนแออีกแล้วเหรอเนี่ย …….

เค้าจะทำอะไรมันก็เรื่องของเค้านี่นา  ฉันมันก็แค่คนนอกและอีกอย่าง เค้าก็แค่คน คนนึงที่ฉันรู้จัก

ท่าทีของเค้าที่ทำกับฉัน    มันอาจเป็นเรื่องปกติสำหรับเค้าก็ได้   เค้าอาจจะทำอย่างนี้กับใครต่อใคร

เค้าส่งข้อความหาฉันบ้างส่วนฉันก็ส่งหาเค้าบ้างเช่นกัน

ใจจริงก็อยากส่งหาทุกวันแหละนะ  แต่กลัวใจตัวเองต้องไปพัวพันกับเธอมากกว่านี้น่ะ

วันนั้นที่เธอเดินเข้าไปในร้านอาหารกับคนของเธอ    โดยที่ไม่ได้มองว่าใครนั่งอยู่บ้าง

ฉันเอียงหน้าหลบเพราะกลัวเธอจะเห็น   และกลัวใจตัวเองจะสั่นไหว

เธอสองคนดูสนิทสนมกันมากมาย  จับมือกัน  กอดกัน  ยิ้ม  หัวเราะ  ….

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมองหรอกขอโทษนะ    แต่ฉันก็อดที่จะสนใจเธอไม่ได้

อยู่ๆ น้ำตาฉันมันก็ไหลออกมาทันทีที่นักดนตรีเล่นเพลงช้า ซึ้งๆ  เด็กเสิร์ฟถามฉันว่าเอาทิชชู่มั้ย

ฉันได้แต่พยักหน้าตอบรับไปเพราะแน่ใจว่ามันคงไหลอยู่อย่างนี้อีกนาน

ฉันยังนั่งมองเธอกับเค้าคนนั้นอยู่ห่างๆ  ความรู้สึกมันเจ็บอย่างบอกไม่ถูก

ทำไมฉันจะต้องแคร์เธอด้วยนะ   ฉันยังไม่ได้เป็นอะไรกับเธอซักหน่อย

นี่เองเหรอเหตุผลของความเหงาในวันนี้   ฉันรู้สึกบางอย่างกับเธอจริงๆ 

แต่ตอนนี้คงไม่หล่ะ   ก็เพราะเธอมีเค้าคนนั้นอยู้แล้วนี่นา

ฉันคงไม่กล้าที่จะพูดจากับเธอเหมือนเก่า   อย่าถามฉันเลยว่าเป็นอะไร

ฉันตอบไม่ได้จริง จริง    ……….   ขอเธอเถอะนะว่าอย่ามาทำดีกับฉันอีกเลย

ฉันไม่อยากเจ็บ  ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน ไหน …..

ใน: ไม่มีหมวดหมู่ | Tag:รัก, ร้องไห้, เพลง, เหงา. | #