google logo
สนุก! ค้นหา สารบัญเว็บไทย ข่าว อีเมล์ หาเพื่อน คิวคิว ฟังเพลง คลาสสิฟายด์ ริงโทน สนุก! ทูลบาร์ ดูทั้งหมด>>
ดูบล็อกอื่น >
รูปโลโก้ S! Blogger เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก

เรื่องเปรต

เมื่อ 16th กันยายน 2008 โดย manystory@sanook.com ใน ไม่มีหมวดหมู่ - Tag: ,

…เปรต…ทุกท่านคงรู้จักคำนี้ดี…แต่ท่านเคยเจอหรือไม่.?

ข้าพเจ้าอยู่ในจังหวัดหนึ่งของภาคเหนือตอนล่าง ซึ่งความเป็นอยู่ของประชากรในภาคนี้ยังอยู่กันแบบเกื้อกูลเหมือนสมัยเก่า และยังแฝงไปด้วยความลึกลับที่ไม่อาจพิสูจน์ได้ ข้าพเจ้าได้เกิดและโตในถิ่นที่อยู่นี้ จนข้าพเจ้าเข้าใจดีในเรื่อองบางอย่างว่าเรื่องไหนจริงเรื่องไหนเท็จ ภาพเปรตที่ออกอากาศทางโทรทัศน์ ทั้งในหนังและ คลิปวีดีโอที่สร้างขึ้นมาหลอกชาวบ้าน ก็เกิดจากจินตนาภาพที่ใกล้เคียงกับความจริงตามพระไตรปิฎก ข้าพเจ้าก็หาเชื่อเรื่องแบบนี้ไม่จึงดำเนินชีวิตตามความต้องการของตนเอง

จนมาเย็นวันหนึ่งข้าพเจ้าก็ตั้งวงสังสรรค์ กับเพื่อนบ้านเหมือนเช่นเคย

หลังจากเสร็จการงานแล้ว กว่าจะรวมตัวกันได้พระอาทิตย์ก็เริ่มลับฟ้าแล้ว สิ่งที่พูดกันในวงเหล้า ก็คงไม่พ้นเรื่องหญิง เรื่องทะลึ่งต่างๆ จนพอดึกและเมาได้ที่กันแล้วเพื่อนข้าพเจ้าคนหนึ่งได้เอ่ยออกมาว่า..พวกเอ็งกลัวผีกันไหม?..ก็ตามประสาคนเมา…”ผีเผอมีที่ไหนกัน….ข้าไม่กลัวอยู่แล้ว..” “แต่ว่าข้าได้ยินคนแถวหมู่บ้านเหนือคุยกันว่าเจอเปรตน่ะ”….”ไม่จริงหลอก…ชาวบ้านเขาคงหลอกเราเล่นละมั้ง”…พอเมาจนจะกลับบ้านไม่ไหวกันแล้วก็ได้เวลากลับบ้านแต่ก่อนกลับบ้านข้าพเจ้าต้องไปบ้านแม่ยอดยาหยีของข้าพเจ้าก่อนขอให้เห็นหน้าก่อนเข้าบ้านก็ยังดี

และทางที่ข้าพเจ้าต้องไปก็คือบ้านเหนือนั้นเอง

ตอนแรกข้าพเจ้าก็ไม่ได้คิดอะไรขับรถไปเรื่อยๆ ข้าพเจ้าเริ่มสังเกตุเห็นว่าต้นไม้ข้างทางตรงนี้มันทำไมถึงโตไวจังมาเมื่ออาทิตย์ก่อนยังไม่มีเลยนี่หวา…เรื่องต้นไม้ไม่เท่าไหร่แต่เรื่องที่หน้าแปลกก็คือ ข้าพเจ้าก็ขับรถมาเร็วแล้วแต่ทำไมยังไม่ห่างจากต้นไม้นั้นซักที ข้าพเจ้ามองกระจกมองหลังกี่ครั้งก็ยังเห็นมันอยู่ตลอด…ด้วยความเอะใจปนกับความกล้ารวมกับความกลัวข้าพเจ้าจึงชะลอความเร็วของรถ(มอเตอร์ไซค์)แล้วค่อยๆหันไปมองข้างหลัง….เท่านั้นเองข้าพเจ้าก็เข้าใจว่าทำไมมั้นถึงไม่พ้นจากต้นไม้นั้นซักที….ดวงตาสีเขียว…สูงอย่างกับต้นไม้สูงสัก 5 วามันกำลังวิ่งตามข้าพเจ้ามา…มันคงจะรู้ว่าข้าพเจ้ารู้ตัว มันก็ร้องกร้ดออกมาคล้ายๆกับเสียงจิ้งหรีดตัวใหญ่ๆ เสียงดังและโหยหวน จะช้าอยู่ใยมอเตอร์ไซค์(ยามาฮา เมท นางพญา) ข้าพเจ้ารีบบิดหนีสุดชีวิต แต่ก็ยังไม่วายที่จะมองดูกระจกหลังมันก็ยังตามมาติดๆจนถึงหมู่บ้านแล้วมันก็หายไป….

ข้าพเจ้า…ต้องหน้าด้านนอนบ้านสาวหลังจากเล่าให้พ่อกับแม่เขาฟังแล้ว…พ่อกับแม่เขาก็ใจดีให้นอนบ้านด้วย…แต่ค่าเช่าที่นอนก็ 4 บาท 4 หมื่น….จะดีใจหรือเศร้าใจดีหน๊อ…. 555 ประสบการณ์ที่อยากนำมาบอกต่อเกี่ยวกับเรื่องผี ๆ ของผมละคร้าบบบบ