ฉันมันไม่สวยและธรรมดา
เลยไม่เคยคิดว่าใครจะสนใจ
ก็เลยไม่รู้ เธอที่ข้างกาย
นั้นคิดไปจนไกลเกินเพื่อนกัน

วันนี้เข้าใจเธอแล้ว ก็อยากให้เธอรู้
ใจฉันก็“คิด:ไม่ต่างกัน เลย แต่เห็นเธอในตอนนี้
แม้อยากให้เธอ [[เหมือนเคย]]
ก็ไม่มีทางเลย ให้เธอมา“รัก”ฉัน

อยากบอกว่า”เสียใจ” ที่”เสียเธอ”ให้เขาไป
ยิ่งเห็นเธอรักเขาเท่าไร ยิ่งร้าวราน
มันเป็นเพราะฉันเอง อยู่ใกล้เธอแต่ไม่เห็นมัน
ความรักที่มีอยู่ พอรู้ว่ามีอยู่ก็สายไป

คงได้แต่ขอ ให้รักกันดี
เพียงแต่ถ้าเขานั้นทำให้ช้ำใจ
แค่อยากให้รู้ ฉันไม่ไปไหน
เพราะฉันยังเต็มใจที่จะ“รอ”

ตอนที่เธอเข้ามาใกล้ชิด ยังมีสิทธิ์ได้คุ้นเคย
“กลับทำเป็นเมินเฉย” ไม่เคยได้‘เผยใจ’
จนวันหนึ่งที่เธอเหินห่าง เส้นบางๆก็ขาดไป
มารู้อีกทีว่าเธอรักกับเขา ก็ยิ่งทำให้เข้าใจ

**ก็คน“ปากแข็ง” ใจอ่อนไม่ยอมบอกไป
ที่จริง [[รักเธอหมดใจ]] เมื่อรู้ตัวเองในวันทีสาย
ก็ยังปากแข็ง ได้อยู่ถึงวินาที ที่สุดท้าย
ซ่อนคำว่า”รัก”…ไว้ ‘ลึกเกินไป’
เพิ่งคิดจะเอามาใช้ในวันที่…สายเกิน

คำบางคำที่เก็บในใจ เลยเวลาได้ใช้มัน
ก่อนเคยมีสิทธิ์นั้น แต่กลับทิ้งง่ายดาย
คนที่ยังปากแข็งคนหนึ่ง เหลือแค่ใจที่สลาย
โทษที่ฉันที่ไม่พูดคำนั้นให้มันตรงกับหัวใจ

ถ้า“หาก”วันไหนที่เธอเสียใจ และไม่มีใครดูแล
ให้:โอกาส < < กับฉัน ได้ ‘แก้ตัวใหม่‘ สักครั้ง

ช้าไปใช่ไหม ถ้าบอกว่า“รักเธอ… “