ปัจฉิมลิขิต…ก๊วนเพื่อน..เตือนความทรงจำ
ตีหนึ่งเศษ…ที่เรายังคงนั่งลากเมาท์ไปเรื่อย
คลิกเข้าไปในเพจเก่า ๆ ที่บ้านหลังเก่า
อ่านเรื่องราววันวาน อ่านมันเรื่อยไป มากมายหลายเรื่องราว
คนแรกที่คิดถึงคงเป็น “น้องภัส คุณแม่น้องไทนี่”
ซึ่งเป็นเพื่อนที่มาคอมเมนท์เราเป็นคนแรก น้องเป็นคนจิตใจดี
สุภาพ และชอบมีน้ำใจหาภาพสายฝนมาฝากเราเสมอ
เพราะรู้ว่าเราชอบ…น้องเป็นคนใส่ใจในรายละเอียดของเพื่อน ๆ อยู่เป็นนิจ
อีกคนหนึ่งที่อดคิดถึงไม่ได้คงเป็นพี่ที่ใช้นามแฝงว่า “คนอกหัก”
เรื่องของเค้า…ทำเราขมวดคิ้วอยู่หลายหน
แต่ก็มีอยู่หลายช็อตที่ต้องถึงกับกลั้นยิ้ม
มันเป็นช่วงเวลาแห่งความสุข…และในช่วงเวลานั้น
เราก็ได้รู้จักน้องสาวอีกคนที่ใช้นามแฝงว่า “พรพระจันทร์”
แต่เราสะดวกที่จะเรียกน้องตามชื่อเล่นว่า น้องปุย มากกว่า
น้องเป็นคนตรงไปตรงมา ปากพูดอะไร..ข้างในใจก็แบบนั้น
นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของก๊วนคนนอนดึก เรียกว่าหลังสี่ทุ่มไปแล้วนั่นแหละ
พวกเราถึงได้มานั่งเล่นบล็อกกัน เพราะเราเลิกงาน 4 ทุ่ม
พี่อกหักก็เลิก 4 ทุ่ม ส่วนน้องปุยเข้ากะดึก ก็เลยมาร่วมก๊วนได้
เราเล่นคอมเมนท์กลับไปกลับมากัน จนบางครั้งเกือบเป็นร้อยเมนท์
ทั้งที่เล่นกันอยู่แค่ 3 คนเท่านั้น
…
…
ต่อมา…เราบังเอิญไปเจอบล็อกพี่อีกคน ที่ดูเหมือนเค้าจะไปคอมเมนท์แทบทุกบล็อก
และมารู้ชื่อที่เรียกกันในบล็อกว่า “น้าหลุยส์”
ครั้งแรกที่เข้าไปอ่านบล็อก มีความรู้สึกว่ามึนกับวิชาการเหลือเกิน
ในสมองคิดว่า… ” ไม่น่ะ ฉันยังไม่คิดทำสวนยางพาราตอนนี้หรอก”
คิดแบบนั้นจริง ๆ แต่ก็แวะไปเยี่ยมเยียนพี่เค้าบ่อย ๆ ที่ cbox
และที่ cbox ของพี่ชายคนนี้ ก็ทำให้พบกับพี่สาวนิสัยแอ๊บแบ๊วอีกคน
ก็คือ “พี่ปลา”
อยากใช้คำว่าแอ๊บแบ๊วกับพี่เค้า
เพราะดูมันเป็นคำจำกัดความที่ดี และตรงกับพี่เค้าที่สุด
เนื่องจากพี่ปลาเป็นคนน่ารักในความรู้สึกเรา
เป็นคนมีอารมณ์ขัน (ถ้าไม่อารมณ์เสีย)
การที่ได้รู้จักกัน … ต้องขอบคุณโชคชะตาจริง ๆ
เวลาคุยโทรศัพท์กับพี่เค้า…มีความรู้สึกเหมือนคุยกับพี่สาวแท้ ๆ
ความเป็นกันเอง ความห่วงใยที่พี่เค้ามีให้สม่ำเสมอไม่เคยขาด
เป็นพี่สาวที่น่ารักจริง ๆ
ในช่วงที่เดินโต๋เต๋ในบล็อกตามน้าหลุยส์บ่อย ๆ
ทำให้ได้มีโอกาสรู้จักกับน้องสาวอีกคน ก็คือ “น้องนิด”
ขอหลับตานึกภาพหน่อย…ภาพที่คุ้นชินน่าจะเป็นเรื่องชวนกันกินอะไรต่อมิอะไร
แล้วก็มักมีอะไรต่อมิอะไรเกี่ยวกับเรื่องกิน ๆ มาคอมเมนท์ให้กันเสมอ
รวมไปถึงเล่นสมมติขายอะไรต่อมิอะไรกันเป็นที่สนุกสนาน
ช่วงหนึ่งที่เรารวมตัวกันเป็นก๊วน ซึ่งยังมีแค่พี่ปลา น้าหลุยส์ น้องนิด และเรา
พวกเราย้อนเวลากลับไปเป็นเด็ก ๆ อีกครั้ง
ด้วยการยกทัพทำสงครามข้ามบล็อกกันเป็นที่สนุกสนาน
ส่วนใหญ่จะยกพลกันไปถล่มที่บึงกาฬนั่นแหละ
โดยมีพี่สาวคนสวยของเราเป็นหัวหน้าทีม มีการสะสมอาวุธครบมือ
ครั้งหนึ่งที่เรารบกัน น้องนิดช่วยส่งรถถังบอกว่าเป็นของน้ำไนล์มาให้
เรายังอดแซวไม่ได้ว่าน้าหลุยส์จะเหยียบแบนเอานา
ครั้งนั้นเล่นเอาพี่ปลาหัวเราะน้ำหูน้ำตาไหล
เพราะนอกจากทำสงครามกันในบล็อกอย่างสนุกสนานแล้ว
เรายังโทรหากันแล้วเมาท์คเรื่องฮา ๆ ในบล็อกกันต่ออีก
เราคงลืมความทรงจำเหล่านี้ไปไม่ได้ และคิดว่าน้องนิดก็คงไม่ลืมเช่นกัน
รวมไปถึงพี่ปลา และน้าหลุยส์ด้วย คิดว่าทุกคนคงจดจำมันไว้
เหมือนเรา…เช่นกัน
…
…
เรานึกต่อไปเรื่อย ๆ
และมาหยุดลงที่ “In my life …”
ครั้งแรกจำได้เลยว่าแวะเข้าไปอ่านบล็อกแล้วชอบ
ก็คอมเมนท์เลย…น้องตอบให้..แต่วินาทีนั้น ตอบกวนได้ใจมาก ๆ
ก็เอ๊ะ…เอาน่า ลองใหม่ ไปขอ Add น้องเป็นเพื่อน
น้องก็ไม่รับ Add …โอ๊ย…คราวนี้ชักมีอารมณ์
ถือว่าบล็อกสวยเหรอ ทำไมหยิ่งจัง (คิดงี้จริง ๆ นะเนี้ย อิอิ)
ก็โทรหาน้องปุยเลย…ถามไถ่ว่ารู้จักมั้ยบล็อกนี้
ปุยบอกว่า “อ๋อ…ปุยชอบบล็อกนี้นะ แต่ไม่ชอบเจ้าของบล็อกอ่ะ”
ตอนนั้นเรายังไม่สนิทกันเท่าไหร่…ก็ชักงง
ตกลงชอบหรือไม่ชอบกันแน่น๊อ…
แต่กระนั้น เราสองคนพี่น้องก็รวมหัวกันว่า ถ้าเค้าไม่คบเราก็ไม่เป็นไร
เราแอบไปอ่านเฉย ๆ กันก็ได้ ไปแบบไม่ต้องเมนท์ (ตอนนั้นนึกว่าเค้าคงไม่รู้ แฮะ ๆ)
แต่ก็นะ…คนมันจะใช่ มันก็ต้องใช่
ในที่สุด…ก็มาเป็นน้องที่สนิทกันไปได้เฉยเลย
และเป็นน้องอีกคนที่ห่วง ในเรื่องขับรถมาก ๆ
เพราะประสบการณ์ขับ…น่าพกหลวงพ่อสัก 4-5 องค์ (คิดถึงตรงนี้ ก็ขำคนเดียว)
และเพราะ In my life
ทำให้มีโอกาสได้รู้จักกับ “boxcolor “
ตอนนั้นไม่รู้จะเริ่มต้นไงดี…ก็เลยตั้งหลักใน cbox ก่อนล่ะ
เพราะกับน้องหวานเราก็ยังไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่
แล้วก็ได้รู้จักสมใจ เพราะน้องปุยเค้าเป็นสาวกบล็อกนี้เหมือนกัน
เนื่องจากเป็นอีกบล็อกที่น่าอ่านแล้วก็สวย (อันนี้คอนเซ็ปการท่องบล็อกน้องปุยโดยเฉพาะเลย)
ที่บ้านเก่า…เหมือนเรากับน้องชายคนนี้ยังไม่คุ้นกันเท่าไหร่
ณ ตอนนั้น รู้สึก (ตรงนี้แอบนินทาหน่อย) ผู้ชายคนนี้ทำไมมีมุมมองความรักแปลก ๆ
ความเห็นแต่ละคอมเมนท์…ดูเหมือนคนที่มีเกราะกำแพงอย่างดีล้อมใจ
ถึงได้ทำใจ…เข้าใจโลกไปเสียหมด และมองความเจ็บปวดให้เป็นเรื่องที่ sofb
ได้อย่างง่ายได้ ตอนนั้นแอบคิด…”ก็เธอไม่ได้เจอแบบชั้นนี่” แค่แอบคิด
ทีนี้เลยหาวิธีคุยกับหนุ่มคนนี้ด้วยเรื่องอื่นดีกว่า เรื่องความรู้สึกดูจะเครียดไป
ก็เลยเรื่องเอาเรื่องที่คุยกันแล้วอมยิ้ม เรื่องแหย่ เรื่องแกล้ง
ไป ๆ มา ๆ ทุกวันนี้…เลยชินที่จะแกล้งแหย่..ชอบแหย่..แหย่น้อง box
แล้วมีความสุขดี จนกลายเป็นเดี๋ยวนี้คุ้นกันไปแล้ว
ณ. ที่บ้านใหม่หลังสุดท้ายแห่งนี้
ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า…ว่าเราเป็นคนที่คุ้นเคยกันแล้วนะ
…
ที่บล็อกของน้อง box ทำให้ได้รู้จักกับเพื่อนอีกท่านหนึ่ง
เรามักเรียกเธอว่า “แม่กี้” ให้ตายเถอะ ไม่อยากจะบอกเลย
เราหลงรักลูกชายเธอหัวปรักหัวปรำ ก็พ่อหนุ่มยูเอสน่ะ น่ารักจะตาย
คุณกี้เป็นน้องที่เล่าเรื่องครอบครัวเก่งมาก โดยเฉพาะเรื่องลูกชาย
วิธีการนำเสนอของคุณกี้ ทำให้เราอ่านเพลินไปเลย
ทุกครั้งที่แวะเวียนไปเยี่ยมเพื่อน ๆ ในบล็อก
บล็อกคุณกี้จึงเป็นอีกบล็อกที่ต้องไป ไม่ไปไม่ได้เชียว
และขาประจำคนนอนดึกอีกคนที่ขาดไม่ได้ก็คือ “น้องแอน”
นางมารร้ายเจ้าน้ำตาประจำบล็อกสนุก
เป็นน้องอีกคนที่น่ารัก น้องอยู่เยอรมัน เราเลยมักเจอกันตอนดึกบ่อย ๆ
และสุดจะบ่อย น้องชอบเขียนภาษาไทยแปลก ๆ
ชนิดที่เรากับพี่ปลาต้องแอบขำกันบ่อย ๆ กับความสามารถของน้อง
ที่เขียนภาษาไทยแสลงไปได้ขนาดนั้น
…
…
เราพยายามเรียบเรียงความทรงจำอีกครั้ง เมื่อเวลาล่วงมาถึงตีสอง
ง่วง…รู้สึกอย่างนั้น แต่ก็อยากจะเขียนเพจนี้ให้เสร็จก่อน
น้องอีกคนที่มีโอกาสได้คุยกันบ่อยช่วงประมาณ 3 โมงเย็น
ก็คงเป็น “น้องชล+น้องจริงจริง”
แต่พอเปลี่ยนมาเล่นบล็อกเกอร์น้องก็ห่าง ๆ ไป
ทำให้ไม่ค่อยได้ข่าวคราวกันสักเท่าไหร่
ทั้งที่เราอยู่จังหวัดเดียวกันแท้ ๆ น้องเค้าอยู่ศรีราชา เราอยู่อ่าวอุดม
ห่างกันเพียงอึดใจ ขับรถก็คงไม่ถึง 10 นาทีกระมัง
แต่น่าเสียดายที่ไม่มีที่อยู่หรือเบอร์โทรเลย และแม้แต่เมลล์ก็ไม่มี
บางครั้งก็ถามเอาจาก “น้องอุ๊”
อุ๊เป็นน้องอีกคนที่เราประทับใจมาก ๆ
แรกทีเดียวเราไม่ได้รู้จักกันโดยตรง แต่เพราะเราไปคอมเมนท์ให้น้องภัส
และน้องอุ๊ก็เช่นกัน ทำให้ได้อ่านคอมเมนท์ของกันและกัน
จนน้องอุ๊อยากรู้จัก …มาวันหนึ่งเรามาเจอกันใน cbox ที่บ้านน้องชล
น้องอุ๊ก็เลยทักเราใน cbox และเราก็รู้จักกันนับแต่นั้นเป็นต้นมา
ความทรงจำดี ๆ ที่ทำให้รู้สึกดีแบบนี้…ไม่ได้มีบ่อยครั้งนักหรอก สำหรับเรา
มีอีกสิ…คนที่เรารู้สึกดียังมีอีก
พี่อีกคนหนึ่งที่ขาดเสียมิได้ก็คือ “พี่หมวย”
พี่หมวยก็อยู่เยอรมันเหมือนกัน
ครั้งหนึ่งเราเคยมีเรื่องไม่เข้าใจกับเพื่อนในบล็อก
จนรู้สึกว่ามันแย่จังนะ…แล้วพี่หมวยก็มาคอมเมนท์เป็นคนแรกเลย
คำพูดของพี่ในวันนั้น…ถึงวันนี้ก็ไม่เคยลืมค่ะ
ทุกวันนี้..คุณพี่ของเรา กลายเป็นคุณแม่ลูกสองไปเสียแล้ว
มีน้องจอมที่น่ารักมาเป็นสมาชิกใหม่ เป็นอีกครอบครัวที่น่ารัก
พูดถึงพี่หมวยแล้วก็คิดไปถึงพี่อีกท่านหนึ่งที่ใช้นามแฝงว่า “ห้องของแม่”
ตั้งแต่ย้ายมาบล็อกเกอร์ ก็ไม่เคยได้ข่าวพี่เค้าอีกเลย
แต่ก็ยังระลึกถึงเสมอ เรื่องราวชีวิตของพี่ เป็นบทเรียนสอนชีวิตเราได้อย่างดี
…
…
ยังมีเพื่อนอีก 2 คน ที่เราได้มีโอกาสรู้จักผ่านทางน้องพรพระจันทร์
ก็คือ “พี่สยามวิทย์”
พี่ชายที่มักมีงานเขียนดี ๆ ให้ข้อคิดเตือนใจมาให้อ่านเสมอ
และน่าอัศจรรย์ใจเหลือเกิน วันไหนที่จิตตก…วันนั้นพี่วิทย์เป็นแวะ
มาเป็นคนแรกทุกครั้งไป ไม่รู้จบที่บล็อกเกอร์นี้แล้วพี่จะไปเล่นที่ไหน
แต่พี่เป็นอีกคนที่รู้จักแล้วรู้สึกดี…เราได้แต่บอกตัวเองแบบนั้น
แต่ช่วงหลัง ๆ มานี่เราห่างกันไป…ด้วยเหตุผลอะไรไม่แน่ใจนัก
คิดเอาเองว่าเพราะความคิดเห็นไม่ตรงกันในเรื่อง
“พันธมิตรกับกลุ่ม น.ป.ช.” หรือเปล่า อิอิ…
แต่มันก็แค่แอบคิดเอาเอง อันนี้ไม่กล้าฟันธง ถ้าพี่วิทย์อ่านเจอ
แวะบอกกันมั่งนะคะ
ส่วนอีกคนก็คือ “น้องโดม” ช่วงหลังนี่ไม่ได้เจอกันเลย
…
…
และยังมีน้อง ๆ อีกหลายคนที่เราไม่ได้เอ่ยถึงทั้งหมด
เพราะจวนเจียนตีสองครึ่งเข้าไปทุกทีแล้วสิ
อืม…อีกคนหนึ่ง ที่เราเกือบลืมไป “น้องนานา”
ตอนเล่นสนุกเก่าเราไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่
แต่ตอนย้ายมาบล็อกเกอร์ เราเมาท์กันกระจาย
เมาท์ได้ตั้งแต่เรื่องธุรกิจค้าขาย ไปยันอาหารการกิน
ไปจนเรื่องเหล่หนุ่ม แล้วตีมุมกลับมาเรื่องตุ๊กแก
แล้วก็แถกลับไปเรื่องไหนต่อไหน (เขียนถึงตรงนี้ อมยิ้มอีกแล้วสิเรา)
ดูเหมือนตอนอยู่สนุกเก่า เราจะมีเพื่อนที่ Add ไว้แค่ 62 คน
และเราก็พยายามดูแลมิตรภาพอย่างสม่ำเสมอตลอดมา
แต่สำหรับที่บล็อกเกอร์…ก็มีหลายคนเหมือนกันที่ห่างหายกันไป
เหลือเกาะกลุ่มกันอยู่ไม่กี่คน ที่วิ่งไปวิ่งมาเล่นกันจนสนิทปึ้ก
…
…
แต่อยากบอกให้คุณรู้…เมื่อมีโอกาสรู้จักกันแล้ว
ไม่ว่าจะในช่วงเวลาสั้น ๆ หรือเนิ่นนาน
คุณก็จะอยู่ในความทรงจำเราเสมอ…และตลอดไป
จบที่นี่…ไม่ได้หมายถึงมิตรภาพจะจางหาย ไม่ได้หมายความว่าเราไม่เคยรู้จักกัน
หากวันหนึ่ง…โชคชะตาดลให้เราโคจรมาพบกันอีกสักครั้ง
ก็หวังว่าจะยังมีความรู้สึกดีให้กันเหมือนเดิมนะคะ
ไม่มีจุดจบ…ย่อมไม่มีการเริ่มต้น
ขอให้ทุกคนไปเริ่มต้นใหม่ และพบแต่สิ่งดี ๆ กันทุกคนนะคะ…
บันทึกไว้ ณ เวลาตีสองสี่สิบหกนาที
ในคืนวันที่ยี่สิบสี่ เดือนเจ็ด สองพันห้าร้อยห้าสิบสอง
โดย….นายทนทาน
| มีเพื่อน 62 คน | ||||||||||||||
|
||||||||||||||
|
|
||||||||||||||
|
|
||||
 |
||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
||||
|
||||
บ่ายวันใหม่…เรามีเวลาอยู่เพียงเล็กน้อยที่จะเขียนบล็อกต่อจากเมื่อคืน
ยังมีอีกบางเรื่องราว ที่อยากบันทึกไว้ที่หน้าเพจแห่งนี้
เพราะคงเป็นเพจสุดท้ายแล้วที่จะเขียนที่นี่
เราเริ่มต้นด้วยการมองลิ้งค์เพื่อนด้านข้างของบล็อกเกอร์ตัวเอง
เราคงไม่อาจเขียนถึงทุกคนได้ทั้งหมด
แต่แน่นอน…เราคงเก็บทุก ๆ คนไว้ในความทรงจำไม่เลือน
เริ่มเขียนบล็อก 2 กุมภาพันธ์ 2551
ยุติการเขียน 25 กรกฏาคม 2552
รวม 1 ปี 5 เดือน 23 วัน
บันทึกสุดท้าย….จบบริบูรณ์
ณ วันที่ยี่สิบห้า เดือนเจ็ด สองพันห้าร้อยห้าสิบสอง
ในเวลาบ่ายสองสิบนาที
โดยข้าพเจ้า…นายทนทาน
