รักหนักแน่น
วันนี้ทำไมถึงมีน้ำตาได้นะ…เราได้แต่ถามตัวเอง
อาจจะเพราะโทรศัพท์จากพ่อเมื่อบ่าย
คำพูดบางคำของพ่อ
เจาะจงลงลึก……ในเรื่องราวบางอย่าง
คำคมบาดฉับเข้าที่หัวใจดวงน้อย ๆ พอดิบพอดี
แต่ช่างเถอะ…เราเข้าใจความรักของพ่อกับแม่ดี
แต่บางทีคนเราก็มีทางเลือกไม่กี่ทางนักหรอก
บางทีทางที่เลือก มันคล้ายเลี่ยงหลีกหลบแล้วไม่ได้จริง ๆ
ซึ่งแน่นอน…มันเป็นเหตุผลที่ไม่เข้าท่าในสายตาเจ้าของชีวิตทั้งสอง
ที่โอบอุ้มเรามาด้วยความรัก
ความขัดแย้งจึงเกิดขึ้นเล็กน้อย ดังนั้นคำพูดอุ่น ๆ ของพ่อ
มันก็ทำให้หัวใจร้อนวาบ ๆ ขึ้นมาได้เหมือนกัน เจ็บจี๊ดเลยทีเดียว
เรารู้สึกอย่างนั้น แต่เอาเถอะ
ต้องผ่านไปได้สิ…หนักกว่านี้ก็ผ่านมาได้ตลอดนี่นา เราเฝ้าบอกตัวเอง
เสียงสะท้อนจากมุมเล็ก ๆ ในซอกใจมันบอกอย่างนั้น
แต่อย่าให้ถึงกับห้ามน้ำตาเลยนะ
บางทีคนเรามันก็อยากจะระบายออกมาบ้าง
…..
…..
เธอโทรหาเราได้เหมาะเหม็ง
เหมือนรู้เชียวนะ ว่าเปลือกความเข้มแข็งที่เราสร้างไว้หุ้มตัว
กำลังหลุดลุ่ยลงทีละเล็กละน้อย
เราคุยกันนานพอสมควร เพราะความเศร้าต้องใช้เวลาสาธยายเยอะ
ไม่เหมือนความสุข เล่าแป๊บเดียวก็จบแล้ว
เธอ : หมดก๊อกแล้วสิแก น้ำเสียงยังหมดสภาพขนาดนี้ สารรูปจะขนาดไหน
(เออ…ดูมันพูดเข้า มันโทรมาซ้ำ ยังกะรู้เวลา หรือมันเลี้ยงกุมารทองวะเนี่ย
เราได้แต่ทำปากขมุบขมิบแต่ไม่มีเสียงรอดออกมา)
เรา : ฉันเหนื่อยวะแก
เธอ : ก็แกเล่นแบกปัญหาไว้บนไหล่ ยังกะชัตเตอร์เกาะติดตายซะขนาดนั้น
ไม่เหนื่อยยังไงไหว (วุ้ยไอ้นี่….พูดเสียเราขนลุก กำลังเครียด ๆ แทบ
ลืมสิ้น ^^)
เรา : ฉันซีเรียจนะว้อยยยยยย (พอตั้งสติได้ก็ต้องตะเบงเสียงข่มไว้ก่อน)
เธอ : ก็เป็นมาตั้งนานแล้วนี่ ฉันไม่เคยเห็นแกจะมีความสุขสักที แกยังไม่ชิน
อีกเหรอ (อ่ะแน่ะ…ตอกย้ำ)
เรา : เฮ้ย! แกนั่งรถมากระทืบฉันที่ชลบุรีเลยก็ได้นะ ถ้าคิดจะตอกย้ำอ่ะ
ทางโทรศัพท์ฉันไม่กระอักหรอก แค่คัน ๆ หัวใจ แน่จริงแกมาเอาฉัน
ให้ตายเลยดิวะ (เริ่มหมดฟิวส์)
เธอ : เออ ๆ โทษที ก็แกนี่น๊า…แนะนำอะไรให้ไม่เคยเอา แล้วงี้จะให้ฉันช่วยไรอ่า
เรา : อืมมม…มันก็จริง (ถึงตอนนี้เถียงไม่ออก แกพูดถูกว่ะ เรื่องของฉัน ถ้าแกไม่
อยากโดนด่า ก็ลองมายุ่งดิ ทีนี้พอทุกข์ขึ้นมา ก็นะ…จะไปหวังอะไรจาก
แกล่ะ เฮ้อ!)
เธอ : เอาน่า…คนเราน่ะ ไม่มีใครทุกข์ไปจนตาย หรือว่าสุขไปจนตายหรอก
อย่าไปคิดไรมากเลยวะ ทำใจให้สบายเหอะ คิดมากโรคประสาทจะแดกเอา
เรา : เออว่ะ…ตอนนี้ก็เริ่มเป็นนิด ๆ แระ
เฮ้ย! ไอ้นี่…พูดจาพาเขวจริง คนยิ่งเซ็ง ๆ อยู่ด้วย
เธอ : ก็อยากให้สบายใจไง๊ มาเดี๋ยวร้องเพลงให้ฟัง
เรา : ทางโทรศัพท์อ่ะเหรอ ไม่อาวอ่ะ ไม่มีรมณ์ (รีบปฏิเสธทันที)
เธอ : เฮ้ย! ไม่ช่ายยยย เป็นคาราโอเกะโว้ย เชยจริงแกนี้ เดี๋ยวฉันส่งลิ้งค์ให้
เรา : ^^ 
…..
…..
คืนนี้เรากลับเข้าบ้านตอนดาวดับหมดฟ้าแล้ว
นอนพลิกคว่ำพลิกหงาย ตะกายหมอนข้างสิบแปดตลบ
ทำไงก็นอนไม่หลับ เลยนึกถึงเรื่องเพลงที่เธอบอกขึ้นมาได้
เลยลุกขึ้นมาเปิดคอมเข้าเนตตอนตีสอง เย้ววววววว ประเทศชาติจงเจริญ
ก็คนมันนอนไม่หลับนี่นา ไม่ใช่ไม่หลับไม่นอน
เพลงของเธอ…
เสียงของเธอ…
เรารู้…ว่ามันไม่ใช่แค่เพลง มันมีอะไรที่มากกว่านั้น
ขอบใจนะเพื่อน เรามีนายเสมอเลย ในวันที่เราแย่ ๆ แบบเนี้ย
คืนนี้เราคงหลับได้แล้วล่ะ อย่างน้อยมันก็ค่อยยังชั่ว
ที่ต้องขอบคุณอีกคน ก็คงเป็นน้องปุย
เป็นห่วง…ว่าจะโทรไปถามไถ่ทุกข์สุขน้อง ก็กลายเป็นว่า…
น้องต้องมาฟังเรื่องทุกข์ ๆ สุก ๆ ดิบ ๆ ไปซะ อิอิ
ขอบใจนะเพื่อน ขอบใจจ้ะปุย
หลับฝันดีนะ…คนที่เรารักทั้งสองคน
