แม้คนที่ปฏิบัติกิจถึงขั้นพระอรหันต์ พระผู้มีพระภาคก็ตรัสว่า

“ถึงที่สุดแห่งทุกข์”…..ยังไม่เรียกความสุขอยู่นั่นเอง

เรียกว่า….ปฏิบัติจนจิตหลุดพ้นจากความทุกข์…..ท่านตรัสว่า

“ถึงที่สุดของความทุกข์….พอถึงตรงนั้นแล้ว ทุกข์มันก็’ดับ’ไปเลย

ที่สุดอยู่ตรงนั้น ไม่เรียกว่าเป็น’ความสุข’ เพราะความสุขนั้นมันเป็นของ
ปรุงแต่ง ไม่มันคงอะไร

แฉ่บางครั้งต้องการให้ชาวบ้านเข้าใจ จึงใช้ภาษาว่า’สุข’บ้าง
เช่นตรัสว่า….’พระนิพพานเป็นสุขอย่างยิ่ง’ ก็เพื่อให้ชาวบ้านที่ติด
ในความสุขเข้าใจในคำว่าสุขนี้ จะได้รู้ว่านิพพานนั่นมันเป็นสุขอย่างยิ่ง

ไม่ใช่สุขอย่างธรรมดาๆที่เรามีเราเป็นอยู่สุข เพราะการได้เงิน
ได้ข้าวของ ได้ลาภ ได้ยศ…อย่างนี้ชาวบ้านรู้ว่าเป็นความสุข แต่นั่น
มันไม่ใช่สุขชั้นยอด พระองค์ต้องการให้คนเข้าใจว่า…..”พระนิพพานนั้น

เป็นสุขชั้นยอด คือความดับทุกข์ได้…พูดอย่างนั้นก็เพื่อให้เข้าใจความหมาย
อันเป็นความสุขอีกแบบหนึ่ง แต่ที่แท้ก็คือ….’ถึงที่สุดของการดับทุกข์’ นั่นเอง

“ทุกข์นี้เป็นสิ่งธรรมดาที่มีอยู่แก่คนทุกคน” แต่ว่าทุกข์มันก็มี’เหตุ’
ไม่มีเหตุก็เกิดขึ้นไม่ได้ พระองค์จึงได้สอนเรื้องเหตุของความทุกข์

ให้เราเข้าใจต่อไป แล้วก็สอนว่า…’ทุกข์นี้ เป็นเรื่องดับได้’…แล้วสอนต่อไปอีกว่า
‘จะดับทุกข์ได้โดยวิธีใด’….เท่ากับสอนให้เรารู้ว่า เรามีโรค… แล้วก็สอนให้รู้ว่า

โรคมันเกิดจากอะไร…แล้วก็สอนให้รู้ว่าโรคนี้มันรักษาได้…รักษาได้โดยวิธีใด…
บอกไว้แจ่มแจ้งชัดเจน…ตั้งแต่เบื้องต้น..ท่ามกลาง..ที่สุด เป็นคำสอนที่สมบูรณ์

เพื่อความดับทุกข์ดับร้อนของชาวโลกโดยแท้…….”ถ้าเรานำหลักเหล่านี้มาใช้
ในชีวิตประจำวัน เราก็จะพ้นไปได้…จากความทุกข์ความเดือดร้อนได้”

………………………………………………………………………….

…หลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ…

Arriya_Ann

คู่สามีภรรยาที่อยากมีบุตรยาก ให้เตรียมร่างกายให้พร้อม

 ดูแลสุขภาพให้ดีแล้วไปปรึกษาแพทย์เพื่อหาสาเหตุให้เจอ

เมื่อเจอสาเหตุ ที่ทำให้มีบุตรยากแล้ว เช่น

 “ขออำนาจพุทธ ธรรม สงฆ์ จงบันดาลบุญข้า ให้นายเวรที่ทำให้อสุจิไม่แข้งแรง/ไข่ไม่สมบูรณ์” หรือ

 “ขออำนาจพุทธ ธรรม สงฆ์ จงบันดาลความคิดข้าให้ถึงเทพทั้งหลายที่เป็นญาติข้าและที่มีความเกี่ยวข้องกับข้า

วิธีแก้ไขของผู้ที่เคยทำแท้ง

สำหรับหญิงบางคนที่มีปัญหาในครอบครัว-หน้าที่การงาน-หรือความเจ็บป่วยที่ไม่ทราบสาเหตู มีความยุ่งยากในชีวิตอยู่

ในเรื่องนี้ส่วนหนึ่งอาจมีสาเหตุมาจากนายเวรที่เกิดจากการทำแท้งของตัวเองหรือ

จากการที่ตัวเองได้เกี่ยวข้องกับการทำแท้งมาก็ได้ ให้แก้ไขตามนี้

1. อุทิศบุญให้แก่เด็กที่ตายเพราะการทำแท้งโดยตรง(และอุทิศบุญให้แก่เด็กที่แม่แท้งโดยไม่ตั้งใจด้วย)

พร้อมกับขอโทษและสารภาพ ความผิดนั้นด้วยความจริงใจอย่างที่สุด

คำอธิษฐาน “ขออำนาจพุทธ ธรรม สงฆ์ จงบันดาลบุญข้าให้ลูกที่ข้าทำแท้งไป” มากๆบ่อยๆ

2. อุทิศบุญให้แก่ชาวทิพย์ที่ไม่พอใจในการกระทำที่เป็นบาปนี้และขอโทษต่อพวกเขาด้วยชาวทิพย์ว่านี้ คือ

2.1 ญาติทิพย์ของเด็กที่จะมาเกิด

2.2 ญาติทิพย์ของตัวผู้ที่ทำแท้งนั้น

2.3 ชาวทิพย์ที่รักษาพระสาสนาที่เห็นเราปฏิญาณตนต่อพุทธ ธรรม สงฆ์ แต่เราก็ได้ทำผิดต่อคำสอนของพระพุทธเจ้า

คำอธิษฐานคือ “ขออำนาจพุทธ ธรรม สงฆ์ จงดลบันดาลบุญข้าให้……”

3. พ่อของเด็กที่ได้ทำแท้งไป (ผู้ที่แต่งงานแล้ว) ถ้ายังไม่ทราบเรื่องก็ต้องแจ้งให้ทราบและขอโทษต่อพ่อของเด็กนั้นด้วย

4. ผู้ทำแท้งจากการตั้งครรภ์โดยไม่ถูกต้อง (ผู้ที่ยังไม่แต่งงาน) ต้องแจ้งเรื่องพ่อ-แม่ทราบ และขอขมาท่านด้วย

 เพระถ้าไม่สารภาพตามความเป็นจริงแล้ว การทำการแก้ไขเพื่อผ่อนทาหนักให้เป็นเบาจะเป็นไปไม่ได้เลย

5. ห้ามทำบาปกรรรมแบบนี้อีกเด็ดขาด ใครเคยทำแท้งแล้วอย่าทำอีก

ใครยังไม่เคยทำก็อย่าไปทำ ข้อนี้รวมไปถึงผู้ที่เคยมีส่วนพาคนอื่นไปทำแท้งนรก

สำหรับหญิงทำแท้ง เล่ม 42 หน้า 178 พวกหญิงผู้รีดลูกย่อมก้าวล่วงลำธารนรกอันคมแข็ง

 ที่ก้าวล่วงได้แสนยาก ดุจคมมีดโกนแล้วตกไปแม่น้ำเวตรณีที่ไปได้ยาก

ต้นงิ้วทั้งหลายล้วนแต่เป็นเหล็กมีหนาม 16 องคุลีมีกิ่งห้อยย้อยปกคลุมแม่น้ำเวตรณีที่ไปได้ยากทั้ง 2 ฟาก

สัตว์นรกเหล่านั้น มีตัวสูงโยชน์หนึ่งถุกไฟที่เกิดเองแผดเผา มีเปลวรุ่งเรืองอยุ่ดุจกองไฟตั้งอยู่ที่ไกล ฉะนั้น

ที่มา : คู่มืออุทิศบุญที่ได้ผล โดย พระอาจารย์เกษม อาจิณณสีโล

kannika

แต่เรามองตาเค้า ทุกเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน

ภายใต้กำแพงคำว่าเพื่อน

เรารู้ว่าเรารักกัน รักมาก เราไม่อยากจะเสียกันและกันไป

แต่ท้ายที่สุดรู้มั้ย เราต้องสูญเสียกันและกันไปจริงๆ

เพราะความกลัว………

ฉันกลัวที่จะเจ็บ ……………

เค้ากลัวที่จะทำให้ฉันเสียใจอีกเป็นครั้งที่สอง……..

เมื่อเวลาผ่านไปเค้ากลับไปคบกับคนอื่นแล้วเลือกคนๆนั้น

และทิ้งฉันให้จมอยู่กับความรักที่ไม่เคยมีแม้แต่การเริ่มต้น………

คนพิเศษ รู้มั้ยทุกๆวันยังคงคิดถึง

อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมในวันที่เรามีกันและกัน

อยากเล่าอะไรๆให้ฟังเหมือนเก่า

อยากได้ยินเสียงที่คอยห่วงใย

นายเคยทำให้เรารู้สึกว่าเราก็เป็นคนสำคัญของนาย

เรายังอยู่ในฐานะนั้นอีกมั้ย

แต่สำหรับเรานายคือ คนพิเศษของเรา

นายยังอยู่ที่ตรงนี้ที่หัวใจของเราเหมือนเดิม

kannika

…กี่ครั้งแล้วนะที่ฉันต้องเดินกลับไปที่จุดเริ่มต้น

บางครั้งมันทำให้ฉันคิดหาคำตอบให้กับตัวเอง…

ความรักสำคัญกับฉันแค่ไหน?

ในเมื่อฉันเหนื่อยกับความรักซ้ำแล้วซ้ำอีก 

กี่ครั้งกี่หนฉันก็เดินไปไม่ถึงจุดหมายสักที..

…ฉันเหนื่อย  เหนื่อยที่จะต้องเริ่มต้นใหม่…อีกครั้ง 

ความรักของฉันมันเหมือนสิ่งบั่นทอนความรู้สึกมากกว่าที่จะสร้างกำลังใจ

ฉันเหนื่อย  เหนื่อยเหลือเกิน..

…หากความรักคือพลังแห่งการดำเนินชีวิตอย่างที่หลายคนกำลังเป็นอยู่ 

ฉันก็ปารถนาที่จะได้พบเจอกับความรักแบบนั้น

เพราะฉัน เหนื่อยที่จะต้องเริ่มต้นใหม่…อีกครั้ง 

ความรักแบบนั้นยังมีเพื่อฉันไหม…?

ยากนะที่จะเอาชนะใจของตัวเราเอง

นี้ขนาดใจของเราเรายังบังคับไม่ได้

แล้วจะไปเอาชนะใจใครเค้าได้

สมควรแล้วที่เจ็บและซ้ำออกบ่อยๆแบบนี้

สมควรแล้วที่เราใจง่ายชอบให้ใจคนอื่นเค้า

ผลตอบแทนก้อคึือเจ็บแล้วไม่จำ

ไม่รู้ว่าเป็นวันคืนที่เท่าไหร่…ที่น้ำตามันยังคงไหลไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

ทุกๆ ครั้งที่ได้มีเวลาอยู่กับตัวเอง…หัวใจก็จะเฝ้าทบทวนถึงสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น

.

ถ้าคนเรารู้จักยอมรับในสถานะของตนเองและเก็บหัวใจเอาไว้

กดให้มันอยู่แต่เฉพาะในที่ที่มันควรจะอยู่

ไม่โลดแล่นไปตามจังหวะและโอกาสที่ถูกหยิบยื่น..

โดยรู้ทั้งรู้ว่าท้ายที่สุดมันไม่มีทางจะเป็นไปได้

มันก็คงจะไม่เจ็บและบอบช้ำแบบนี้อยู่ซ้ำๆ

จากการที่พบว่าเรื่องราวและสิ่งที่ผ่านมาไม่เคยมีตัวตน

มันเป็นเพียงสิ่งที่คิดและเข้าใจไปเองทั้งหมด…

เมื่อต้องกลับมาเผชิญสู่โลกแห่งความเป็นจริง

.

แต่จะทำยังไง…ถ้าหัวใจมันยังคงยืนยันและดื้อรั้น

ยังเต็มใจที่จะยอมรับความเจ็บปวดที่จะย้อนกลับมาอีกเป็น 100 เท่า

เพื่อให้ได้มีความสุขแม้เพียงชั่วครู่

กับสิ่งที่เรียกได้ว่าเป็นเพียงแค่ความฝัน

มีคนบอกว่า ฟ้าดินลงโทษเขาให้ห่างไกลกับคนรักฉันกลับคิดว่าฟ้าดินกำลังสงสัยคู่นี้ว่า

เขารักกันจริงหรือป่าวต่างหาก

เลยทดสอบโดยแยกคนนึงไปทาง อีกคนไปทาง

คงมีใครบางคนมีพฤติกรรมไม่น่าไว้วางใจ

ถ้าเราคิดว่ามันเป็นการทดสอบว่าเราเลือกถูกคนรึป่าว

ความห่างไกลจะเป็นตัววัดปริมาณความผูกพันที่เรามีต่อกัน

ถ้าเรายังรู้สึกเหมือนเดิมแถมยังเพิ่มความห่วงใย ความคิดถึง

นั่นคือเรามีความรักที่แท้จริงให้เค้า เราสอบผ่าน

แต่ถ้าเขาเปลี่ยนแปลงไป แรกๆก็ติดต่อกันถี่หน่อยหลังๆ

เริ่มห่างหาย

เค้าสอบตก ก็ในเมื่อปริมาณความผูกพันของเค้ามันมีไม่เพียงพอ

เราน่าจะภูมิใจในตัวเองที่เราได้เลื่อนชั้นขึ้นไป แม้มีใครจะสอบตก

ถ้าเค้าอยากจะขึ้นมาอยู่ข้างเราเค้าต้องเร่งให้สอบผ่านบททดสอบนี้

แล้วก้าวขึ้นมาอยู่ข้างเราเอง

ถ้าเค้าไม่ผ่าน ก็ถือว่าเป็นบุญ

ที่ฟ้าดินได้คัดคนโง่ออกไปจากเราแล้ว

บางครั้ง ความรัก

ก็เข้ามาหาเรา เพื่อให้เราเรียนรู้

มิใช่ให้เราครอบครอง

ไม่ผิดหากจะ รัก คนมีเจ้าของ

แต่จะผิดหากเข้าไปทำหน้าที่ซ้ำซ้อนคนอีกคน

หน้าที่ของความรัก คือการเดินไปมอบความรัก

และยืนเฉยๆ เพื่อรับมัน ไม่ใช่การดิ้นรนเพื่อให้ได้มา

ในห้วงรัก การถูกรัก มันสุขใจ การมอบความรักมันอิ่มเอม

และเมื่อได้รับการปฏิเสธ มันทรมาน

…ความรัก…

จะเกิดขึ้นเมื่อเกิดการถ่ายเทพลังอันอ่อนโยนของ คนสองคน

ความรัก มิใช่การเข้าไปเป็นชีวิตเขา แต่คือการเข้าไปอยู่ข้างๆ ชีวิตเขา

คนบางคนเหมาะที่เกิดมาเพื่อให้เรารัก แต่ ไม่เหมาะที่จะร่วมชีวิตด้วย

ความรัก ระยะแรกทำให้ร่างกายหลั่งสารกระตือรือร้น

ทำให้มนุษย์ทำทุกอย่างให้ได้มาซึ่งความรัก

แฟน ก็คือ เพื่อนคู่คิด ที่ก้าวไปด้วยกันในวันข้างหน้า

ในวันที่ความรักคงที่ สารกระชุ่มกระช่วยงดทำงาน

สิ่งเดียวที่จะทำให้อยู่ด้วยกันได้ตลอดไป คือ ความเข้าใจ ล้วนๆ

ความห่างไกล มันทรมาน เวลาเจอกันจึงหอมหวาน

และเป็นความทรงจำที่เก็บไปนั่งเพ้อฝันได้ในวันจาก

บุคคลไม่พึงประสงค์สำหรับทุกคู่รักมักจะเดินทางมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

ผู้ชายแสดงความรักด้วยการกระทำ

ขณะที่ผู้หญิงอยากรู้ว่า รัก จากคำพูด

…………. เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ ……………….. 

 

กรรณิกา  

คนเรา . . . อย่าพยายามกักเก็บน้ำตา

ถ้ารู้ว่า . . .มันเกินจะกั้นไว้ได้

ไม่มีใครเกิดมา แล้วไม่เคยร้องไห้

แม้กระทั้ง . . . วันแรกที่ลืมตาดูโลก

เมื่อมี . . . น้ำตา

นั่นไม่ได้หมายความว่า . . . อ่อนแอ

 แต่บางทีอะไรที่มันมากเกินไป เกินกว่าที่จะรับไว้

ดีใจมาก . . . เสียใจมาก . . .

ตื้นตันมากความรู้สึกแบบนี้ทำให้เราเสียน้ำตาได้ทั้งนั้น

เพียงแต่ . . .

อย่าฝืนตัวเอง ต้องยอมรับความรู้สึกของตัวเอง

อย่าปิดกั้นความอ่อนแอ . . . ของตัวเอง

ร้องไห้ . . .ไม่ใช่เรื่องที่น่าอายเรากล้าที่จะร้องไห้

คือ คนที่เข้าใจความรู้สึกของตัวเอง

ยอมรับในสิ่งที่ตัวเองกำลังเป็น . . .

นานๆ ไปอาจจะทำให้มีความเศร้าอยู่ลึกๆ

แล้วเลือกที่จะระบายออกมาเลยไม่ดีกว่าหรือ

 อย่าพยายาม อดกลั้น ที่จะร้องไห้

 

 

 

เราจะได้ความเข้มแข็งกลับมาให้ตัวเรา . . .

 

 

เมื่อไม่นานมานี้มีผู้หญิงคนหนึ่ง

ร้องไห้เสียใจกับผู้ชายคนหนึ่ง

มาวันนี้ …..

ไม่เห็นมีน้ำตาเหมือนวันที่ผ่านมา

ใช่…ใช่ไหม?

ตั้งถามใหเกับตัวเองอีกครั้ง

เราแข็งเกร่งขึ้นมาได้ แล้วใช่ไหม…?

วันนี้เราตัดใจจากเค้าได้แล้ว….

นึกขอบคุณที่เค้าทำให้เราเข้มแข็งได้

จากบทความเก่าๆ ที่เขีัยนเรื่องราวของเค้า

เขียน ขึ้นมาเมือไหร่แล้ว

น้ำตามันจะไหล….แต่วันนี้ไม่ใช่

เราไม่ได้มีน้ำตาให้เค้าคนนั้นแล้ว

วันนี้ที่ฉันไม่มีน้ำตาไม่ได้หมายความว่่า….

น้ำตาจะหมดไปแต่….

วันนี้ที่เราไม่ร้องไห้เพราะวันนี้ที่เราเข้มแข็ง

เราทำใจและตัดใจได้แล้วตากหา

ต่ิำอไปนี้ไม่มีอีกแล้วค่ะ

เจ้านาย

 

 

 

 

กรรณิกา

14-09-08

 เทอมา….มากับสายลม

ที่พัดเอาความชุ่มฉ่ำ

กลับมาให้หัวใจฉันอีกครั้ง

ให้รักที่สวยงาม เธอทำให้ฟ้าใสสว่าง
เธอคืนความหวังดีๆ ให้ฉัน

แต่เพียงเวลาไม่นาน
ความฝันทุกอย่าง ก็จางหายไป
ความจริงของสายลม
เมื่อผ่านมาแล้ว ก็ต้องผ่านไป

จากไปกับสายลม ฉันคว้าเธอไว้ไม่ได้
อยากให้ลมพัด เธอมาอีกครั้ง

ให้รักที่สวยงาม เธอทำให้ฟ้าใสสว่าง
เธอคืนความหวังดีๆ ให้ฉัน

แต่เพียงเวลาไม่นาน
ความฝันทุกอย่าง ก็จางหายไป
ความจริงของสายลม
เมื่อผ่านมาแล้ว ก็ต้องผ่านไป

กรรณิกา

11 -09 -08

 

 

 

ช่วงเวลาที่มีเรื่องเข้ามาทำให้ฉันรู้สึกท้อจนถึงกับคิดอยากที่จะปิดบ้านหลังนี้
ฉันเองก็รู้ดีว่ามันอาจดูเหมือนฉันกำลังวิ่งหนีปัญหา
แต่ฉันก็เหนื่อย…และเบื่อมากเหลือเกิน
กับการที่จะต้องคอยอธิบายเพื่อตอบคำถามหรือข้อสงสัยที่เกิดขึ้นจากความคิดของคน

แต่ถ้าฉันไม่อธิบาย…มันก็คงเหมือนกับเป็นการทำร้ายตัวเอง
เก็บความรู้สึกทุกอย่างเอาไว้อยู่เพียงแค่คนเดียว…
และปล่อยให้ทุกคนเข้าใจไปตามความคิดเหล่านั้น
ทั้งๆที่จริงแล้ว…ตัวฉันเองไม่ได้เป็นคนผิด

และสำหรับใครที่ไม่เคยเจอ…ก็อาจจะไม่เข้าใจ
แม้ฉันจะเคยบอกว่าที่แห่งนี้…โลกตรงนี้…มันเป็นที่ที่ฉันอยู่แล้วมีความสุข
แต่ทุกๆ อย่างในโลกล้วนมีสองด้านเสมอ…

และสิ่งที่เป็นความจริงอันนิรันดร์นั่นก็คือ…
เราคงไม่สามารถที่จะควบคุมบังคับหรือห้ามความคิดของคน
ให้เป็นไปในแบบที่เราต้องการได้…

ดังนั้น…ถ้าหากฉันเลือกที่จะหยุดเขียน
โดยทิ้งทุกอย่างเอาไว้ให้มันหยุดอยู่กับที่…
ปิดบ้านหลังนี้และปล่อยให้จบเพียงแค่หน้าก่อนตลอดไป
ปัญหาที่ตามมา…มันอาจจะมีน้อยลง
.

.

แต่เมื่อได้คิดทบทวนสิ่งต่างๆให้ดีอีกครั้ง…มันก็ทำให้ฉันเกิดความลังเล
เพราะเรื่องราวของความรู้สึกในด้านดี ก็ยังคงมีอยู่ที่นี่อีกตั้งมากมาย
ยังคงมีหลายมิตรภาพ…ที่ฉันยังอยากที่จะรักษาและเก็บทนุถนอม
.

แม้อาจจะมีบางคน…

ที่ฉันพอจะโชคดีเพราะมีช่องทางที่สามารถติดต่อบอกเล่าอธิบายถึงเหตุผลที่จะต้องหยุดเขียนเพื่อให้เขาเข้าใจได้

แต่สำหรับคนอีกหลายคนที่ดีกับฉันและห่วงใยฉันเสมอ แต่ฉันไม่สามารถที่จะติดต่อบอกกล่าวได้อีกล่ะ?

ดังนั้นการที่จะหายไปเฉยๆ มันอาจจะเป็นการทำร้ายคนที่ดีกับฉันและมันก็คงไม่คุ้มกันเลยสักนิด หากฉันจะเลือกวิธีนี้เพื่อใช้ในการแก้ปัญหา
.

 

 

ก็คงเหมือนอย่างที่ฉันเคยบอกไว้ในหน้าก่อนๆ
มันเป็นเพราะโลกนี้มันช่างแสนกว้างใหญ่และเต็มไปผู้คนมากมายที่ล้วนต่างความคิดและจิตใจ
จะไปมัวคาดหวังให้คนทุกคนบนโลกนี้เข้าใจเราทั้งหมด…มันคงเป็นไปไม่ได้

ขอเพียงให้มีแค่บางคนที่เรารักและรักเรา…เข้าใจในสิ่งที่เราทำอยู่
แค่นั้น….มันก็น่าจะมากมายและเพียงพอกับการสร้างกำลังใจที่จะลุกขึ้นเดินต่อไปได้แล้ว

และเหตุผลหลักที่สำคัญที่สุดสำหรับฉันนั่นก็คือ…
บทเพลงทั้งหมดที่ฉันค่อยๆ เก็บสะสมมาตั้งแต่หน้าแรกจนถึงหน้าปัจจุบัน
ตัวหนังสือแห่งความรู้สึกทุกๆตัวที่อยู่ที่นี่ ที่ผ่านการกลั่นกรองออกมาจากหัวใจ
มันคือช่องทางเดียว…ที่ฉันมีเอาไว้เพื่อใช้ในการสื่อสาร
เพราะมันเป็นเพียงวิธีเดียวที่ฉันจะสามารถบอกเล่าความรู้สึกของตัวเองให้กับใครคนหนึ่งได้รู้
โดยที่ไม่ต้องลำบากใจในการที่จะเอ่ยมันออกมาเป็นคำพูดไม่ใช่เหรอ?
.

.

ตอนนี้…ฉันไม่ได้ต้องการอะไรมากเกินไปกว่า
ขอเพียงให้เธอมีความสุขกับเสียงเพลงของฉัน
อมยิ้มและล่องลอยไปตามท่วงทำนองของเพลงรักหวาน
ซาบซึ้งไปกับบางบทเพลงที่อาจฟังดูแล้วมันช่างแสนเศร้า
.

 

    

 

 

สี่สิบวันกับการเปลี่ยนแปลง

ตลอดระยะเวลาที่การจัดบ้านและปรับปรุง

เหนื่อย มากๆ ลงมือทำเองแทบทุกอย่าง

พรุ้งจะเป็นวันที่ เริ่มเปิดทำการ

มีคนหลายๆคนถามแม้กระทั้งน้องว่า…

จะใช้ชีวิตอยู่ที่นั้นไม่กลับเมืองไทยหรือ?

คำถามนี้ มีแทบทุกครั้งที่ได้คุยกับน้องๆ

และคนทางบ้าน

ชีวิตของคนเรา ไม่มีใครรู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นเช่นไร

การสิ้นสุดความสัมพันธ์ของคนบางคน
อาจเป็นแค่เรื่องที่ผ่านเข้ามาในวันหนึ่ง
และเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกวัน มันก็ลบเลือนไปจนหมดสิ้น 

ภูมิคุ้มกันความโศกเศร้าของคนเราไม่เท่ากันหรอกหรือ?
และให้หยิบยืมกันบ้างได้ไหม?
เพราะน้ำตาของฉันมันไหลจนไม่อาจสั่งให้มันหยุดได้
ถ้าฉันแลกภูมิคุ้มกันความเศร้ากับเธอได้ก็คงดี

…..

มันเป็นแค่เรื่องโจ๊ก

เราแลกความรู้สึก “เจ็บ”

หรือ “ไม่เจ็บ” กับใครได้ที่ไหน

ฉันแค่แปลกใจ

ทำไมความรักชอบกลั่นแกล้ง

คนที่จริงจังกับความรักนัก

ถึงแม้ความคิดของฉันจะเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้

และมันก็ไม่อาจทำให้ภูมิคุ้มกัน

ความเศร้าแข็งแกร่งขึ้นในตอนนี้

แต่สักวัน… สักวันคนดี

ฉันจะยิ้มให้กับตัวเองได้อย่างสบายใจ

08-09-08