nhamfah

ยินดีต้อนรับสู่ สนุก! บล็อกเกอร์ คุณสามารถเขียนเรื่องขึ้นมาใหม่ หรือแก้ไขข้อความเหล่านี้ เพื่อเริ่มต้นการบล็อกของคุณ

มันน่าแปลกกับความรักของฉัน คิดอีกทีก็ตลกตัวเองเหมือนกัน
ครบ 1 ปีพอดีที่ความรักครั้งนี้เกิดขึ้น และฉันก็ไม่อาจจะหยุดได้ซะด้วยสิ
เดือนกรกฎาคม ปี2551  ฉันต้องเดินทางไปทำงานที่กรุงเทพฯ ประมาณ 7 วันได้ละมั้ง
และแน่นอนเราไปกันเป็นทีม มีฉันและเพื่อนๆ หลังจากเสร็จงานแล้วเรามักจะท่องราตรีตามสถานที่ต่างๆ
ตามประสาคนนอกเมือง อันที่จริงตัวฉันเองเป็นคนกรุงเทพฯ แต่บังเอิญมีชีวิตที่ต้องไปอยู่ต่างจังหวัดน่ะ
แล้วคืนมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้นกับฉัน เรากำลังจะข้ามถนนและแน่นอนฉันผู้ที่ซุ่มซ่าม เป๋อเล๋อ อยู่ตลอดเวลา
เพื่อนรักของฉันกุมมือฉันไว้ และนั่นเองที่เป็นวินาทีที่เปลี่ยนความรู้สึกฉันมาจนบัดนี้ 
เสี้ยววินาทีนั้น ที่มีมือของเค้ากุมมือฉันไว้ เหมือนมีกระแสไฟอะไรสักอย่างวิ่งจี้ดตรงเข้ามาที่ฝ่ามือฉันวิ่งย้อนขึ้นไปจนถึงหัวไหล่ แล้วมันก็หายไปไหนไม่รุ้ แต่มันทำให้ฉันเกิดอาการสะดุดกับความรู้สึกที่ตามมา นั่นคือ “ความอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก และทำให้ฉันเกิดความมั่นใจอย่างประหลาดว่า ชีวิตที่เหลือของฉันหากได้มีมือนี้กุมมือกันไปตลอดจนแก่เฒ่าคงจะเป็นโชคดีของฉัน”  และเมื่อฉันกลับมาบ้านก็ต้องมาใช้เวลาทบทวนกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันอยู่นาน พยายามจะไม่ยอมรับความจริงในใจแต่สุดท้ายก็เลิกหลอกตัวเองไม่ได้ ใช่แล้วล่ะ “ฉันตกหลุมรักเพื่อนสนิทเข้าแล้ว” มันเริ่มขึ้นเมื่อไหร่ฉันไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนี้ฉันไม่อาจปฏิเสธความจริงนี้ได้เลย  และที่ตลกฮา ก็คือ เพื่อนฉันเค้าเป็นเพศชายที่ชอบผู้ชาย และแน่นอนเค้าไม่ได้มีหัวใจไว้สำหรับสาวๆ (เพราะเค้าก็คือสาวคนนึงเหมือนกัน)  5555  มีใครตลกกับฉันบ้างมั้ยเนี่ย
เรายังเป็นเพื่อนรักกัน พูดคุยหยอกล้อกัน กัดกันบ่อยครั้ง และเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีต่อกัน ทุกอย่างดำเนินไปเหมือนเดิมเรื่อยมา คนแอบรักอย่างฉันก็ยังคงแอบปลื้มอยู่เงียบๆ จนกระทั่ง 2 อาทิตย์ก่อนวันที่ฉันนั่งเขียนข้อความนี้  ฉันมีอาการเปลี่ยนไปฉันเริ่มมั่นใจกับความรู้สึกรักมากขึ้น และอยากแสดงออกมันออกมา แต่ฉันทำมันออกมาได้แย่มาก ฉันไม่เป็นตัวของตัวเอง คิดมากเองคนเดียว น้อยใจเองคนเดียว และแน่นอนเพื่อนรักของฉันเค้าสัมผัสถึงสิ่งเหล่านี้ได้ และเค้าไม่เข้าใจในความเปลี่ยนไป และลึกๆ ฉันคิดว่าเค้าน่าจะดูรู้อยู่บ้าง แต่รู้อะไรไหมเพื่อนคนนี้ของฉันเค้าดีที่สุด เค้าไม่เคยแสดงอาการรังเกียจอะไรฉัน ในช่วง 2 อาทิตย์นี้เราไม่มีเวลาเจอกัน คุยกันน้อยมาก ต่างคนต่างอยู่ ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม ฉันคิดถึงความอบอ่นที่เรามีให้กันตลอดมามาก แต่ฉันกำลังอ่อนแอและไม่อยากให้ใครเห็น ฉันทำงานหนักออกจากที่พักแต่เช้ามืดและกลับถึงที่พักดึก เราได้เจอกันเมื่อมีการประชุมและ เค้าพยายามส่งตามาทักทายแต่ฉันกลับไม่มองไม่เห็นและไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น ก็ฉันกำลังอ่อนแอ!  เพราะฉันกลัวว่าอาจต้องเสียเพื่อนที่ดีที่สุดไปเพราะความรู้สึกงี่เง่าของฉันเอง 555 ความรู้สึกที่งี่เง่านี้ สำหรับฉันมันเรียกว่า “มหัศจรรย์” ต่างหาก ฉันเคยมีสามีแต่ไม่เคยรู้สึกอบอ่นเท่ากับที่ฉันได้ใช้เวลาร่วมกันกับเพื่อนคนนี้เลย และนี่อาจเรียกว่า รักแท้ สำหรับฉัน มันมีค่ามากมายสำหรับคนที่มีลมหายใจเหลืออยู่น้อยเหลือเกินสำหรับฉัน เพราะฉันกำลังจะตายและแน่นอนฉันไม่มีวันทำให้เพื่อนรักของฉันต้องเป็นกังวล  สำหรับตอนนี้ฉันพยายามปรับสภาพจิตใจฉันและรู้สึกดีขึ้น  เมื่อคืนเราดูคอนเสิรติ์ดีๆ กันที่ห้องของเขา เรามีรอยยิ้มให้กันหลังจากที่อยู่ในภาวะอึมครืมมานาน 2 อาทิตย์ เค้าพยายามพูดล้อแหย่และเล่นกับฉันเขาหันมามองฉันด้วยความเป็นห่วงอยู่เป็นระยะๆ แต่ฉันมีเพียงรอยยิ้มจางๆ ให้เขาและสัญญากับเค้าว่า ไว้ฉันสบายใจเมื่อไหร่จะเล่าให้เขาฟังว่าฉันเป็นบ้าอะไรในช่วงที่ผ่านมา  555 มีใครนึกบอกบ้างไหมว่าถ้าฉันเล่าให้เค้าฟังว่า ฉันตกหลุมรักเพื่อนอย่างจังและพยายามเรียกความเข้มแข็งความคืนมา และถ้าเขารู้แล้วเขาจะหัวเราะไหม  ฉันว่าฉันคงจะหัวเราะฮาตัวเองเป็นแน่  เอาเถอะ แล้วฉันจะบอกเขาในวันข้างหน้าว่าฉันรักเขา ฉันจะขอกอดเขาถ้าฉันต้องการกำลังใจ ฉันจะขอให้เขากุมมือฉันไว้ถ้าฉันรู้สึกท้อ และฉันจะดีใจกับเขาที่เขามีชีวิตที่มีความสุขและสนุกกับชีวิต ฉันจะรักเขาและอยากให้เขามีความสุขในแบบที่เขาเป็น และแน่นอนฉันจะเป็นเพื่อนที่ดีให้เขาคอยข่มฉันเสมอจนวันสุดท้ายที่ฉันหายใจ

รักแท้ของฉัน