อะโหล

เนื้อเพลง ความทรงจำในลมหายใจ - บี้ the Star

มันคงเป้นโชคชะตา ที่ฉันต้องเข้าใจ
ความรักเรานั้น มันไกลแค่นี้
ปล่อยเธอไปตามเส้นทางของเธอที่ดี
แต่ยังมีสิ่งหนึ่ง อยากให้เธอรู้ก่อนที่จะไป ..

*เธอจะเป็นความทรงจำอยู่ภายในลมหายใจ
จะจดจำเธอจนวันสุดท้าย ใจของฉันคงต้องหมุนตามเวลา
สักวันคงมีใครผ่านเข้ามา ตราบใดที่ยังหายใจจะไม่ลืมเธอ..

ได้อยู่ดูแลเธอมา หายใจใกล้ๆกัน
เท่านี้ใจฉันก็มีความหมาย หากวันใดเหนื่อยล้า
นึกถึงตอนฉันยิ้มให้ ไม่มีฉันจากนี้ ดูแลตัวเองให้ดีนะเธอ..

*เธอจะเป็นความทรงจำอยู่ภายในลมหายใจ
จะจดจำเธอจนวันสุดท้าย ใจของฉันคงต้องหมุนตามเวลา
สักวันคงมีใครผ่านเข้ามา ตราบใดที่ยังหายใจจะไม่ลืมเธอ..

นับจากนี้ใจฉันคงหยุดการมีเธอ นับจากนี้คงต้องเริ่มออกเดิน
เพื่อเจอรักใหม่ เราสองคงไกลห่าง แต่จะไม่มีทางลบภาพเธอออ ..~

*เธอจะเป็นความทรงจำอยู่ภายในลมหายใจ
จะจดจำเธอจนวันสุดท้าย ใจของฉันคงต้องหมุนตามเวลา
สักวันคงมีใครผ่านเข้ามา ตราบใดที่ยังหายใจจะไม่ลืมเธอ..

ใจของฉันคงต้องหมุนตามเวลา
สักวันคงมีใครผ่านเข้ามา ตราบใดมีลมหายใจก็จะมีเธอ ~

   อยากเป็นนักเขียนน่ะ อืม.. เอายังไงดี ยากเป็นนักเขียน(แบบใส้น้ำท่วมเลยแหละ—ใส้ไม่แห้ง55+) จากการเล่าเมื่อกี้พอผ่านอ้ะเป่าที่จะเป็นนักเขียน เลยกะจะโชว์การเขียนนิยายให้หลายๆคนได้อ่าน-ได้เม้นท์กันนะ ก็ช่วยตั้งชื่อเรื่องหรือแนะนำบทพูดบทนิยายมาด้วยนะจ๊ะ

 “อย่ามายุ่ง ตอนนี้กำลังหาประทัดที่ไม่มีวันดับที่ฉันคิดค้นเองซึ่ง ฮ่าๆ ใส่ดินระเบิดอัดเต็มแท่ง แล้วประทัดพวงนี้นะ มีอยู่ซักประมาณห้าสิบแท่งอยู่ อยู่นิ่งๆไปเหอะ หึๆๆ อย่ามากวนฉันล่ะคุณโอ๊ย จะบ้าตาย^^”

                “จะดีหรออุ๊บอิ๊บ มันไม่อันตรายไปหน่อยเหรอ แต่เธอไม่ควรที่จะเรียกฉันว่าคุณ’โอ๊ย จะบ้าตาย’นะ”

                “บอกแล้วไงว่าให้อยู่เฉยๆ เงียบๆด้วย -_-++”

                ง่า.. ตะโกนทำไมเล่าแถมยังชิ้งๆใส่อีกT^T ตอนนี้ฉัน (ชื่อมิ้งค์ค่ะ ^^//) อยู่กับลูกคนรวยคุณหนูอุ๊บอิ๊บที่กำลังค้นกล่องสีดำที่มีอักษรเขียนไว้ข้างกล่องว่า ‘ห้ามใครแตะของอันสำคัญของฉันไม่งั้นตาย’ - “- ซึ่งมีประทัดอันเบ้อเริ่มเทิ่มที่พี่แกกะจะโยนใส่คุณชายพัทรตอนที่เดินออกมาหน้าบ้าน ลูกคนรวยอีกบ้านหนึ่งอยู่ตรงข้ามกับบ้านของอุ๊บอิ๊บ แต่ตอนนี้นายนั่นยังไม่โผล่หน้ามาอุ๊บอิ๊บเลยเซ็งจ๋อย อารมณ์บ่จอย หงอยเหงาเศร้าและซึมเหมือนส้วม -_-v จวบจนเวลาผ่านไป…ซักครึ่งชั่งโมงได้ มั้ง ประมาณนี้แหละ จนตอนนี้เวลาก็ประมาณแปดโมง

                “นายนั่นคงไม่ออกมาหรอก มั้ง เชื่อดิ”

                “…”

                ฉันถามไปอย่าง เอ่อ.. ยังไงล่ะ หรอก มั้ง เชื่อดิ เออช่างมันเหอะ - - แต่ยัยคุณหนูนี่ไม่ตอบอะไร ได้แต่ชะเง้อมองไปที่ประตูหน้าบ้านนายพัทรนั่นอย่างตั้งอกตั้งใจ ไม่รู้จริงๆว่ามันจะไปแกล้งนายพัทรนี่ทำไม หน้าตาเค้าออกจะหล่อเท่ขนาดนั่น >O< แต่นี่ก็ไม่มีวี่แววคุณชายนั่นจะออกมาเลย ขอยอมรับจริงๆนะอุ๊บอิ๊บ เธอนี่มีสมาธิดีเริดจริงๆในเรื่องแกล้งคนอื่นเนี้ย

                “โอ๊ย จะบ้าตาย”

                ฉันบ่นพึมพำออกมาเบาๆแต่สงสัยอุ๊บอิ๊บจะได้ยินชัดแจ๋ว ขอบอกอีกอย่างหนึ่งนะคุณผู้อ่าน หูยัยอุ๊บอิ๊บนี่นะ ขนาดเสียงฝุ่นตกพื้นมันยังได้ยิน ดู๊ -_-v แล้วฉันก็เดินออกมาจากอุ๊บอิ๊บ

                “จะไปไหน -_-++”

                “เดินไปหน้าบ้าน กะจะสูดคาร์บอนไดร์ออกไซด์ในเมืองอันบริสุทธิ์หน่อย TTOTT”

                เสียงอันหนักแน่น เต็มเปี่ยมไปด้วยความก้าวร้าวและสายตาอันดุดันแต่หน้าตาอันน่ารักของอุ๊บอิ๊บทำให้ฉันสับสนระหว่างเสียง ตา และหน้าของมันว่าจะว่ามันน่ารักหรือน่ากลัวดี T^T ทำให้ฉันตอบคำถามของยัยนี่เพี้ยนๆไป พร้อมกับวิ่งตุ๊ปั๊ดตุ๊เป๋มายังหน้าบ้าน โอ๊ย จะบ้าตาย และทันใดนั้นเอง

                “เฮ้ยมาแล้ว^O^”

                เสียงอุ๊บอิ๊บดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่ตอนนี้น้ำเสียงกลับดีใจระริกระรี้ พร้อมกับเสียงอะไรไม่รู้ดังฉี่ๆ และกลิ่นไหม้ๆตามมาติดๆ โอ้ เสียงและกลิ่นมันคุ้นๆเหมือนงานตรุษจีนที่บ้านเลย^-^ คิดแล้วอยากกลับไปเจอเฮียๆที่บ้านจัง หว่ออ้ายนี่พี่ๆน้องๆของฉัน TT-TT

                ฟิ้ว ตุ้บตั้บๆๆๆๆๆ

                “ว้าย >O<”

                ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อยัยอุ๊บอิ๊บขว้างประทัดหลายสิบอันข้ามรั้วบ้านมาทางฉันTOT นังนี่ แกบังอาจมากเลยนะ ทำเพื่อนได้ลงคอ -_-++ หยุดได้แล้วไอ้ประทัดบ้าฉันเจ็บน้า>O< ประทัดนี่ค่อยๆแตกใส่ขาฉันอย่างรวดเร็ว - - ตุ้บ ขาข้างขวาฉัน ตั้บ ขาข้างซ้ายฉัน ง่า..ใครก็ได้เอามันออกไปที โอ๊ย จะบ้าตาย

                ตุ้บตั้บๆๆๆๆๆ

                “หมาที่ไหนมาจุดเล่นประทัดแถวนี้วะ เฮ้ยนั่น มิ้งค์ใช่ไหม”

                ใช่ฉันคือมิ้งค์ผู้ที่กำลังโดนประทัดหลายสิบอันแตกใส่ขารัวแบบไม่หยุดหย่อน แต่อุ๊บอิ๊บมันไม่ใช่หมาอ่ะดิ ฉันหันหน้าไปทางเสียงด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว พอหันไปเสร็จก็ต้องรู้ว่าเสียงนี่เป็นเสียงของคุณชายพัทรที่กำลังเดินมาทางฉัน ช่วยฉันด้วย ฉันจะตายแล้ว

                “อ้าว นี่ไม่ใช่นายพัดลมหรอ อ้าว มิ้งค์ ก็นึกว่าเป็นนายพัดลมซะอีก ขอโทษนะ”

                อุ๊บอิ๊บยิ้มกรุ่มกริ่ม แล้วจ้องไปที่นายพัทรเขม็ง นายคงไม่ตายตอนนี้หรอกนะนายพัทรสุดหล่อของฉัน ขอให้โชคดีนะ ฮือๆๆ (โอ๊ย จะบ้าตาย)

                “นี่ ขอโทษมิ้งค์ซะ”

                สุภาพบุรุษมากมายเลยค่ะคุณผู้อ่าน นายพัทรเค้าช่วยฉันด้วย ดีใจจังค่ะ แต่ตอนนี้ประทัดลูกเบ้อเริ่มที่อุ๊บอิ๊บตั้งชื่อว่า ประทัดพิฆาตถล่มปฐพี บ้านี่ยังไม่ดับง่ะ ดังตุ้บ แตกตั้บ ยิ่งฟังสรรพคุณของไอ้ประทัดนี้ที่อุ๊บอิ๊บแล้วนะ ฮือๆๆ ช่วยฉันออกจากประทัดด้วยสิทั้งสองคน ฮือๆๆ

                ตุ้บตั้บๆๆๆๆๆ

                “ได้ไง ก็นายทำไมไม่มาอยู่หน้าบ้านให้ฉันขว้างประทัดใส่ล่ะ นายนั่นแหละผิด ขอโทษมิ้งค์ซะ”

                ตายห่าละไหมเนี้ย แต่ก็จริงอย่างที่อุ๊บอิ๊บพูดนะ ทำไมไม่มาอยู่แทนฉันล่ะ ทำไมๆๆ เสียงประทัดยังคงดังไม่หยุดแต่ทั้งสองคนก็ยังแลกคำด่ากันไม่ลดละ ฮือ ฉันจะตายไหมเนี้ย ช่วยฉันก่อนสิ โอ๊ย จะบ้าตาย

                “เธอแหละต้องขอโทษ เพราะเธอเล่นอะไรรุนแรงป่าเถื่อน เอาประทัดมาจุดเล่นแบบนี้น่ะ ใครเค้าเห็นก็ว่าบ้าแล้วที่เล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง ปัญญาอ่อนจริงโว้ย”

                “แล้วนายมีปะล่ะ ประทัดแบบนี้น่ะ อ๋อ รู้ละ นายไม่เล่นประทัดแบบผู้ชายผู้ชายแบบนี้เพราะนายเป็นตุ๊ด ใช่มะ ก๊ากๆๆ ไอ้พัดลมเป็นตุ๊ด ตุ๊ดตะลุ๊ดตุ๊ดๆ ตุ๊ดตะลุ๊ดตุ๊ดๆ ไอ้พัดลมเป็นตุ๊ด”

                อุ๊บอิ๊บ แก..บังอาจว่าคุณชายพัทรของฉันเป็นตุ๊ดเชียวหรอ(ด่าเป็นเพลงเลยนะ) แกนั้นแหละไอ้ทอมสวยน่ารักหุ่นดีแต่เตี้ย หึ (ติดที่หน้าตาอุ๊บอิ๊บมันน่ารักง่ะ แต่เตี้ยไปมากหน่อย ก๊ากๆๆๆ เฮ้ย ฉันหัวเราะน่าเกลียดเหมือนอุ๊บอิ๊บซะแล้ว)

                “นี่ ถ้าเธอเป็นผู้ชายนะ หน้าเธอน่ะ แดงกร่ำเป็นจ้ำๆแล้ว”

                ไม่ต้องเกรงใจค่ะคุณชายพัทร ยัยนี่มันไม่ใช่ผู้หญิง มันเป็นสัตว์ประหลาดหน้าเดียว แถมยังแทงไม่เข้าอีก หนังเหนียวด้วย ถ้าจะฆ่าให้อุ๊บอิ๊บตาย มีวิธีเดียวก็คือ เอาอุ๊บอิ๊บไปฆ่าหมกส้วมแล้วเอามายัดระเบิดใส่ปากให้ระเบิดดังตูมแล้วเอามาโยนใส่กองขยะที่มีแต่หมาเน่าเกือบพันปี

                “เนี้ยหรอคุณชายพัทรแห่งตระกุลผู้ดีผู้สูงส่ง แต่มิ้งค์ หยุดเต้นจ้ำบะได้แล้ว เห็นแล้วอุจาดตาชะมัด”

                “ใช่ ท่าเต้นเธอเนี้ย ร้ายกว่าอาโกโก้ดึ้บๆอีกนะเนี้ย”

                โอ๊ย จะบ้าตาย พอเลิกทะเลาะกันก็มาพาลใส่ฉันเฉยเลยนะ ไม่ช่วยกันแถมยังมาซ้ำเติมกันอีก หึ ให้มันได้อย่างนี้สิเพื่อนเอ๋ย ถ้าฉันมีขนม ฉันจะไม่แบ่งเธอ คอยดู แต่ฉันกำลังจะตายนะ ช่วยฉันก่องเซ่

                ตุ้บตั้บๆๆๆๆๆ

                “หยุดเต้นท่าส้กม้กแบบนี้ได้แล้ว”

                เสียงของทั้งสองคนประสานพร้อมกันแบบเอดตะโลโกดังลั่นจนชาวบ้านหันมามองฉันด้วยสายตาสื่อถึงความสมเพสในตัวฉัน(ตอนเสียงประทัดแตกที่ดั้งดังทำไมไม่มองมาตั้งแต่ตอนแรกฟะ) ทำให้ฉันถึงแก่กรรมสลบไปตอนนั้นโดยที่มีสายตาอันดุดันของสองคุณหนูคุณชาย และตายตาอันน่ากลัวของชาวบ้านแถวนี้เป็นฆาตกร

                “นังมิ้งค์”

                นี่คงเป็นคำพูดของเพื่อนรักของฉันคำสุดท้ายที่ฉันคงจะต้องได้ยิน ดีแล้วล่ะฉันจะต้องตายแบบนี้แหละดีแล้ว ฉันจะได้ไม่อยู่ให้อุ๊บอิ๊บรังแกด้วย..ย..ย แอ่ก

                ยัยมิ้งค์ทำให้ผมต้องลำบาก..ใช่ไหม ผมต้องมาปอนิบัดยัยนี่จนถึงหกโมงเย็นเพราะรอให้ประทัดของยัยอุ๊บอิ๊บดับก่อนที่จะเอาตัวยัยมิ้งค์ออกมาจากกองประทัดนัดล้านที่แตกแล้ว พระเจ้า ผมไม่เข้าใจจริงๆว่า ทำไมท่านต้องสร้างคนที่ชื่ออุ๊บอิ๊บผู้ซึ่งโหดร้ายมาอาศัยอยู่บนโลกนี้ แต่เจ๋งว่ะ ประดิษฐ์อะไรออกมาแต่ละอย่างนี่ของชอบๆผมทั้งนั้น ทั้งจรวดพลังงานลูกโป่งที่ลอยขึ้นไปเองอย่างน่ามหัศจรรย์ หนังสือถือกลับหัวแล้วยังคงกลับหัวเหมือนเดิมและประทัดพิฆาตถล่มปฐพีนี่

                “นี่ นายสวดอะไรอยู่ไม่ทราบ”

                ผมได้ยินอะไรแว้วๆนะ แต่ช่างมันเหอะ