หลุยส์ สตอรี่

ฉันนั่งมองทะเลทุกวัน แล้วคิดเสมอว่าช่างเป็นคนที่โชคดีอะไรปานนี้ที่ได้มาใช้ชีวิตที่นี่ ที่ ๆ ฉันเลือกเอง แต่พอได้คิดกลับไปอีกครั้งก็อ้าว … ลืมไปว่าความจริงแล้วที่ตรงนี้เราก็แค่มาจับจองอาศัยนั่งมองทะเลอยู่ชั่วคราว ฉันนั่นถอนหายใจเมื่อนึกได้ว่าวันนี้ เจ้าของที่แท้จริงกำลังจะมาปรากฏตัว กาแฟเมื่อเช้าก็เลยรสชาติเพี้ยน ๆ ไปหน่อยเพราะอารมณ์กับรสชาติมันเดินสวนทางกัน มองออกไปเบื้องหน้าเห็นคลื่นสูงกว่าปกติเล็กน้อยจากเมื่อวาน แสงแดดส่องให้ฟ้าดูสดใส เป็นวันที่อากาศดีอีกวันหลังจากที่ฝนพรำสายเล็กน้อยเมื่อคืน บางครั้งฉันก็คิดถึงกรุงเทพ ฯ แต่น้อยครั้งมากที่รู้สึกว่าอยากกลับไปใช้ชีวิตที่นั่นทั้ง ๆ ที่เติบโตมากับสังคมเมืองหลวง ดูเหมือนว่าฉันพยายามจะดิ้นรนเพื่อให้ตัวเองและครอบครัวได้ย้ายถิ่นฐานมาอยู่ที่นี่ ซะงั้น …. ยากอยู่หรอกตราบใดที่แหล่งเงินของเราส่วนใหญ่ยังคงต้องพึ่งเมืองหลวงอยู่ ฉันก็ได้แต่หวังว่าสักวัน ฝันนั้นจะเป็นจริง

ฝนตกแดดออก ที่นี่ไม่มีนกกระจอกอย่างที่คิด ให้ตายเหอะดู ๆ ไปมันก็แปลกไม่น้อย ที่ ๆ นี่มีนกเขากับนกที่รูปร่างหน้าตาประหลาดแต่เสียงสวยซะเป็นส่วนใหญ่ ส่วนนกที่ส่งเสียงร้องกันให้ระงมก็เป้นนกที่ฉันไม่รู้จักเอาซะเลย อากาศที่เกาะร้อนม๊าก ๆ แต่ดูข่าวทีวีมีฝนฤดูร้อนที่กรุงเทพ ฯ ด้วย นึกไปถึงเมื่อหลายปีก่อนตอนที่ลูกเห็บตกในกรุงเทพ ฯ จำได้ว่าจู่ ๆ อากาศก็เย็นเอามาก ๆ แล้วน้ำแข็งก้อนเล็ก ๆ ก็ร่วงลงมาพร้อมฝน ฉันวิ่งเก็บกินเหมือนไอติม ความรู้สึกตอนนั้นสนุกซะไม่มี ใครเล่าจะคิดว่าลูกเห็บจะหล่นได้ในกรุงเทพ ฯ เนอะ    ช่วงนี้ก็ถึงช่วงเวลาเข้าหน้าโลวหรือลูกค้าเริ่มหดหายตามระยะเวลาใกล้ปิดฤดูกาลท่องเที่ยวของเกาะแล้ว ทั้ง ๆ ที่อากาศที่นี่ช่วงนี้บวกกับท้องทะเลที่เงียบสงบราวกับกระดาน ซึ่งเป็นช่วงที่เรียกได้ว่าน่าเที่ยวซะกว่าช่วงเปิดฤดูกาลเสียอีก แต่กลับกลายเป็นว่านักท่องเที่ยวเริ่มหดหายไปเที่ยวที่เกาะือื่นกันซะหมด ฮึ  มันน่าน้อยใจการท่องเที่ยวชะมัด ไม่คิดจะโปรโมทเกาะเราเลย เล่นเอาผู้ประกอบการหงอยเหงา นั่งเคล้าขวดเบียร์ไปวัน ๆ เอิ๊ก

พล่ามไปเรื่อย ๆ ถึงเวลาอำลาบล๊อกไปก่อนนะ ว่าง ๆ เราจะมาหาใหม่:)

หลุยส์เองแหละ

ฝนไม่ซาฟ้าสว่างแป๊บเดี๋ยวเดียว พี่สิทธิ์พูดว่านี่เค้าเรียกว่าฝนรดน้ำดอกไม้ที่เกาะ ฉันฟังแล้วก็ ฮ้า..ไรนะ  แกก็ยืนยันว่านี่ไม่ใช่ฤดูฝนอย่างที่ฉันเข้าใจว่ามันเริ่มแล้ว เพราะแกบอกว่าฝนจริงมาพฤษภานู่นแหละ  ช่วงนี้จึงยังหลงเหลือแค่เพียงลูกค้าขาประจำหน้าตาคุ้น ๆ เข้าร้านตลอด นับเป็นนิมิตรหมายที่ดีที่ร้านมีลูกค้าขาประจำซะเป็นส่วนใหญ่

เมื่ออาทิตย์ก่อนขณะที่ฟ้าแจ้งแดงแจ่ฝรั่งนั่งเอ็นจอยหน้าหาดอย่างน่าเอ็นดูอยู่นั้น ฉับพลันคลื่นยักษ์น้อย ๆ สูงประมาณสองเมตรครึ่งก็ซัดเข้าหน้าหาดอย่างจังจนตั้งตัวกันไม่ทัน ทั้งโต๊ะเก้าอี้ลอยกลิ้งหลุน ๆ จนฉันอดระทึกไม่ได้ น้ำท่วมหน้าหาดขึ้นมาถึงหน้าแข้ง ปรากฏการณ์แบบนี้ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยนัก ทุกคนดูตื่นเต้นแต่แทนที่จะวิ่งหนีกลับพากันนั่งดูคลื่นที่ซัดตูม ๆ เข้ามาพร้อมกับชวนกันไปเล่นเซิฟซะงั้น ฝรั่งเค้าคุ้นกับคลื่นสูงมากกว่าคนไทย แต่ก็นั่นแหละถ้าเป็นสึนามิก็ตัวใครตัวมันล่ะค่ะ พูดแล้วเดี๊ยนล่ะเสียว…..

ในที่สุดผมก็มีอายุได้ห้าขวบปีพอดิบพอดี

อันนี้เป่าเค้กวันเกิด

โคตะระ เก๊ก

แง่ม ๆ

เล่นคอมแต่ใส่ไฟฉายบนหัวด้วย งง!

หม่ามี้ถ่ายรูปเก็บไว้เป็นความทรงจำวัยเด็กของผม โตขึ้นจะได้รู้ว่าตอนเด็ก ๆ ผมชอบใส่หมวกเต่าทอง อิ อิ

สายลมพัดหวน ทำให้ฉันนึกไปถึงหนังที่เจกับหมิวเล่นเมื่อนานมาแล้ว แต่สำหรับที่นี่สายลมพัดหวนไม่ได้หมายถึงการกลับมาของใครบางคน แต่หากว่าสายลมนั้นพัดกลับทิศทางไปในทิศทางเดิมหลังจากที่พัดย้อนกลับมาได้สี่เดือนกว่า เป็นลมหวนที่กลับมาอย่างปัจจุบันทันด่วนของฤดูกาลนี้ หน้าหาดดูห่างร้างผู้คน นักท่องเที่ยวซาลงอย่างน่าใจหาย ฉันโทรหาพี่ช้างถามไถ่ถึงถนนข้าวสารที่กรุงเทพ ฯ เป็นอย่างไรบ้าง พี่ช้างบอกฝรั่งหายโหม้ด ทุก ๆ ร้านก็เหมือน ๆ กัน ฉันเลยสรุปเอาว่าปีนี้นักท่องเที่ยวลดลงเหมือนที่ข่าวว่าไว้ลดลงไปถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ไอ้หย๋า น่าตกใจมั๊ยล่าเริ่มตั้งแต่เศรษฐกิจสหรัฐชะลอตัวตามมาถึงปิดสนามบินที่ดอนเมือง แต่ถึงปีนี้จะไม่เข้าท่าแต่ฉันก็สบายใจที่ได้กลับมาใช้ชีวิตอยู่บนเกาะนี่
ชีวิต
กับท้องทะเล
สายลม
แสงแดด
พระอาทิตย์ตก
และพระจันทร์ดวงกลมโต
วันและคืน เดินทางหมุนไปรอบ ๆ ตัวฉัน
เหมือนความรักของฉันที่ยังคงหมุนวนอยู่รอบ ๆ ตัวเธอ
ความรัก……โอบล้อม
ในอ้อมกอดแห่งกาลเวลา
จนกว่าวันหนึ่งจะมาถึง
วันที่ลมหายใจ
พรัดพรากเราจาก
หลงเหลือเพียง
วิญญาณแห่งความรู้สึก
ล่องลอยไป…….