บางวันก็เปียกฝน..
ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานมากแล้ว
บางครั้งการที่เราหาทางไปอยู่คนเดียวน่าจะดีกว่านะ
ผู้ชายทุกคนหรือป่าว ที่จะมีแค่ผู้หญิงที่รักแค่1คน
ตอบไม่ได้หละสิ ไม่นึกเลยว่ามันจะมีเรื่อง
ให้ต้องสงสัย ขุ่นเคืองในใจ
รู้มัยว่ามันเจ็บ เจ็บ
แต่เรื่องทุกอย่าง เป็นเรื่องที่กำลังสืบหาต่อไป
กับเรื่องนี้คงไม่คิดแก้อะไร ไม่ทำตัวเลวร้าย
คอยตามล้าง ตามเก็บอะไรให้วุ่นวาย
ขอแค่รอคำตอบ ว่าเกิดอะไร
ถึงเป็นเรื่องเล่น ๆ แต่ถ้าคนเป็นแฟนรู้
ไม่มีใครที่จะนอนใจได้หรอก
มองคนของอนาคต ใช่หรือไม่ใช่
บอกตามตรง ถ้าไม่ใช่ มันคงเจ็บแบบทรมาน
ไม่อยากให้อะไรเกิดขึ้นอีก
สิ่งที่เห็นมันแค่ ข้อความ
ไม่รู้ว่า แค่ หรือป่าวนะ
ทุกวันนี้ทุกอย่างที่ให้ คือคำสัญญาทั้งนั้น
ไม่นึกว่า จะกลายเป็นซื่อสัตย์ฝ่ายเดียว
สิ่งที่ไม่รู้ แค่หาต่อไป ขอแค่รู้ ทุกอย่างก็จบ
จบง่าย ๆ เพราะถือว่าคุยกันแล้ว
แล้วทำไมต้องนั่งร้องไห้คนเดียว
ไม่อยากคิดเองอีกแล้ว ไม่อยากเป็นเหมือน
เมื่อ3ปีก่อน หาคำตอบคนเดียว
แบบไม่น่าให้อภัยกันอีกต่อไป บีบหัวใจไปไม่ว่า
แต่รู้ความจริงทีหลังว่า ก็เสแสร้งกลับมาหา
ว่าไม่มีไร
แต่ ณ ตอนนี้ เหมือนมีความสุข ทุกอย่างลงตัว
แต่ไม่แน่ใจว่าจะเกิดอะไรซ้ำอีกมั้ย
ถ้าเลวร้าย ก็ร้ายแค่เรื่องเดียว ..กิ๊ก..
มันเป็นบ่อเล็ก ๆ ซึ่งสามารถขยายซึมกว้างขึ้นได้
ถ้าไม่หยุด เอาปูนไปฉาบกั้นไว้
ซักวันมันคงซึมมากินหัวใจอีกแน่ ไม่ช้าก็เร็ว
ถ้าไม่รู้คำตอบ ก็หาเหตุผลสำหรับเราไม่ได้
ใครจะเจ็บ ก็เจ็บที่เราต่อไป….
เรื่องเศร้าที่ไม่อาจเปิดเผยในการเขียนครั้งนี้ได้หมด
แล้วเรื่องราวจากครั้งก่อนที่คิดไว้ก็ปรากฏ
ปรากฏว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ที่ต้องทำให้เสียใจ
ไม่มีใครต้องเจ็บปวด
ไม่มีใครต้องไปจากกัน
มันเป็นเรื่องน่ายินดีเหลือเกิน
มันเป็นเรื่องที่ต้องจดจำ
ถึงแม้เรื่องน่ายินดีนี้จะทำให้เราสบายใจ
แต่ การอยู่ในสภาพแบบนี้มันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับคนไร้คู่
บางที เราอาจจะไม่ได้คู่กันก็ได้นะ
ตั้งแต่ที่เราคบกันมา เราสองคนไม่เคยทะเลาะกัน
มีบ้างก็แค่เถียง มีบ้างก็แค่งอนง้อ
แต่เมื่อเวลามันผ่านไป เราสองคนเหมือนแค่เพื่อนกัน
เราอาจจะต่างกันบ้าง แต่เราก็ปรับตัวเข้าหากันได้แล้ว
มารู้อีกที ทำไมเหมือนเราเป็นแค่เพื่อนร่วมห้องกันเท่านั้นเอง
เราไปดูหนังกัน ไปทานข้าวกัน เดินเล่นด้วยกัน
แต่รุ้สึกตัวอีกที เค้าไม่เคยตามใจเราเลย
..ไปทานข้าวในห้าง พอทานเสร็จเค้าก็จะกลับ
ไม่เคยถามเราบ้างเลยเหรอ ว่าจะเอาอะไรมั้ย
บอกว่าเหนื่อย ไม่อยากเดิน ก็จบตรงที่
เราไปเดินซื้อของเองหลังเลิกงาน..
เราไม่ใช่คนใช้เงินเยอะอะไร ไม่ชอบเดินนานด้วยซ้ำ
เรื่องแค่นี้ ตามใจกันบ้างไม่ได้เลยเหรอ..
..วันหยุดเสาร์ อาทิตย์
เวลาเค้าอยากไปดูหนัง หรือทานข้าว
ก็ไปแบบไม่ตั้งตัว พอเราบอกอยากออกไปโน่นบ้าง
ก็บอกว่านี่วันหยุดของเค้า ต้องพักผ่อน นั่งเล่นเกมส์..
….
..เมื่อก่อนนอนหนุนแขน แขนชาจนถึงเช้า
แต่เดี๋ยวนี้ เรานอนด้านไหน ก้อหันหลังให้ทุกครั้งไป
เข้าใจว่าเหนื่อย แต่ก็แค่อยากกอด..
เคยตัดพ้อถึงอากัปกิริยาเวลาได้อยู่ด้วย ก็บอกแค่ว่า
” ชอบให้กอดจากด้านหลัง ”
เราไม่เคยหึง เราไม่เคยชวนทะเลาะ ไม่เคยระแวง
ไม่เคยห้ามไปกับเพื่อนสักครั้ง เค้าก็ทำแบบนี้กับเราเช่นกัน
แค่อยากจะกล้าที่จะพูด อยากจะกล้าที่จะถาม
ว่าระหว่างเรา ยังดูเหมือนเดิมมั้ย
ทำไมนะ …ยิ่งกอดแน่นเท่าไหร่ยิ่งใจหนาว…
