ลิงล่อช้าง…

มีนาคม 11, 2009

บัดสีบัดเถลิง

วิปริตผิดธรรมชาติเป็นที่สุด

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ทนไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยย…

มีนาคม 5, 2009

สำหรับผู้ ใช้Hotmail ทุก ท่าน
เนื่องจากมีคนไทยใช้ฮอทเมล์มากจนผิดสังเกต จนนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ

ต้องมีการเรียกประชุม ครม.อย่างเร่งด่วน เพื่อให้ประเทศไทยรอดพ้นจากวิกฤตที่

จะ ถูกทางฮอตเมล ปิดการให้ เพราะจะทำให้ทั้งคณะรัฐมนตรี และ ประชาชนไทยไม่มีฮอตเมลไว้ใช้งาน จึงใคร่ขอให้ทุกท่านทำตามเงื่อนไขด้านล่างโดยด่วนที่สุด

นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ และนายธีรเดช

ดังนั้นภายใน 1 เดือนจากนี้ไปท่านใดที่ ไม่ได้รับเมล์ใน

หัวข้อเรื่องนี้จะถูกลบชื่อจากตัวเก็บข้อมูลของทาง เรา

โปรดส่งเมล์ฉบับนี้ต่อไป

เพื่อที่ทางเราจะได้รู้ ว่าคุณยังคงใช้บริการฮอทเมล์ อยู่

คำเตือนทางเราต้องการที่ จะหาผู้ที่ใช้บริการฮอทเมล์อย่าง แท้จริง

ถ้าคุณยังคงใช้บริการฮอท เมล์ อยู่

กรุณาส่งเมล์นี้ไปยังผู้ ใช้ฮอทเมล์อื่นๆ เท่าที่คุณจะทำ ได้

และถ้าคุณไม่ส่งเมล์ฉบับ นี้ผ่านต่อไปยังผู้ อื่น

ทางเราจะทำการลบชื่อคุณออก จากบัญชีรายชื่อ ผู้ใช้บริการฮอทเมล์

มีคนเข้ามาใช้บริการเป็น จำนวน มาก

ทางเราต้องการให้คุณส่ง ต่อเมล์ฉบับนี้ไปยังผู้อื่นอย่าง น้อย 20 คน

ทางเราทราบดีว่าเป็นจำนวน มากเหมือน กัน

สำหรับคุณที่จะส่งต่อไป อีก20 คน

แต่ทางเราต้องการที่จะหา ผู้ใช้บริการฮอทเมล์อย่างแท้ จริง

และ ที่สำคัญถ้าคุณไม่ส่งเมล์ฉบับนี้ไปยัง สมาชิกของ ฮอทเมล์อื่นอย่าง น้อย 10 คน ทางเราจะ ลบชื่อคุณออกจากลิสต์รายชื่อ ผู้ใช้ฮอทเมล์ทางเราขออภัยในความไม่สะดวกด้วยความ จริงใจ

อาร์รอน โล เปซ

ผู้อำนวยการบริการฮอท เมล์

กรุณาทำตามที่บอก มีบางคน ได้ถูกลบชื่อออกจากรายชื่อ แล้ว

และคุณไม่ได้รับอนุญาตให้ส่งเมล์นี้กลับ ไปยังคนที่ส่ง เมล์มาให้คุณหมายถึงนับรวมเป็น 1 ใน 10 ที่ต้องส่งเมล์ออกไปให้ กับคน ใช้ ฮอทเมล์คน อื่น

จากมิสเตอร์จอห์น เฮ นเนิร์ด

ขอแจมทางผู้ให้บริการเค้า อยากรู้ว่ามีเมล์ที่ยังมีการ ติดต่อกันจริงๆ

แค่ไหนส่วนเมล์ที่ไม่มีการเคลื่อน ไหว

หรือขอเมล์แล้วลืมใช้ก็มีจำนวนไม่ น้อย

ซึ่งเค้าจะต้องลบทิ้งเมล์นิ่งๆ ทุกๆ ปี อยู่ แล้ว

และหลายคนขอเมล์ทิ้ง ไว้

แต่ไม่เคยเปิดเลยเป็นเวลาหลายๆ เดือนก็ มี

จนลืมชื่อ-พลาสเวริ์ดก็เยอะ กลายเป็น เมล์ตายไม่มีการเคลื่อน ไหว

ทางผู้ให้บริการเค้าถึง อยากรู้เมล์ที่มีการใช้งานและ เคลื่อนไหวจริงๆ

เป็นการลดภาระเมล์ตายที่ มีมากมาย ด้วย

ดังนั้นคนที่ไม่เคยแม้แต่จะคลิ ก Forword

เพื่อติดต่อรายชื่อใน Contacts

จะได้ฝึกส่งเมล์ให้มีการ เคลื่อนไหวไปด้วยในตัว น่ะ

ถ้าเห็นว่าเมล์รายชื่อที่ ส่งมามันยาวไปก็ก๊อปปี้เฉพาะ เนื้อความ

แล้วนำมาวางใหม่ส่งต่อ เมล์อื่นๆ ก็ ได้

หรือถ้าทำไม่เป็นนักก็แค่ คลิกคำ ว่า Forword

แล้วพิมพ์ชื่อเมล์ เพื่อนๆ ใส่ ช่อง To:,Cc: ,Bcc:

แล้วคลิก Send ก็ได้นะ จ๊ะ

แล้วบางคนไม่มีรายชื่อ เมล์มาก นัก

ก็หยิบเอารายชื่อที่เห็น จากเมล์ที่ส่งนี้ เลือกเอามาใส่บ้างก็ได้จ้า

ขอให้โชคดีก่อนที่จะเสีย ชื่อเมล์ที่ตัวเปิดอ่านอย่างเดียว น่ะ

ต้องมาทำการขอเมล์ใหม่ แล้วชื่อเดิม ก็ต้องเปลี่ยนไปอีก

โอ้วว์ แม่เจ้า ฮอทเมล์จะปิดอีกแร้วววววว นี่เป็นรอบที่หกหมื่นสี่พันสามร้อยยี่สิบเจ็ดจุดเจ็ดแปดสามเก้าสี่แล้วนะโว้ยยยยยยยยยย ซวยตรูอี๊กกกกกกกกกก ต้องมารีบนั่ง fwd หูตาเหลือก เพื่อนในคอนแทคยิ่งมีน้อย ๆ อยู่ แล้วนี่เอามาโพสต์บล็อกอย่างตูนี่จะผิดกฏป่าวว้าาาาาาา

เวงกำอะไรอย่างนี้ โดนปิดเมลเข้าไปชาตินี้ตูทำอะไรไม่เปงแร้วววววววววว ชีวิตนี้ตูไม่เคยรู้เร้ยยยยยย ว่ามันมีอีเมลฟรีที่อื่นที่เค้าไม่เคยขู่จะปิดแอคเค้าท์ยูสเซอร์ให้ใช้อยู่อีกเป็นโกฏแสน อ้อ! ไม่ได้ดิ เด๋วเล่นเอ็มไม่ได้ ลงแดงดิ้นพราด ๆ ยังกะปลาหมอโดนยาแลนเนต ตูต้องตายแน่ ๆ แล้วเวลาเปิดแอคเค้าท์ใหม่นะ แสนจะลำบ๊ากกกกกกกกก ลำบากชีวิตตูฉิบเป๋ง ต้องกรอกข้อมูลห่าเหวอะไรตั้งเยอะแยะก็ไม่รู้ เจอตัวหนังสือเยอะ ๆ แล้วตูหน้ามืดตาลาย เวียนหัวเวียนกระหม่อม เพราะงี้ไงตูถึงได้เชื่อว่าฮอทเมลมันจะปิดจริง อย่ากระนั้นเลย ต้องรีบ fwd ให้เร็วที่สุด มากที่สุด มันจะได้ไม่ปิดแอคเค้าท์ตู คืนนี้ตูจะได้นอนหลับอุ่นสบาย ฝันถึงน้องโฟร์มดมาเต้นส่ายสะเอวให้ดู

อ้อ ! ไอ้บรรทัดสุดท้ายอ่ะ ตูก็ไม่รู้เร้ยยยยย ล่ะว่า ถ้ามันลบแอคเค้าท์ตูจริง ๆ ตูก็สมัครแอคเค้าท์ด้วยชื่อเก่าตูได้ เฮ้ยยยยย ก็มันลบไปแล้วนี่หว่า ถ้าตูสมัครด้วยชื่อเก่ามันก็ซ้ำอ่ะเซ่

เพื่อน ๆ ที่มีแอคเค้าท์ของฮอทเมล์ก็รีบ ๆ fwd เข้าล่ะ โดนปิดไม่รู้ด้วยนะ จะหาว่าตูไม่เตือน คราวนี้เรื่องใหญ่ขนาดนายกมอเจ็ด เอ้ยยย มอมาร์คต้องนำเข้าประชุมคอรอมอโดยด่วนเชียวนะ เห็นหรือยังว่าเรื่องราวมันใหญ่โตบานปลายเป็นเห็ดหัวแดงขนาดไหน

สุดท้ายนี้มีเรื่องอยากฝากเพื่อน ๆ ไว้หน่อยนะ ถ้าไม่อยากฉลาดเหมือนตู ต้องคลิ๊กเข้าไปดูนะ

ปล. หลักฐาน ,หลักฐานอีกอัน

ราหูอมจันทร์

กุมภาพันธ์ 13, 2009

กลางมหานที

มกราคม 22, 2009

ผมใช้เวลาหลังเลิกงาน เขียนนิยาย…

ทันทีที่กลับถึงบ้าน ผมเปิดคอมขึ้นมา นั่งรอจนกระทั่งเครื่องบู๊ตเสร็จ จากนั้นก็เปิดเกมส์ขึ้นมา…

เล่นฆ่าเวลา…

เฮ้ยยยยยยยยยย ไม่ได้ ๆๆๆๆ ทำงาน ๆๆๆๆ

ผมปิดเกมส์ แล้วเปิดโปรแกรมเวิร์ดโปรเซสเซอร์ กับโปรแกรมบราวซ์เซอร์ขึ้นมา เช็คเมล เข้าเว็บบอร์ด เข้าบล็อก…

เฮ้ยยยยยยยยยยย ไม่ได้ ๆๆๆๆ ทำงาน ๆๆๆๆ

ผมตัดใจปิดโปรแกรมบราวซ์เซอร์ สลับหน้าต่างไปยังโปรแกรมเวิร์ดโปรเซสเซอร์ จรดนิ้วมือลงบนแป้นพิมพ์

แต่แล้วผมก็นึกอะไรออก ผมละมือจากคอมพิวเตอร์ เดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วกดปุ่มปิดเครื่อง แต่เพื่อความรอบคอบ ผมเดินลงไปชั้นล่าง ยกหูโทรศัพท์บ้านออก “ได้แต่งนิยายซะที เฮ้อออออออ” ผมยิ้มให้กับตัวเอง

ผมเดินกลับขึ้นมาชั้นบน แต่ยังไม่ทันถึงห้องก็ต้องตกใจสะดุ้งสุดตัว เมื่อมีเสียงดังโครมครามมาจากชั้นล่าง เท้าที่กำลังก้าวขึ้นบันไดชะงักค้างกลางอากาศ เป็นไปได้ไง… ในเมื่อ… คืนนี้ผมอยู่บ้านคนเดียว

ถ้างั้น…

เสียงดังโครมครามข้างล่างเป็นเสียงอะไรกัน…

เหงื่อเม็ดเป้งไหลลงมาจากกลางหน้าผาก ทั้ง ๆ ที่อากาศหนาวเหน็บ…

ผมกลั้นใจรีบเดินขึ้นห้องไป ใจยังเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ อยู่ เมื่อมาถึงห้อง เสียงเจ้ากรรมดังกล่าวก็ดังขึ้นอีกครั้ง แม้จะเคยได้ยินมาครั้งหนึ่งแล้ว แต่ผมก็ยังอดสะดุ้งไม่ได้ โชคดีที่ไฟในห้องสว่างโร่ ทำให้ใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง ผมค่อย ๆ ตั้งสติคิด และเริ่มวิเคราะห์ว่าเสียงที่ได้ยินคือเสียงอะไรกันแน่ อืมม์ เสียงนี้… เคยได้ยินมาก่อน มันเสียงอะไรน้าาาาาาาา

อีกครั้งที่เสียงดังกล่าวดังขึ้น แต่ครั้งนี้ผมไม่ได้สะดุ้งหวาดเสียวไปกะมันแล้ว เพราะมันทำให้ผมนึกออก ที่แท้มันก็คือเสียง…

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เสียง…

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เสียงเขย่าประตูบ้านของผมเอง ป่ะติโถ๊

คงมีใครมาหาผมอ่ะนะ ผมคว้ากุญแจ แล้วเดินลงไปข้างล่างอีกครั้ง…

เมื่อเปิดประตูบ้าน ก็พบว่าที่แท้แขกมาเยือนยามวิกาลของผมคือไอ้ตู่นั่นเอง

“มาทำไรวะ” ผมถาม

“ทำไรอยู่วะ” มันถาม

“กำลังจะเขียนนิยาย”

“เฮ้ยยยยย เก็บไว้ก่อน กูหิวเหล้า”

“โห… ไอ้…” พูดไม่ออกครับ

“ไป ๆๆๆ”

ไอ้ตู่ทำหน้าหมาเศร้าอีกแล้วครับ จากนั้นมันก็ลากแขนผมออกจากบ้านไป…

ไปไหนรู้มั้ยครับ…

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ปล. เฉลยคำถามตอนที่แล้ว คำตอบคือดอกกุหลาบ

นทีสีทันดร

มกราคม 21, 2009

ผมใช้เวลาหลังเลิกงาน เขียนนิยาย…

ทันทีที่กลับถึงบ้าน ผมเปิดคอมขึ้นมา นั่งรอจนกระทั่งเครื่องบู๊ตเสร็จ จากนั้นก็เปิดเกมส์ขึ้นมา…

เล่นฆ่าเวลา…

เฮ้ยยยยยยยยยย ไม่ได้ ๆๆๆๆ ทำงาน ๆๆๆๆ

ผมปิดเกมส์ แล้วเปิดโปรแกรมเวิร์ดโปรเซสเซอร์ กับโปรแกรมบราวซ์เซอร์ขึ้นมา เช็คเมล เข้าเว็บบอร์ด เข้าบล็อก…

เฮ้ยยยยยยยยยยย ไม่ได้ ๆๆๆๆ ทำงาน ๆๆๆๆ

ผมตัดใจปิดโปรแกรมบราวซ์เซอร์ สลับหน้าต่างไปยังโปรแกรมเวิร์ดโปรเซสเซอร์ จรดนิ้วมือลงบนแป้นพิมพ์

” ชีวิตแค่โดนทำร้าย แต่ที่สุดมันต้องไม่โดนทำลาย” เสียงเพลงอกหักของวงสวีทนุชดังขึ้นจากโทรศัพท์ของผม เป็นเพลงที่ผมเพิ่งตั้งเป็นเสียงเพลงเรียกเข้าเมื่อไม่นานมานี้ ผมลุกเดินไปหยิบโทรศัพท์ และกดรับ

“ฮัลโหล”

“เฮ้ย อยู่ที่ไหนเนี่ย” เป็นเสียงของไอ้ตู่

“อยู่บ้าน”

“ทำอะไรอยู่วะ”

“เขียนนิยาย”

“เฮ้ย ไม่ต้องเขียนแล้ว มีเรื่องโว้ย”

“เฮ้ย เรื่องอะไร ที่ไหน”

พอ ไอ้ตู่บอกสถานที่เสร็จ ผมก็กระโจนไปหยิบกางเกงยีนส์ พยายามยัดขาข้างหนึ่งใส่ขากางเกง ขาอีกข้างเขย่งไปหน้าห้อง แต่แล้วผมกลับสะดุดขาโต๊ะเข้าอย่างจัง

“แอ๊ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ”

ผมรีบ ลุกขึ้นทั้ง ๆ ที่ยังใส่กางเกงได้เพียงครึ่งขา ไม่ใส่ใจต่อความเจ็บปวดของตนเอง “ผู้พิชิตความเจ็บปวด” ผมคิดพลางอมยิ้ม จากนั้นก็คว้ารองเท้ามาสวม และคิดได้ว่าผมทำผิดลำดับ เมื่อพยายามใส่รองเท้าทับกางเกงที่ผมเพิ่งสวมลงไปได้แค่ครึ่งขา ผมจัดการดึงขากางเกงขึ้นมาใส่ให้เต็มตัว จากนั้นจึงใส่รองเท้าแล้วรีบวิ่งลงไปเปิดประตูบ้าน

ลมหนาวที่พัดสวนเข้ามาเล่นเอากายสั่นสะท้าน แต่แล้วผมก็นึกขึ้นมาได้

“ฉิบหาย ลืมใส่เสื้อ”

ผม วิ่งขึ้นไปบนห้องใหม่ เพื่อหยิบเอาเสื้อมาสวมหัว แล้วผมก็ชนประตูห้องล้มลงไปอีกครั้ง เพราะรีบวิ่งออกมาโดยที่ยังสวมเสื้อไม่เสร็จ ผมสะบัดหัวไล่ความมึนงง

“อะไรกันนักกันหนาวะ”

คราวนี้ผมค่อย ๆ เดินลงบันได “ช่วยตัวเองก่อนโว้ย ตัวเองรอดก่อน แล้วถึงจะช่วยเพื่อนได้” ผมคิด

หลังจากเข็นมอเตอร์ไซค์ฮ่าง ๆ ออกมาจากบ้าน ผมก็สตาร์ทเครื่องแล้วรีบขี่ไปยังสถานที่ที่ไอ้ตู่บอกไว้ เมื่อไปถึง

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

สถานที่ดังกล่าว…

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ผม… ยืนหันหน้าเข้าไปยังในร้าน สายลมหนาวพัดใบไม้แห้งปลิวม้วนตัวอย่างสวยงามผ่านหลังผมไป สายตาผมเขม้นมองเข้าไปข้างใน มีแขกอยู่สามสี่โต๊ะ ไอ้ตู่กับเพื่อนผมอีกสามสี่คนนั่งอยู่โต๊ะริมหน้าต่าง ผมเดินเข้าไปหามันช้า ๆ

“ไหน ไอ้ซ๊าดดดดดดดด ไหนว่ามีเรื่อง เรื่องอะไรของมึง”

“นี่ไง เรื่องกูหิวเหล้า กำกับการแสดงโดยกูเอง”

“เชี่ยยยยยยยยยยยยย เลวสัด ๆ เสียเวล่ำเวลาแต่งนิยายกูหมด”

ไอ้ตู่ทำหน้าหมาเศร้ามองผม ในมือมันยื่นของสิ่งหนึ่งมาให้ ของสิ่งนั้นทำให้ผมใจอ่อน และทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่ว่าง

ของสิ่งนั้นคือ…

หน้าต่อไป »