งานเข้า…

เมษายน 8, 2009

วันหนึ่ง ขณะที่ผมกำลังโหลดข้อมูลจากเว็บ ๆ หนึ่งอย่างเมามัน

“ตรู๊รุ๊หรุ่ง”

อ่ะ มีเอ็มมาทัก คลิ๊กดูก็พบว่าเป็นน้องคนหนึ่ง ที่คุยด้วยบ่อย ๆ

น้องเอมมี่ : “เฮีย ๆ ว่างป่าว”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ไม่ว่าง”

น้องเอมมี่ : “ง่ะ”

น้องเอมมี่ : “งั้นไม่กวนแระ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “เฮ้ยยยยยยยยยย ล้อเล่น มีไรว่ามา”

น้องเอมมี่ : “ว่างจิงอ่ะ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “จิ๊งงงงงงงง”

น้องเอมมี่ : “ไม่ว่างก็ไม่เปงไรนะ หนูไม่ค่อยจะอยากรบกวนเฮียนักหรอก”

อ้าว อิน้องคนเน้…

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ว่างเว้ยยยย บอกว่าว่าง ว่างมากกกกกกกกก ว่างที่สุดในโลก”

น้องเอมมี่ : “อิอิ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “…”

น้องเอมมี่ : “ทำไรอยู่จ๊ะ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “โหลดหนังโป๊”

น้องเอมมี่ : “ง่ะ เฮียไม่ว่างเจงด้วย”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ล้อเล่นเฟร้ยยยยยย ใครจะไปมีความต้องการบริโภคหนังโป๊มากมายขนาดนั้น”

น้องเอมมี่ : “จิง”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “จิ๊งงงงงงงงงงงงง”

น้องเอมมี่ : “ก็เชื่อไง เชื่อว่าจิง”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ง่ะ พูดกำกวมจิงวุ้ยยยยย”

น้องเอมมี่ : “ก็เชื่อไง เชื่อว่าจิง”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “…..”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ตกลงมีเรื่องอะไร”

น้องเอมมี่ : “งานโดนก๊อปอ๊ะ ทำไงดี”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ใครก๊อป”

น้องเอมมี่แปะลิ้งมาให้ผมอันหนึ่ง ผมตามลิ้งค์เข้าไปดู พบว่าเป็นบทความอันหนึ่งที่เธอเคยเขียนเมื่อไม่นานมานี้ แต่ได้ทำการแก้ชื่อผู้เขียนไปเรียบร้อยแล้ว

น้องเอมมี่ : “ทำไงดีอ่ะเฮีย”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “เอาขี้ไปปาบ้านมัน”

น้องเอมมี่ : “บ้า ไม่รู้จักบ้านเขา จะเอาไปปาได้ไงอ่ะ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “งั้นไม่ปา”

น้องเอมมี่ : “ปา”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “-_-!”

น้องเอมมี่ : “อิอิ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “-_-!”

น้องเอมมี่ : “เอาจิง ๆ ดิเฮีย ซีเรียสอยู่นะเนี่ย ซีเรียส”

อ้าว! ตรูผิดอีก

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ไปด่ามัน”

น้องเอมมี่ : “ด่าไปแล้ว”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “แล้วจะให้ทำไงอ่ะ”

น้องเอมมี่ : “อ้าวววว นู๋ถามเฮียนะ ไม่ใช่ให้เฮียมาถามนู๋”

เวงงงงงงง

น้องเอมมี่ : “ไปจดลิขสิทธิ์ได้มะ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “อ้าว ไหนว่าจะมาถาม”

น้องเอมมี่ : “อ๊ะ ก็หนูเห็นเฮียไม่มีคำตอบ นู๋ก็ต้องหาทางออกของนู๋เองจิ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “เสียเวลาเจง ๆ ไปโหลดหนังโป๊ต่อดีก่า”

น้องเอมมี่ : “ซะงั้น”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ล้อเล่นเว้ยยยยยยยย”

น้องเอมมี่ : “แล้วเราจะจดลิขสิทธิ์ได้ป่ะ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ได้”

น้องเอมมี่ : “จิงดิ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “จิง”

น้องเอมมี่ : “ไม่เชื่อ”

เกรียนเจง ๆ

มาริอุ เมาเหร๋อ : “อันที่จริง เราไม่ต้องไปจดลิขสิทธิ์หรอก เพราะทันทีที่เราเผยแพร่งาน งานชิ้นนั้นก็เป็นลิขสิทธิ์ของเราแล้ว”

น้องเอมมี่ : “ถ้างานของเรามีลิขสิทธิ์แล้วไมเค้ายังมาลอกของเราอีกอ่ะ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “มันอยู่ที่จิตสำนึกว้อยยยยยยย ไม่งั้นไอโฟนจีนจะเกลื่อนเรอะ”

น้องเอมมี่ : “ทำไรไม่ได้เลย”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ได้ ถ้าจะฟ้องก็ฟ้องได้”

น้องเอมมี่ : “เสียเวร่ำ เสียเวลา แถมงานของนู๋ก็ไม่ได้เอาไปใช้หาเงินด้วย ไม่คุ้มอ่ะ เอาตังค์ค่าทนายไปกินหนมดีก่า”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “เป็นซะเงี้ย”

น้องเอมมี่ : “อ้าววววว หรือพี่จะฟ้อง”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ไม่ฟ้องหรอก อยากให้ก๊อป ถูกก๊อปแสดงว่างานเรามีค่ามากพอ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “อ่ะ เค้าอยากถูกก๊อป ๆๆๆๆๆ”

น้องเอมมี่ : “กวนนนนนนน”

อ้าวววววว

น้องเอมมี่ : “มีแต่เค้าไม่อยากถูกก๊อปกัน”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ก็ไม่เคยมีใครมาก๊อปเค้าม่างงงงงงอ้าาาาา”

น้องเอมมี่ : “แล้วเฮียไม่หวงงานของตัวเองเรอะ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ม่ายยยอ่ะ อยากก๊อป ก้อก๊อปปายยยยยย แต่ใส่ชื่อพี่ หรือชื่อเวปเป็นเครดิตไว้ให้มั่งแค่นั้นแหละ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “เออ… พูดเรื่องนี้แล้วนึกขึ้นได้”

น้องเอมมี่ : “อะไร จะไปโหลดหนังโป๊ต่อเหรอ งั้นนู๋ไประ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “T_T”

น้องเอมมี่ : “อ่ะ ฟัง ๆๆๆ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ในเน็ตมันมีลิขสิทธิ์ประเภทหนึ่ง เรียกว่า creative commons”

น้องเอมมี่ : “เปงไงอ่ะ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ก็เหมือนอย่างของพี่ไง ว่าถ้าจะก๊อปงานของพี่ไปก็ใส่ชื่อไว้เป็นเครดิตซะหน่อย”

น้องเอมมี่ : “แค่เนี้ย”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ฟังให้จบก่อนเด่ะ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “creative commons เป็นสัญญาอนุญาตประเภทหนึ่ง ที่อนุญาตให้ผู้อื่นสามารถนำไปใช้ต่อได้โดยมีเงื่อนไขดังนี้”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ by หมายถึงการที่ยอมให้ผู้อื่นสามารถก๊อปไปใช้ แจกจ่าย แก้ไข หรือจะปู้ยี่ปู้ยำอะไรกะงานของเราก็ได้ โดยมีเงื่อนไขว่าเมื่อนำไปใช้แล้วต้องให้เครดิตว่าเราเป็นผู้สร้างงานชิ้นนี้”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ nc หมายถึงการที่ยอมให้ผู้อื่นสามารถก๊อปไปใช้ แจกจ่าย แก้ไข หรือจะปู้ยี่ปู้ยำอะไรกะงานของเราก็ได้ แต่ต้องไม่นำไปใช้เพื่อการค้า”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ nd หมายถึงการที่ยอมให้ผู้อื่นสามารถก๊อปไปใช้ แจกจ่าย แต่ไม่อณุญาตให้แก้ไขต้นฉบับ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ sa หมายถึงการที่ยอมให้ผู้อื่นสามารถก๊อปไปใช้ แจกจ่าย แก้ไข หรือจะปู้ยี่ปู้ยำอะไรกะงานของเราก็ได้ แต่ต้องใช้สัญญาอนุญาตแบบเดียวกับต้นฉบับ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “ทั้งนี้ทั้งนั้นเราสามารถนำเอาสัญญาอนุญาตแต่ละแบบมาผสมกันก็ได้ เช่น by-nc ก็จะกลายเป็น ก๊อปได้ แจกจ่ายได้ แก้ไขได้ แต่ห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าและต้องให้เครดิตผู้สร้างงาน”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “หรือ nd-sa ก็จะเป็น ห้ามแก้ไขต้นฉบับ และต้องใช้สัญญาอนุญาตแบบเดียวกัน”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “และที่สำคัญ creative commons มีผลบังคับใช้ตามกฏหมายไทยแล้ว http://www.blognone.com/node/11173”

น้องเอมมี่ : “ดีจัง ได้ความรู้เพิ่มขึ้นตั้งเยอะ พี่นี่ก็แสนรู้เหมือนกันนะ อิอิ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “แน่นอนอยู่แร้นนนนนนนนน”

น้องเอมมี่ : “อิอิ”

มาริอุ เมาเหร๋อ : “เฮ้ยยยยยยย มันชมหรือด่าวะ เฮ้ยยยยยยย ไปไหนละเฟร้ยยยย”

ออฟไลน์ไปแล้ว -_-!

อ่านต่อที่นี่

โซ่ทองคล้องใจ - แทรกลิ้งค์ในบทความ

สิงหาคม 23, 2008

จากการที่สนุกบล็อกเปลี่ยนรถคันใหม่มาเป็นสนุกบล็อกเกอร์ ทำให้เครื่องยนต์ของบล็อกเปลี่ยนไป โดยเครื่องยนต์เครื่องนี้ใช้ wordpress ทวินแคมสามสิบสองวาวล์ ลูกสูบดับเบิ้ลยูเท็ค สร้างความงุนงงให้กับบรรดาเพื่อน ๆ ไม่น้อย จึงเป็นหน้าที่ที่ไม่มีใครใช้ แต่อยาก(เสือก)จะทำ ที่จะอธิบายการใช้งานเพื่อให้เพื่อน ๆ ทั้งเก่าและใหม่ มีความสุขกับการขับรถคันใหม่ให้ราบรื่น

เรื่องหนึ่งที่พอมองเห็นว่าเป็นปัญหาก็คือการทำลิ้งค์ในบทความ หลายคนก็เก๋าพอที่จะหาวิธีการทำได้ด้วยตนเอง (หรือเรียกภาษาชาวบ้านว่ามั่ว เอิ้ก ๆๆๆ) แต่หลายคนก็ไม่สามารถทำได้ อาจจะเพราะยังใหม่กับรถคันนี้ ไม่รู้ว่าที่ปัดน้ำฝนอยู่ตรงไหน เปิดกระโปรงยังไง (อย่าคิดลึกครับ หมายถึงฝากระโปรงอ่ะ เอิ้ก ๆๆๆ) อันที่จริงก็เห็นเพื่อน ๆ หลาย ๆ คนเขียนบทความสอนการใช้งานบล็อกนี้แล้ว ผมเองก็เฝ้ามองดูอยู่ด้วยใจระทึก ระคนขี้เกียจ ว่าจะมีใครทำเรื่องนี้มั้ย (ถ้าทำแล้วจะได้ไม่ต้องทำ แปะลิ้งค์ไปอย่างเดียว เอิ้ก ๆๆ) แต่ปรากฏว่ายังไม่มีใครทำครับ เดือดร้อนให้ผมต้องค่อย ๆ ขยับมือด้วยความเร็วประมาณสิบเซ็นติเมตรต่อสามนาที (ความเร็วประมาณเดียวกับตัวสล็อท) มาจิ้มคีย์บอร์ด เขียนเรื่องนี้เสียเอง

รอช้าอยู่ใย แม้ความเร็วจะเทียบเคียงกับตัวสล็อท แต่ใจร้อนพอ ๆ กับซีพียูของเอเอ็มดี เรามาหาวิธีเปิดกระโปรงกัน (หมายถึงกระโปรงรถอ่ะน้าาา ;-P )

๑ เลือกข้อความที่จะทำเป็นลิ้งค์ ด้วยการลากเม้าส์คลุมข้อความนั้น

๒ คลิ๊กที่ไอคอนรูปโซ่ (ใครจะคลิ๊กที่สัญรูปก็ไม่ผิดครับ แต่ผมไม่เข้าใจว่าจะแปลกันทำไม “สัญรูป” ยิ่งรู้ยิ่งไม่เข้าใจ ซ๊ากกกกที solo)

๓ จะมีหน้าต่างเริ่ดหรูอลังหารงานสร้างโผล่ขึ้นมา อย่าไปตกใจ คุณไม่ได้ทำอะไรผิด solo (มึงจะโซโล่ทำแป๊ะซะอะไรไม่ทราบ)

๔ กรอก URL ลงในส่วน ก

๕ คลิ๊กส่วน ข จะมีตัวเลือกสามตัว ให้เลือก ตัวแรกคือปล่อยแม่งไว้ ไม่ต้องทำอะไร (นิสัยคล้ายผมเลยฟร่ะ) ตัวที่สองคือหากต้องการให้คลิ๊กแล้วเปิดลิ้งค์ไปในหน้าต่างปัจจุบัน (หรือแท็บปัจจุบันในไฟร์ฟ็อกซ์ (อ่ะขอโทษ ขอเหยียดหยามหน่อย ie6 ไม่มีแท็บค้าบบบบ ใครที่ยังใช้ ie6 เปลี่ยนมาใช้ไฟร์ฟ็อกซ์ได้แล้วเด้อ )) ตัวเลือกที่สามเปิดลิ้งค์ในหน้าต่างใหม่ (หรือแท็บใหม่ในไฟร์ฟ็อกซ์ (อ่ะขอเหยียดหยามหน่อย ie6 ทำไม่ได้นะค้าบบบ ใครที่ยังใช้ ie6 รีบ ๆ เปลี่ยนใจซะน้าาาาา เอิ้ก ๆๆๆ (หัวเราะด้วยความสะใจสุดขีด (แม่งงง จะเอาวงเล็บไปถมที่เรอะ)))) คลิ๊กเลือกเลือกตัวเลือกที่ถูกใจซะตัวนึง

๖ ส่วน ค หรอกข้อความที่ต้องการให้ปรากฏเวลาเอาเม้าส์ไปชี้ค้างไว้ที่ลิ้งค์ หรือจะไม่ใส่อะไรก็ไม่ผิด solo

๗ ส่วน ง มีไว้สำหรับเวลาที่เราสร้างสคริปต์พิเศษขึ้นมา จะมีตัวเลือกอยู่สี่ตัว ตัวแรกคือไม่มีการส่งค่าใด ๆ ให้กับสคริปต์ ตัวเลือกอีกสามตัวที่เหลือสำหรับส่งค่าให้กับสคริปต์ที่สร้างขึ้นมา อย่าไปยุ่งกะมันเลย เพราะผมก็ไม่เข้าใจมันเหมือนกัน (เอิ้ก ๆๆๆ)

๘ กดปุ่ม cancle แล้วไปเริ่มทำใหม่ตั้งแต่ข้อ ๑ แต่ถ้าคุณข้ามข้อนี้ไป ลิงค์ของคุณก็เสร็จแล้วล่ะครับ (เอิ้ก ๆๆๆ)

๙ กด Insert ครับ

เปลี่ยนธีมเล่น ไม่เห็นเป็นไร

สิงหาคม 20, 2008

ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ครั้งหนึ่งสำหรับบล็อกสนุก ในการเปลี่ยนมาเป็นสนุกบล็อกเกอร์ เรียกว่าถ้าเป็นรถยนต์ก็เปลี่ยนยกคันกันเลยทีเดียว โดยเฉพาะเครื่องยนต์ของสนุกบล็อกเกอร์นั้นตอนนี้ได้เปลี่ยนมาใช้ wordpress ซึ่งเป็นบล็อกแวร์ที่ได้รับความนิยมมากกก ในบ้านเรา ดังนั้นการจะหาเอกสาร วิธีการใช้งานจึงไม่ยากนัก แม้เอกสารที่ค้นมาได้จะไม่ตรงกับความต้องการเสียทีเดียว แต่ก็สามารถนำมาประยุกต์ใช้ได้

คุณสมบัติสำคัญอย่างหนึ่งที่เป็นที่ติดอกติดใจสำหรับผู้ที่ชื่นชอบการใช้ wordpress ก็คือระบบธีม เราสามารถปรับเปลี่ยนธีมได้อย่างสะดวกเพียงไม่กี่คลิ๊ก และถ้ามีความรู้ความสามารถ มีสิทธิเพียงพอ เรายังจะสามารถปรับปรุง แก้ไข หรือแม้แต่สร้างธีมของเราขึ้นมาเองก็ได้ แต่สำหรับสนุกบล็อกเกอร์ในตอนนี้ยังไม่ไปไกลถึงขั้นนั้น ระบบเพียงอนุญาตให้เราปรับเปลี่ยนธีมได้ดั่งใจต้องการ (แม้ว่าตอนนี้จะยังมีน้อยไปนี้สสสส์ แต่ก็แอบหวังว่าจะมีมากกว่านี้ในอนาคตครับ :-D) วิธีการเปลี่ยนธีมนั้นก็ไม่ยาก โดยมีขั้นตอนดังนี้

๑ คลิ๊กที่เมนูจัดการบล็อก

๒ คลิ๊กเข้าไปที่ตบแต่งบล็อก

๓ จะมีธีมให้เลือกอยู่สี่ธีม

๔ คลิ๊กเลือกธีมที่โดนใจ แล้วคลิ๊กที่ดูบล็อกของฉัน

ง่าย ๆ เท่านี้ เราก็จะได้บล็อกใหม่ที่ไฉไลขึ้น(หรือเปล่า)กว่าเก่าแล้วครับ

Blog IS

คงจะเป็นการเชยไม่น้อย หากไปถามใคร ๆ ว่า “รู้จักบล็อกมั้ย” นาทีนี้คงไม่มีใครไม่รู้จักบล็อก เพราะคนนู้นก็เขียนบล็อก คนนี้ก็เขียนบล็อก แต่ถ้าตั้งคำถามใหม่ว่า “บล็อกคืออะไร” จะมีสักกี่คนที่ตอบได้อย่างฉาดฉาน

จริง ๆ แล้วบล็อกคือะไรล่ะ ?

บล็อกกับเว็บต่างกันอย่างไร ?

แล้วบล็อกกับไดอารี่ออนไลน์ล่ะ ?

เราลองมาเท้าความถึงต้นกำเนิดของบล็อกกัน แรกเริ่มเดิมทีก่อนจะมาเป็นบล็อกแบบในปัจจุบันนั้น ชาวอินเตอร์เน็ตสื่อสารกันผ่านฟอรั่ม หรือเรียกง่าย ๆ สไตล์พี่ไทยก็คือเว็บบอร์ดนั่นเอง คงจะจำกันได้ สมัยที่เว็บพันธุ์ทิพย์ดังใหม่ ๆ มีผู้เข้าไปถามตอบคำถามกันมากมาย ต่อมาก็เริ่มมีการเขียนบทความไปแปะ แต่เนื่องจากข้อจำกัดหลาย ๆ ประการของเว็บบอร์ด ที่ไม่สามารถตอบสนองบรรดานักเขียนบทความได้มากนัก หลายรายก็หันไปเปิดเว็บของตัวเอง เขียนบทความเอง อัพเดทเอง ซึ่งข้อจำกัดของเว็บในยุคแรก ๆ ก็คือการสื่อสารทางเดียว ผู้อ่านไม่สามารถโต้ตอบกับผู้เขียนเว็บได้โดยตรง อีกทั้งการจะทำเว็บสักเว็บหนึ่ง ก็เป็นปัญหาสำหรับหลาย ๆ คนที่มีความรู้ความสามารถจำกัดในทักษะคอมพิวเตอร์ จึงมีการหาทางออกใหม่ ๆ

ไดอารี่ออนไลน์ เป็นหนึ่งในทางออกนั้น ด้วยระบบการใช้งานที่ง่าย ไดอารี่ออนไลน์จึงเป็นที่นิยมสำหรับผู้มีทักษะทางคอมพิวเตอร์ไม่มากนัก แต่เป็นที่น่าเสียดายว่าในบ้านเราไดอารี่ออนไลน์ไม่ค่อยเป็นที่นิยม และเป็นเทคโนโลยีที่มาช้าเกินไป เพราะไม่นานหลังจากนั้นบล็อกก็เข้ามา และเป็นที่นิยมในเวลาอันรวดเร็ว

หากจะพูดว่าบล็อกนั้นคือวิวัฒนาการรูปแบบหนึ่งของไดอารี่ออนไลน์ ก็เป็นคำพูดที่ไม่เกินเลยจากความเป็นจริง สาเหตุหนึ่งก็เพราะว่าคนเรานั้นมีหลากหลายอารมณ์ การที่จะเขียนบันทึกเรื่องราวส่วนตัวในชีวิตประจำวันมาก ๆ เข้าก็เริ่มเบื่อ บล็อกจึงเข้ามาทดแทนไดอารี่ออนไลน์ด้วยความที่ไม่จำกัดเนื้อหา มีระบบการคัดแยกเรื่องราวตามหมวดหมู่ เราจึงสามารถเขียนเรื่องราวที่หลากหลายลงในบล็อกเพียงบล็อกเดียวได้ แต่ความลำบากในการจัดหมวดหมู่เรื่องราวในกรณีที่บทความที่เขียนมีจำนวนมากก็เป็นอุปสรรค์ของการทำบล็อกในยุคแรกเริ่ม

บล็อกมาโด่งดังและเป็นที่นิยมอย่างกว้างขวางก็ต่อเมื่อมีผู้พัฒนาบล็อกซอฟต์แวร์ หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่าบล็อกแวร์ เช่น ดรูปาล เวิร์ดเพรส ด้วยระบบการติดต่อผู้ใช้ที่เรียบง่าย มีระบบจัดการคัดแยกหมวดหมู่เรื่องราว (categories) ระบบการจัดการคำค้น (tag) ที่มีประสิทธิภาพ ความสามารถในการปรับแต่งรูปแบบของบล็อก (theme) จึงทำให้มีผู้นิยมนำไปใช้งานกันอย่างกว้างขวาง

เอาล่ะ นี่เป็นประวัติคร่าว ๆ ของการถือกำเนิดขึ้นของบล็อก โดยยกตัวอย่างมาจากสังคมอินเตอร์เน็ตของไทย ซึ่งก็ไม่ได้ต่างกันกับของเมืองนอกมากนัก โดยเข้าไปดูได้ที่  http://en.wikipedia.org/wiki/Blog#Origins

บล็อกถือเป็นวิวัฒนาการของการสื่อสารผ่านอินเตอร์เน็ต ในรูปแบบของอินเตอร์แอคทีฟ เป็นการสื่อสารสองทางที่มีการโต้ตอบกันของผู้ส่งสาร และผู้รับสาร บล็อกเป็นเทคโนโลยีที่อยู่ระหว่างกลางของอินเตอร์เน็ตยุคเก่า และอินเตอร์เน็ตยุคใหม่ หรือที่เรียกกันว่า web 2.0 ในยุคถัดไปเราจะไม่เป็นเพียงผู้รับสื่อแต่เพียงอย่างเดียว แต่เรายังสามารถสร้างสื่อ และเผยแพร่สื่อได้ด้วยตัวของเราเอง

อ่านต่อที่นี่